Live @ Κύτταρο

Για κάποιο περίεργο λόγο, μετά την κυκλοφορία του Lawless Darkness, πίστευα ότι αν τυχόν κάποιος φέρει και πάλι τους Watain στην Ελλάδα, ειδικά σε μη καλοκαιρινή περίοδο θα έχει πρόβλημα χώρου, και ότι venues όπως το Gagarin και το Fuzz είναι μάλλον μικρά για τους Σουηδούς. Τελικώς, αυτό που έγινε είναι ότι οι Watain γέμισαν εντελώς "χαλαρά" (αν θέλουμε να πούμε ότι το γέμισαν) το Κύτταρο και με ένα κοινό που στις περισσότερες στιγμές της συναυλίας δεν ήξερε πως πρέπει να αντιδράσει και τελικά δεν αντιδρούσε. Γενικά, δεν έγινε ο κακός χαμός, που θα περίμενε κάποιος, αλλά οι περισσότεροι (μεταξύ αυτών και εγώ) μείναμε στην μεγαλύτερη διάρκεια να παρακολουθούμε μάλλον αποσβολωμένοι, παρά πωρωμένοι.

Ίσως βέβαια και το υπέρ το δέον θεατρικό της κάθε εμφάνισης τους, να μην ευνοεί τις ακραίες αντιδράσεις, ειδικά σε έναν χώρο που τα πάντα είναι περιορισμένα. Από τη σκηνή -που μετά βίας χώρεσε τα κεριά, τις τρίαινες, τα κόκαλα, τα κρέατα, τους σταυρούς και τους μουσικούς-, μέχρι τον 'χώρο' που είχε στη διάθεση του για να απλώσει τον επιβλητικό του όγκο, ο όντως εντυπωσιακός ήχος που εξαπολύουν οι πρωτομάστορες του θεμιτά mainstream Black Metal (οι Dimmu Borgir παίζουν στα όρια του αθέμιτου, για αυτό και αγγίζουν πραγματικά το mainstream, στα όρια του pop black).

Οι Watain έπαιξαν απολύτως επαγγελματικά και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ένα show σαν και αυτό, που συνειδητά απομακρύνεται από τα όρια του σκοτεινού underground black metal και περνάει (και ξεπερνάει) αυτά της satan themed θεατρικής παράστασης (έστω και αν στήνεται από μουσικούς και όχι ηθοποιούς) είναι μάλλον επικίνδυνο να αφήνεται στην τύχη του και στα όρια του αυθόρμητου, καθότι το γελοίο παραμονεύει.

Και το μόνο σίγουρο είναι ότι για μία ώρα και σαράντα πέντε λεπτά το βράδυ της Παρασκευής, τίποτε το γελοίο δεν έλαβε χώρα στην έστω και μικρή σκηνή του Κύτταρου, ακόμη και για κάποιον (σαν και μένα) που με καχυποψία αντιμετωπίζει όλη αυτή τη λαχτάρα για μακιγιάζ και σύμβολα του εξαποδώ κλπ κλπ Οι Watain είναι ένα υπερβολικά εξαιρετικό rock 'n' roll συγκρότημα για να τους χαρακτηρίσει κανείς γραφικούς. Πιάνουν το νήμα από εκεί που το πρωτοξεκίνησαν ο Arthur Brown, ο Alice Cooper και οι Kiss, αφαιρούν από τα slaughter κατορθώματα των Mayhem την άγουρη σοβαροφάνεια που τους βγήκε σε κακό, και αγνοούν τον Marilyn Manson, σαν μία ξώφαλτση κακόηχη απώλεια, χωρίς να σε αφήνουν με μετέωρα ερωτήματα περί του αν τελικά υποδύονται κάτι ή έχουν αληθινή πίστη στο νόημα της κάθε παράστασης τους. Καθότι, στο τέλος της βραδιάς έχουν ήδη πείσει τον ακροατή-θεατή, ότι όσα άκουσε έχουν περισσότερη σημασία από όσα είδε.

