Urban Rhythm 2003
Να κι ένα πολύ σπουδαίο μουσικό γεγονός εν τω μέσω του Μαγιού. Σίγουρα κάτι πρωτόγνωρο για την Θεσσαλονίκη και αδιαμφισβήτητα κάτι που μας έλειπε και το ποθούσαμε από καιρό. Ένας αστικός ρυθμός αλλιώτικος απ' τους άλλους, ένα κύμα ηλεκτρονικών μεγαβάτ και ακτινών λέιζερ, που φιλοδόξησε να μετασχηματιστεί σε ολονύκτιο πάρτι. Κι αν δεν τα κατάφερε φέτος, λόγω του τελικού κυπέλλου ή λόγω της μη προβολής του προς την υπόλοιπη Ελλάδα και τα λοιπά βαλκάνια - δεν ξέρω, πάντως σίγουρα έθεσε τις βάσεις για έναν πολύ μπιτάτο και πολυμορφικό νεανικό θεσμό. Ένα μικρούλι φεστιβάλ που μπορεί να εξελιχθεί σε χωροχρόνο συνάντησης νέων απ' όλον τον κόσμο.
Καταρχήν ως πρώτη διοργάνωση ενός τέτοιου event θάλεγα πως ήταν ΑΨΟΓΗ από κάθε πλευρά. Πολύ καλή η ιδέα της ελεύθερης εισόδου στις απογευματινές ώρες πριν τις βραδινές μουσικές. Ευκαιρία για γνωριμία με τον χώρο και τους εκθέτες [φωτογράφοι, φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών και της Αρχιτεκτονικής με δικές τους κατασκευές και γκράφιτι], περιδιάβαση στα εκθέματα [πολύ καλές οι οπισθόφωτες θετικές φωτο-βαλίτσες από την Βαρκελώνη] αλλά και παρακολούθηση προβολών στο μεγάλο σεντόνι που μας χωρίζει από την πρώτη σκηνή.
Εξίσου ΑΨΟΓΗ και η βραδινή συνέχεια. Βραχιολάκι για την είσοδο και διαφορετική πόρτα για την έξοδο, ελεγχόμενοι χώροι χωρίς εξόφθαλμες παρεμβάσεις σεκιουριτάδων, καθαρές τουαλέτες σε κομβικά σημεία, εξαερισμός λειτουργικός, μπαρ σε προσβάσιμες θέσεις, εξέδρες και διάφορα τελάρα που χρησίμεψαν ενίοτε και ως καθίσματα, αλλά και μοκέτα [κατάλοιπο των εκθέσεων] που βόλεψε ουκ ολίγες φορές, όταν λυγούσαν τα πόδια από τον πολύ χορό.
Το μόνο αρνητικό και κατακριτέο είναι οι τιμές του μπαρ που κινήθηκαν σε επίπεδα νυχτερινού κέντρου διασκέδασης. 5 ευρώ για ένα κουτάκι μπίρα Hellas Pils, λίγο τσίπα ρε παιδιά!!! Πως θα κάνει κέφι ο φοιτητής κι ο πιτσιρικάς που ξηλώθηκε τα 45 ευρώ για να μπει μέσα; Θα περιμένετε να κολλήσει το λαρύγγι του για τον γδάρετε; Μήπως θάταν λογικότερο να πιει τις μπιρίτσες του χωρίς να αισθάνεται ότι τον κλέβουν ή ότι πρόκειται για αρπαχτή; Τες πα.
Ο χώρος άπλετος. Εν αρχή περιδιαβαίνουμε τις δυο ανεξάρτητες σκηνές, μεγάλες και πολυδύναμες, η 808 electroclash πιο μακρόστενη και η 303 techno stage πιο τετράγωνη, που βάραγαν ασταμάτητα από τις εννιάμιση το βράδυ του Σαββάτου ως τις εννιά το πρωί της Κυριακής [ή μήπως κι αργότερα;] Ο ενδιάμεσος χώρος, επίσης στρωμένος με μοκέτα, μένει ως πεδίο ξεκούρασης και αποσυμπίεσης των αυτιών. Ο ήχος είναι αρκετά καλός και παρά τα ντεσιμπέλ δεν μου άφησε κανένα κουσούρι μετά το ξύπνημα, το μεσημέρι της Κυριακής.
