Mixtape

Space Floating?

0:00 Welle Erdball - Apollo XI / V1 / V2 / Aggregat 4
5:14 Public Service Broadcasting - Go!
9:05 Equinoxious feat. Kriistal Ann - Cosmodromo
13:25 Giorgio Moroder - E=MC2
17:53 The Red Elvises - Cosmonaut Petrov
20:57 Κώστας Τουρνάς - Ο Διαστημάνθρωπος
22:58 Fantastikoi Hxoi - Μαύρη Τρύπα
29:19 Stabil Elite - Aether
33:31 Komputer - Valentina
38:16 Kraftwerk - Spacelab
42:30 Space - Magic Fly
46:36 Baikonur - Oben Beg (MK2)
50:43 Eroc - Wolkenreise
55:10 Discoverer - Amputee
59:17 Kan3da - Cygnet
1:01:44 Der Zyklus - Quasar
1:07:22 Neuronium - Quasar 2c361
1:10:55 Tangerine Dream - Astral Voyager
1:17:46 Belbury Poly - The Hidden Door
1:22:43 Vangelis - Spiral
1:29:33 Edward Artemiev - Solaris - Station

Τα παιδιά κοιτούσαν τα άστρα και τα μέτραγαν πολύ πριν εκείνο τον μικρό ήρωα του Λουντέμη. Από την αυγή του χρόνου του homo sapiens κιόλας (θυμάμαι εκείνον τον αρχαίο σοφό -ο Θαλής ήτανε;- ο οποίος έπεφτε στα ...πηγάδια επειδή το βλέμμα του ερευνούσε το στερέωμα), τα άστρα ασκούσαν την μαγική τους έλξη, του έδιναν να καταλάβει την μικρότητα και την ματαιότητα της ζωής του. Κι ας μην ξέραμε (εμείς οι άνθρωποι λέω) ακόμη ότι είναι όλα φαντάσματα ανατριχιαστικά και γοητευτικά ενός αδιανόητα μακρινού παρελθόντος, πολλά μάλιστα μπορεί να καίνε για χιλιάδες ακόμη χρόνια σαν καντήλια στη θέση ενός ήδη πεθαμένου και σκοτεινού πια άστρου.

Για πολλούς αιώνες ο ουρανός, το κοσμικό χάος πυροδοτούσε φαντασιώσεις, όνειρα, ουτοπίες αλλά και δυστοπίες, από τον Λουκιανό ως τον Ιούλιο Βερν και τον Stanley Kubrick ο ουρανός ήταν το όριο, "space, the final frontier", μέχρι που κάποια στιγμή το θηλαστικό μας είδος κατάφερε και ανέβηκε στις ρουκέτες του Βέρνερ φον Μπράουν σπάζοντας (χαλαρώνοντας για να ακριβολογούμε) τα δεσμά της βαρύτητας και του φόβου, του stratosfear κατά το ευφυέστατο λογοπαίγνιο των Tangerine Dream. Αποκαλύπτοντας μυστικά και δημιουργώντας καινούργια...

Πρόσφατα, για λίγες στιγμές, λίγες μόνο ημέρες, μία επιστημονική είδηση παρεισέφρησε στα δελτία ειδήσεων, ανάμεσα σε πολέμους, τρόικες, μικρά και μεγάλα προβλήματα και όλα τα άλλα εφήμερα σημαντικά που απασχολούν την εικονική μας πραγματικότητα, ξάφνου τίτλοι "Επιβεβαιώθηκε ο Αινστάιν" και άλλοι εντυπωσιακοί τίτλοι. Δεν ξέρω αν τελικά η είδηση επιβεβαιωθεί, πάντα στην επιστήμη πρέπει να κρατάς μικρό καλαθάκι, έστω κι έτσι όμως ένα μικρό παράθυρο άνοιξε, που έδειξε έναν κόσμο ολόκληρο βουτηγμένο σε μία λίμνη χωροχρόνου την οποία την ταράζουν βαρυτικά κύματα, μία "μουσική" του σύμπαντος τόσο ανεπαίσθητη που μόνο εξειδικευμένη και πανάκριβη οργανολογία μπορεί να τη συλλάβει.

Με αυτή την αφορμή και έμπνευση φτιάχτηκε και τούτη η συλλογή, η οποία ανάμεσα στις ψυχροπολεμικές διακηρύξεις για την κατάκτηση του διαστήματος από τον JFK υπό τους 8-bit ήχους των Welle:Erdball μέχρι την καλπάζουσα (πολύ πέρα από την απλώς επιστημονική) φαντασία του Solaris, εμπερικλείει μία ποικιλία διαφορετικών τρόπων και οπτικών που προσπάθησαν να αποτυπώσουν στην μουσική την διαστημική περιπέτεια του ανθρώπου. Συνήθως μάλιστα με την ταιριαστή βοήθεια (τι άλλο;) της πλέον σύγχρονης τεχνολογίας των εκάστοτε καιρών, και κυρίως της ηλεκτρονικής.

Έτσι εδώ συναντάμε την ευφορική αισιοδοξία των Public Service Broadcasting, την ωδή στην πρώτη κοσμοναύτη(ισσα) Βαλεντίνα Τερεσκόβα από τους Komputer, τον διασκεδαστικό Κοσμοναύτη Πετρόφ από Ρώσους εμιγκρέδες στο Βερολίνο, τα disco ευχαριστήρια στον θείο Αλβέρτο από τον Giorgio Moroder, τις στρατοσφαιρικές ελεγείες των Tangerine Dream (μπορούσαν να λείψουν;), τις space-disco ωδές των ..Space, την τεχνοκρατική αυστηρότητα των Kraftwerk, τα αστρόνειρα του Τουρνά και των Φανταστικών Ήχων, τα αλά-"Εκπαιδευτική Τηλεόραση" διαστημοτοπία του Βαγγέλη και των Neuronium, τον νοσταλγικό αλλά και στοιχειωτικό ρετρο-φουτουρισμό του Belbury Poly και του Discoverer, το πανέμορφο ταξίδι πάνω από τα σύννεφα του Eroc.

Ένα ταξίδι με ήχους στον κόσμο της σιωπής. Γιατί το διάστημα έτσι είναι στην πραγματικότητα. Σιωπηλό, αφιλόξενο, κρύο και σκοτεινό... Ας είναι καλά η φαντασία του ανθρώπου. Αυτή που τα φταίει, που το έπλασε όπως ήθελε αυτή...