Για αυτό και κάθισα αρκετά μέτρα μακρυά από τη σκηνή. Για αυτό και επειδή από κάποια φάση και μετά μας πήραν τα ντουμάνια από τα κεριά και από τα make up, που ξεκίνησαν να λιώνουν στα πρόσωπα και τα σώματα των μελών της μπάντας και δεν ανέπνεα και τόσο καλά, πάνω που έκοψα και το τσιγάρο. Έγινε πέρασμα από ολόκληρη τη δισκογραφία τους (με εξαίρεση το ντεμπούτο τους από το 2000 αν δεν έχω χάσει κάτι), θα ήθελα λίγο περισσότερο Lawless Darkness αν με ρωτούσαν, ενώ θα είχα φύγει σφόδρα παραπονούμενος αν δεν είχε ακουστεί το The Devil's Blood, αλλά ΟΚ, το απέδωσαν όπως ακριβώς του πρέπει. Χωρίς πολλά- πολλά πάντως θεωρώ ότι ειδικά στο Total Funeral είναι που μπάντα και κοινό κατανόησαν τι είναι αυτό που κάνει τους Watain να ξεχωρίζουν εδώ και αρκετά χρόνια από τον ανταγωνισμό, και στη δική μου συνείδηση να βρίσκονται λίγο πιο πάνω και από τους Behemoth (που ομοίως είχαμε στριμωχτεί για να τους δούμε στο An, σε πλήρη αντίθεση με τον κακό χαμό που κάνουν έξω).

Όπως συνηθίζω, ειδικά τις Παρασκευές, έχασα τα support των Watain, αλλά τα σαπόρταρα με τη σειρά μου αγοράζοντας ότι υπήρχε σε φόρματ βινυλίου (και ειδικά τα 7'' των Aenaon αποδείχτηκαν εξαιρετικά). Άπειρα μπράβο στους διοργανωτές που έφεραν μια μπάντα σαν τους Watain, έστω και αν δεν περίμεναν την ανταπόκριση που τους αξίζει, και μας γλύτωσαν από ένα ταξίδι στο εξωτερικό για να τους δούμε. Πότε είπαμε ότι πρέπει να παρακαλέσουμε για να έρθουν οι Metallica, γιατί κάτι τέτοιο πήρε το αυτί μου; Επίσης, θέλω να γράψω ότι την επόμενη ημέρα είχα baby sitting και δεν κατάφερα να πάω στους Dark Tranquility, για να καταδείξω ότι μεταξύ άλλων το πρόβλημα της death/black metal συναυλίας εν έτει 2014 είναι ότι δεν υπάρχει ένας παιδότοπος παραπλεύρως για να ικανοποιούνται οι ανάγκες όλης της οικογένειας (με αυτό επίσης ήθελα να πω ότι δεν είδα και πολύ πιτσιρικαρία στους Watain, που θεωρητικά θα έπρεπε πρωτίστως να ενδιαφέρεται για extreme ακούσματα, αλλά τέλος πάντων...).

Λίγο πριν το encore o Erik Dannielson αφιέρωσε ένα τραγούδι στον Selim Lemouchi, ο οποίος είχε 'δανειστεί' το όνομα του εκπληκτικού πρώην συγκροτήματος του από το παραπάνω τραγούδι των Watain και μετά την έξοδο έλεγα στον Αλέξανδρο Τοπιντζή του avopolis.metal ότι θα ήταν εξαιρετική ιδέα το να συμπράξουν κάποτε Watain και Lemouchi. Με πληροφόρησε για τον θάνατο του τελευταίου εδώ και ένα μήνα τώρα και τελικά έφτασα σπίτι εξαιρετικά μουδιασμένος και έχοντας στο μυαλό μου περισσότερο την προ διετίας συγκλονιστική εμφάνιση των The Devil's Blood, παρά αυτή των Watain. Είναι λίγο περίεργοι τύποι όλοι αυτοί το λοιπόν και τελικά εκεί που νομίζουμε ότι παίζουν θέατρο, δυστυχώς κάπου μας ξεγελάνε.