Ας έρθω όμως και στο οπτικοακουστικό περιεχόμενο του Urban Rhythm. Όταν έφτασα [περί τις δέκα και μισή] έπαιζαν ακόμη οι δικοί μας Decades στην 303. Ένα πολύ ενδιαφέρον live set, ένα υβρίδιο techno και electroclash, που συγκεράζει αρκετά σκοτεινά περάσματα, μεταλλικές drum κλαγγές και εμφανείς παραπομπές στην ποπ του '80. Το ίδιο δυναμικά αλλά πιο πληθωρικά και πιο κεφάτα ξεκίνησε λίγο αργότερα η 808 σκηνή με τους επίσης ντόπιους ΙΝΦΟ. Μας χάρισαν ένα πολύ ατμοσφαιρικό σάουντρακ της πρόωρα χαμένης άνοιξης, μιας άνοιξης που δεν πρόλαβε νάρθει γιατί είχε κιόλας φύγει. Μαζί τους έξη μουσικοί της πόλης μας (κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα, πιάνο, τύμπανα και φωνή) που έπιασαν τον ρυθμό του κόσμου και τον στροβίλισαν γλυκά και νωχελικά.
Κατόπιν τη σκυτάλη παρέλαβαν δυο ημέτεροι όσο και διεθνείς djs. Πρώτα ο Savage (Σάββας Γεωργιάδης) ένα καθαρόαιμο τέκνο της techno, που μπήκε πολύ δυνατά, με προσωπικό στιλ και steal, με μαθηματικούς ρυθμούς, αρκετά breakbeats και κάποιες μελωδικές εξάρσεις που προκάλεσαν αίσθηση. Ενώ λίγο αργότερα διαδέχθηκε τους ΙΝΦΟ ο φρηστάιλερ Pale Penguin που ανέβασε την αδρεναλίνη ακόμη πιο ψηλά από τον συνάδελφό του και ανταγωνιστή. Ο χλωμός πιγκουίνος παρέδωσε τα πλατό σε ένα άλλο άξιο τέκνο της πόλης μας, τον Πάκη Τζιλή [του Λωτού και της Poeta Negra], ο οποίος έβαλε στόχο να αναδειχθεί σε electroclash dj της βραδιάς. Απογείωσε την πίστα και συντόνισε ακόμη περισσότερο τους κάθιδρους πια θεατές, κερδίζοντας επάξια τον πολυπόθητο τίτλο και προφέροντάς μας μια καθαρόαιμη χορευτική πανδαισία υπό τους ήχους ενός καθόλα μπάσταρδου είδους [ ή μόδας αν προτιμάτε].
Από δω και πέρα η βραδιά ανήκε ολοκληρωτικά στους προσκεκλημένους djs. O Savage παρέδωσε στον εγγλέζο Dave Angel και ο Pakis στο γερμανό ρέηβερ Zombie Nation. Η κλάση τους φάνηκε αμέσως. Παρά το γεγονός ότι η techno σκηνή δεν ήταν πολύ δημοφιλής εκείνο το βράδυ, ο Angel κατάφερε να κάνει αρκετούς νέους φίλους [τους περισσότερους από κάθε άλλον τεκνατζή], που κόλλησαν με τις υπέργειες επιλογές του και λικνίστηκαν στο χάος των λέιζερ που τους περιτύλιξαν. Από την άλλη, ο παρτάκιας τους έθνους των ζωντανών-νεκρών, πατώντας πάνω στις τευτονικές του καταβολές, σάρωσε πανεύκολα τα decks και επέβαλε μια μαζική χορευτική παραζάλη, γουστάροντας κι ο ίδιος με τη μουσική του και την απήχησή της στον κόσμο, τόσο που πάνω στον ενθουσιασμό του πέταξε ψηλά την μαλλιαρή περούκα του!!!
Σειρά είχαν οι αντεργκράουντ τέκνο δισκοθέτες Dave Tarrida & Tube Jerk [no live] που μας έφεραν ότι πιο φρέσκο είχε η σκηνή της Γλασκόβης και του Εδιμβούργου. Δεν κατάφεραν βέβαια να συσπειρώσουν πολλούς και αρκέστηκαν στους λιγοστούς τεκνοφρήκς που ταλαντώνονταν ρυθμικά σαν ελατήρια δυναμόμετρα. Ανάμεσα τους μπήκε χρονική σφήνα στην αντίπαλη σκηνή ο λονδρέζος Luke Slater, που εφάρμοσε τα διάσημα electro-breaks του και κράτησε το κοινό σε εγρήγορση.
