Θάθελα νάναι πιο αβανγκάρντ. Πιο πειραματικός, πιο ακραίος ίσως. Όπως η "Βροχή από κάτω" ας πούμε. Θάθελα να με ξεσηκώσει, να με ξαφνιάσει θετικά, να με τσιγκλήσει ει δυνατόν. Να με αναποδογυρίσει βρε αδερφέ, πώς το λένε! Κι ήταν μελωδικός, γλυκόπιοτος, με ποπ και σόουλ παραφυάδες. Ήτανε πιο υπνωτικός, πιο κουλ, εν μέρει κινηματογραφικός [κάποιοι θα έβγαζαν άνετα το πρώτο συνθετικό της λέξης], ολίγο λάουντζ, αρκούντως ηλεκτρικός, κατά τι ηλεκτρονικός.

Βέβαια η γραμμή του ξέφυγε από την κυριαρχία του μπάσου. Αυτό ήταν το σχόλιο του Δημήτρη του φίλου μου, που τον έχει ξαναδεί. Θετικό κι αυτό. Το χάμοντ και το πιάνο ανέλαβαν τα ηνία κι οδήγησαν με χαρακτηριστική άνεση στα μπλουζ. Barry sings the blues! Τα τύμπανα δεν ακούγονταν καν στην αρχή. Κάπου στο βάθος. Αργότερα κάπως διορθώθηκε η κατάσταση, όχι για όλους τους θεατές όμως. Στα δυο τελευταία κομμάτια του βασικού σετ κάτι πήγε να γίνει. Κι έγινε! Μ' ενθουσίασε που έδωσε δείγμα του ασυμβίβαστου εαυτού του. Κι ό,τι χάρηκα, έσβησε άδοξα γιατί μας είπε καληνύχτα.

Ανέβηκε 10:46 και κατέβηκε 11:52. Νόμιζα πως έκανε διάλειμμα. Πλανήθηκα. Κι άλλοι πολλοί επίσης. Φαινόταν να μην έχει όρεξη, σα να μας ξεπετούσε διακριτικά και με ύφος διανοούμενου. Στο πρώτο ανκόρ είπε ένα τραγούδι. Στο δεύτερο είπε δυο. Αν έβγαινε και τρίτο θάλεγε τρία; Αναπάντητο αλλά και αδιάφορο, όπως και οι δυο του επιστροφές. Οι υπολογιστές λένε πως δεν ήταν πάνω 650 οι θεατές του. Και στην Αθήνα είχε ανάλογη [απο]υποδοχή. Μετά από μας θα πάει στη Μόσχα. Κι ύστερα τι; Και λοιπόν τι; - Κώστας Καρδερίνης

"Shot by no side..."

Πυροβολούσε στον αέρα ο Barry, αποδείχτηκε ιδανικά άσφαιρoς όμως!

Την Παρασκευή το βράδυ σε μία μισογεμάτη Αποθήκη του Μύλου, ο Barry Adamson δεν μπόρεσε τελικά να ανταποκριθεί στις αυξημένες προσδοκίες και στον ενθουσιασμό με τον οποίο τον υποδεχτήκαμε όσοι γοητευόμαστε από τις ποικιλότροπες ασχολίες του εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Το μυστήριο και η ατμόσφαιρα των δίσκων του χάθηκαν από τα αποδυτήρια, στα χέρια μιας μπάντας μισθοφόρων (λέγε με και James Johnston...), που δεν δυσκολεύτηκε να μας δώσει να καταλάβουμε ότι ελάχιστα βρέθηκε με ουσιαστικό τρόπο στο μυαλό του δημιουργού των συνθέσεων που κλήθηκε να αποδώσει. Οι τωρινοί μουσικοί σύντροφοι του Adamson δεν είναι ασφαλώς ούτε μετα-jazz, ούτε proto-funk... ούτε πολύ περισσότεροι ικανοί δημιουργοί της πολυπόθητης για τον ίδιο cinematic ατμόσφαιρας. Μια rock 'n' roll μπάντα είναι που σχεδόν υποχρεώνεται να υπερβεί τα όρια της. Ίσως για αυτό και καταπιάνεται με το λιγότερο συναρπαστικό υλικό από τη δισκογραφία του Adamson. Το εναρκτήριο Deja Voodoo για παράδειγμα παραπέμπει άμεσα στις χλιαρές στιγμές του Prince, ενώ το πνεύμα του Jazz Devil στη σκηνή δεν ανέβηκε ποτέ. Γενικότερα το συγκρότημα πέρασε και δεν άγγιξε ακόμη και τις πιο straight συνθέσεις του πολυπράγμονα πρωταγωνιστή της βραδιάς. Πολλές και οι επιφυλάξεις για το νέο υλικό... σαν πρώτη εντύπωση τουλάχιστον.

Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής ασφαλώς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Παρεκτός της ευθύνης του για την επιλογή των μουσικών, ο Barry Adamson βαρύνεται με την κατηγορία του απόλυτα ελλιπούς performer. Είναι σχεδόν αστείο να ερμηνεύει κάποιος το θέμα του James Bond και να κάνει γκριμάτσες προς το κοινό με τα χέρια προτεταμένα σαν να μας πυροβολεί... Ο σφυροκόπος μπασίστας των Magazine και των Bad Seeds δεν φαίνεται να διδάχτηκε αρκετά από τους χαρισματικούς (και διαφορετικούς) frontmen των δύο μεγάλων σχημάτων στα οποία συμμετείχε.

Μια συναυλία από την οποία περιμέναμε πάρα πολλά, ένα όνομα που παρέμενε live απωθημένο εδώ και πολλά χρόνια... και ένας Barry Adamson που στα πλαίσια ενός pseudo-jazzy funk rock πανηγυριού, μας έκανε να αναρωτηθούμε σοβαρά περί του αν είναι τελικά αυτός που πριν χρόνια παρέδωσε το σχεδόν απόλυτο αριστούργημα, "Oedipus Scmoedipus", ενώ πριν από περισσότερα χρόνια αναμείγνυε με δολοφονικό τρόπο το punk με το ambient ("Moss Side Story"). Η διασκευή σε Sly Stone με μια προσπάθεια ζωντανού sampling επί σκηνής ήταν η μοναδική συναρπαστική στιγμή μιας συναυλίας που προέκυψε αναπάντεχα αδιάφορη.

Μετά και από αυτό το live έχω εντονότερα παρά ποτέ την πεποίθηση ότι ο Barry Adamson, πλην εξαιρέσεων, είναι ένας σημαντικός καλλιτέχνης που όμως τελικά δεν έχει κάτι να πει. Απλά συμβαίνει να γνωρίζει άριστα τον τρόπο που θα το πει... τον καλύτερο τρόπο για την ακρίβεια. Οπότε του δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία για την επόμενη φορά.

Υ.Γ.- Αυτός ο πάλαι ποτέ συναρπαστικός frontman των Gallon Drunk πόσα ένσημα κολλάει το μήνα; Όπου θες τον βρίσκεις, καθώς μάθαμε ότι σε λίγο καιρό θα μας έρθει παρέα και με τον Mick Harvey... - Άρης Καραμπεάζης

[Φωτογραφίες : Γιώργος Χαριτίδης]