Ήταν πια περασμένες πέντε και ώρα να βγει το μεγάλο όνομα της βραδιάς, ο εκ Σικάγου ορμώμενος Felix da Housecat, ένας μπουλουκάκος κοντούλης μελαμψούλης γάτος με χαρακτηριστική φαρδιά τραγιάσκα. Τα ευέλικτα κοντόχοντρα δάκτυλα του τσούλησαν με άνεση πάνω στα πλατό και οι μουσικές του στάξανε μέλι και ροδόσταμο. Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος από το σετ του. Μου φάνηκε κουρασμένος [ή μήπως εγώ είχα πια αποκάμει;], μου φάνηκε πολύ chill out και αρκούντως lounge, σα νάπαιζε απογευματάκι σε κάποιο παραλιακό μπαράκι. Στην αντίπερα 303 σκηνή ο Slam έδινε τα ρέστα του στο καλύτερο τέκνο σετ του ξημερώματος, αλλά εκεί είχαν πια απομείνει ελάχιστοι για να τον ακούσουν.
Γύρω στις έξη το πρωί, αφού είχε φέξει για τα καλά, πήρα το δρόμο της επιστροφής με αναγκαστική προσγείωση στην πίστα του κρεβατιού μου. Ξέχασα να αναφέρω τους ξυλοπόδαρους μίμους που περιφέρονταν ακούραστα πάνω από τα κεφάλια των θεατών, τους χορευτές της ομάδας Xsoma που μας ταξίδεψαν στη χώρα των ονείρων, τους ισορροπιστές που περιέστρεφαν γύρω τους δαυλούς φωτιάς δεμένους σε κορδέλες, τους ποδηλάτες και τους λοιπούς διασκεδαστές του πλήθους. Όσο γι' αυτό το τελευταίο, που κάθε άλλο παρά υπεράριθμο ήταν, δεν πρέπει να ξεπέρασε τις 2.000, παρά την συνεχή προσέλευσή του. Δεδομένου ότι οι σκηνές μπορούσαν να φιλοξενήσουν τουλάχιστον 10.000 άτομα, οι θεατές ήταν πολλά ολίγοι. Κουράγιο γενναίοι μου. Κάθε αρχή και δύσκολη.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Να 'χαμε να βλέπαμε
Μπείτε στον ρυθμό της πόλης
Ο dj Savage στην δική του Kinetik rec
Ο dj Pale Penguin αυτοβιογραφείται
Ο Dave Angel συνεντευξιάζεται στο mixmag
Ο κόσμος του Zombie Nation
Κι αυτός του Tube Jerk
Ο παραγωγός Dave Tarrida
Luke the Mute Slater
Βιογραφία του γάτου Φέλιξ
Τα μαλλιά του έχει παραγάγει το παλικάρι
Δωρεάν γατίσια mp3
Mo' Slam Music
«Τι έκανες χτες βράδυ micρή ανόητη;»
Είμαι σίγουρη ότι το έχεις παρατηρήσει ότι ορισμένα πρωινά ξυπνήματα είναι πολύ πιο δύσκολα από άλλα. Μόλις δηλαδή εκεί που είσαι μια χαρά μέσα στο ΜΑΤΡΙΞ περιβάλλον του Μορφέα οδηγείσαι απότομα με ένα κουδούνισμα (καμπάνας νομίζεις) στη θλιβερή συνειδητοποίηση ότι δεν ήταν καμπάνα αυτό αλλά αντιθέτως ήτο το ξυπνητήρι που έβαλες για να θυμηθείς να πας για καφέ με τη φίλη σου το απόγευμα. Εκεί κάπου λοιπόν αυτή η συνειδητοποίηση σε οδηγεί ενστικτωδώς ρέποντας από το χτεσινό hangover στο κουμπάκι με το τριγωνάκι στο cd player σου και έτσι επανέρχεσαι και έτσι ξυπνάς. Εγώ πάντως μπορώ να πω πως σε μια τέτοια κατάσταση συνιστώ ανεπιφύλακτα Velvet Underground, ιδίως αν μιλάμε για ένα ζαλισμένο Sunday Morning σκηνικό.
Έτσι που λες ήταν και το περασμένο πρωινό Κυριακής μετά από το πρωτοφανές για τα δεδομένα της νύφης του Θερμαϊκού electronica - acidgroove -και-τα-μυαλά-στα -κάγκελα-φεστιβάλ που στέγασαν τα δυο μεγάλα περίπτερα της Δ.Ε.Θ. τα οποία άνοιξαν τις αγκάλες τους για να δεχτούν πλήθος κόσμου χωρίς όμως να δικαιωθούν. Και υπήρξε μεν ένα τεραστίων διαστάσεων γεγονός -υπερβάλλω; Ακόμα τρέχει η αδρεναλίνη στις φλέβες μου και αυτό θα φταιει ίσως- που όμως, και αυτό είναι το κακό, δεν ανταποκρίθηκε εντελώς σε αυτό που όλοι μας περιμέναμε να ζήσουμε. Γιατί μπορεί τα εφφέ, τα λέιζερ, τα πειραματικά έργα τέχνης στην είσοδο, τα black light, αλλά και γενικά το κλίμα ήδη εδώ και πολλές εβδομάδες να είχε διαμορφώσει στο μυαλό μα ένα party μεγάλων προδιαγραφών, αλλά τελικά, για να μη σε κουράζω κιόλας, το φεστιβάλ δεν είχε κόσμο. Ακριβό το άτιμο το εισιτήριο.
Πάντως με χαρά διαπιστώσαμε αγαπητοί συνέλληνες ότι μπορούμε να οργανώσουμε κι εμείς ένα τέτοιο party σαν αυτά που γίνονται Λονδίνα και στα Βερολίνα κλπ. και που στην περιγραφή τους μένουμε με ανοιχτό το στόμα αλλά δυστυχώς όταν γίνονται εδώ και το αντίτιμο είναι τσουχτερό δεν τα τιμούμε δεόντως. Τέλος πάντων. Δικαιολογημένοι είστε παιδιά αλλά χάσατε. Απλά.
Γρανίτες και χυμοί στην είσοδο, hot dog για τους ιδρωμένους παρευρισκόμενους που χρειάζονται κι άλλη ενέργεια για να συνεχίσουν να ξεβιδώνονται στο χορό, αλκοόλ και μπύρες πολλές, βραχιολάκι στο χεράκι (που δεν έβγαινε που να ξεσκιζόσουν στο τράβηγμα) για όσους εισέρχονταν με τη νόμιμη οδό, καθότι η διοργάνωση έκανε σχεδόν τα πάντα για να αποφύγει τους επίδοξους «λαθρεπιβάτες» (με 45 euros βρε παιδιά πώς να μη μπει ο άλλος από το παραθυράκι της τουαλέτας), ένας Felix να... δέρνει κανονικά πάνω στο dj booth και πολλές «φυσιογνωμίες» της underground εναλλακτικής ηλεκτρονικής γενιάς όπως λέγεται (γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμα άλλος όρος για να την ονομάσουν) να χορεύουν, χορεύουν, χορεύουν. Λίγοι αλλά καλοί. Αυτά ήταν και τα κύρια στοιχεία του σκηνικού.
Το πανηγύρι τελικά δεν κράτησε μέχρι πολύ αργά το άλλο πρωί όπως είχε υπολογίσει η διοργάνωση, για να μην αναφερθούμε και σε ονόματα, όπως οι Decades που βγήκαν νωρίς νωρίς και δεν χάρηκαν αρκετό κόσμο στο ακροατήριό τους όπως θα το άξιζαν εξάλλου. Κοινώς, ο κόσμος γέμισε το χώρο από τις 2 και βάλε.
Υπήρχε η αίσθηση ότι όλοι περιμέναμε από τους εαυτούς μας κάτι καλύτερο ή εμένα μου φάνηκε; Και τώρα η κοινωνιολογική ανάλυση: Θέλουμε μεγάλες διοργανώσεις αλλά δεν είμαστε έτοιμοι για αυτές... Ή μάλλον δεν έχουμε τα φράγκα... ΟΚ λοιπόν...
Και καθώς παίζει το Sunday Morning εγώ σκέφτομαι. Νομίζω πως θέλω να γράψω κάτι για όλο αυτό. Με τέτοιο μυαλό ζαλισμένο; Ναι βρε κορίτσι μου, με τέτοιο μυαλό.
Και μετά θυμάμαι την τελευταία θεωρία του πολιτισμένου κόσμου ότι σήμερα, λέει, οι νέοι μας έχουν ανάγκη τη δυνατή μουσική και τους σκοτεινούς χώρους για να μπορέσουν να έρθουν κοντά. Επειδή φοβούνται την απόσταση που παρεμβάλλεται ανάμεσά τους αναζητούν την ακύρωσή της από την απουσία φωτός και από τη φυσική συνέπεια να πλησιάσουν υπερβολικά τον δίπλα για να ζητήσουν π. χ. φωτιά. Και ότι, λεει, αυτή η εκκωφαντική μονότονη μουσική τους ευχαριστεί γιατί έχουν γεννηθεί και ζήσει μέσα σε ρυθμούς μηχανής. Και μειδιώ... χμ. Αυτό είναι. Πολύ όμορφο ακούγεται και από κοντά είναι ακόμη καλύτερο. Ειλικρινές και υπέροχο.
Αναστασία Μουμτζάκη
(Φωτογραφίες - Kώστας Καρδερίνης)
