Urban Gamelan
(Παράλληλη παρουσίαση με το "Seven songs")
Mετά από πολλούς μήνες στο ψήσιμο (μπούρου μπούρου, όπου νά' ναι βγαίνουν, άντε και βγαίνουν, άντε λίγο ακόμη - ούτε το Fractal να ήταν) η εταιρεία Ronin επανακυκλοφόρησε το πρώτο και το τρίτο άλμπουμ των 23 Skidoo. Η θρυλική σήμερα μπάντα από το Sheffield ξεκίνησε το 1979, ξεκουράστηκε για τουλάχιστον μια δεκαετία ('87 - '97) και μόλις τα τελευταία χρόνια επαναλειτούργησε με έδρα το Λονδίνο και κυκλοφόρησε πέρισυ ένα νέο άλμπουμ με βάση τα πρόσφατα τεχνολογικά δεδομένα. Το μίνι άλμπουμ "Senen Songs" είχε κυκλοφορήσει το 1982 στην Fetish ενώ το "Urban Gamelan" το 1984 στην Illuminated.
Mου είναι δύσκολο να ξεκινήσω. Δύσκολο να εντοπίσω και να επιλέξω την κατάλληλη προσέγγιση για τις δύο αυτές επανακυκλοφορίες. Ο αυθόρμητος μουσικός φαν μέσα μου ορύεται, πανηγυρίζει και αγαλλιάζει που επιτέλους μπορεί να χαίρεται οποτεδήποτε θελήσει τα δεκαεννέα κομμάτια που βρίσκονται συνολικά μέσα και στα δύο cd. Ο ανήσυχος μουσικός αναζητητής, ξαδερφάκι και απαραίτητο συμπλήρωμα του φαν, με κάνει να χαμογελώ πονηρά. Για διάφορους λόγους.
Γιατί ένα ακόμη ιστορικό eighties γκρουπ που βρισκόταν στην αφάνεια βρίσκει διέξοδο προς την σημερινή αγορά και τα νεότερα αυτιά - πιο τρυφερά, στητά και τσιτωμένα. Γιατί οι "στοιχειωμένες κυκλοφορίες", οι αγαπημένες μας δηλαδή μπάντες εκείνης της εποχής που δεν χαίρουν το προνόμιο της επανακυκλοφόρησης ολοένα και μειώνονται (οι "καταραμένες" εταιρείες Kamera και Object φαίνεται ότι αποτελούν το τελευταίο προπύργιο).
Γιατί οι 23 Skidoo είναι από αυτά τα ονόματα που αποτελούν "κλειδιά" στην ιστορία και εξέλιξη της μοντέρνας μουσικής. Γιατί το να περηφανεύεσαι ότι είσαι φανατικός λάτρης της μουσικής των 23 Skidoo σε καταγράφει στην λίστα των πολύ ψαγμένων ατόμων της κοινωνίας. Σαν να λέμε ότι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς είναι ο Μούζιλ και ο Μπροχ και αγαπημένοι σου ζωγράφοι ο Μουνκ και ο Γκόγια.
Και τέλος, γιατί οι 23 Skidoo της περιόδου '79 - '84 εμπνεύστηκαν, συνέθεσαν, εκτέλεσαν και κυκλοφόρησαν κορυφαία και διαχρονική μουσική, μοναδική για το αυστηρό αισθητήριο και τις επιλογές της - πόσες μπάντες γνωρίζετε που τα αδιάφορα κομμάτια τους μετριούνται στις παρανυχίδες του ενός δακτύλου;
Όσο καιρό οι 23 Skidoo βρίσκονταν εν ενεργεία έγιναν γνωστοί μόνο σε ένα συγκεκριμένο μουσικό κύκλο. Tο κομμάτι που τους έκανε σχετικά διάσημους (υπερβολές) ήταν το "Coup" αλλά οι μουσικές που έπαιζαν τότε ήταν τόσο πρωτοποριακές, ποικίλες και αμφιλεγόμενες που τους τοποθέτησαν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Συλλέγοντας διάφορους χαρακτηρισμούς που έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τη μουσικής τους, παρατηρώ ότι δεν ξεκαθαρίζουν το τοπίο -αlternative post punk, dance punk, industrial gamelan, experimental funk, avant garde jazz, ethnic fusion, avant funk, global funk, metallic white noise, industrial ambience, percusion funk, industrial gamelan. H καταγωγή τους και η συνεργασία τους με τους Cabaret Voltaire και τους Throbbing Gristle υπαγόρευσαν την ταξινόμησή τους σε αυτή την πειραματική χορευτική βρετανική σκηνή των αρχών των eighties, μαζί ακόμη με τους γείτονες Hula και A Certain Ratio και τους νότιους This Heat και Pop Group.
Το "Seven Songs" περιλαμβάνει επτά κομμάτια τα οποία έγιναν οκτώ μετά την ανεξαρτητοποίηση του "Lock Groove", το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά 31 κρουστοφοβικά δεπτερόλεπτα στο τέλος της πρώτης πλευράς. Την παραγωγή είχαν αναλάβει οι αξιότιμοι Genesis P-Orridge και Peter Christopherson. Στο σύνολο του ακούγεται βίαιο και οργισμένο και πρέπει να έχει κανείς υπόψιν του τα δύο singles που είχαν προηγηθεί για να κατανοήσει ότι η μπάντα είχε ήδη πάρει την πρώτη της μεγάλη στροφή. Tο "Ethics" του '79 ήταν ένα μετά πανκ δυναμιτάκι, ενδεικτικό του ύφους εκείνης της εποχής. Το ταξίδι τους όμως στην Ινδονησία και η μελέτη της μουσικής gamelan τους οδήγησε γρήγορα στο πιο ώριμο και μεγάλο χρονικά "Last Words / The Gospel Comes to New Guinea" του ΄81, στο οποίο και πάλι βρίσκονταν πιο κοντά στους Pigbag παρά στο "Seven Songs". Tο ενδιάμεσο δεύτερο άλμπουμ τους "The Culling is Coming" του '83 ήταν πρωτοφανές για την εποχή του με το άκρως πειραματικό του ύφος (μηχανήματα της εποχής και συχνότητες ανακατεμένα σε λίγες περιπτώσεις με εντελώς υποχθόνια κρουστά) και δεν υπονοούσε το δεκατράγουδο "Urban Gamelan" της επόμενης χρονιάς (στο οποίο δίδεται δώρο το εντέκατο κομμάτι "Coup De Grace"), στο οποίο κατέβηκαν με ξεκάθαρες ιδέες και τελειοποίησαν το έργο τους.
Δεκαεννέα κομμάτια, δεκαεννέα αναφορές. Τα πέρασα όλα στον αγέρωχο σκληρό μου, τα ανακάτεψα, τα έβαλα στην δική μου σειρά, με τα δικά μου κριτήρια, τα ταξινόμησα, τα χάιδεψα, τα άκουσα και τα ακούω, θα τα ακούω, θα τα έχω ακουσμένα όταν κάτι άλλο καινούριο θα συμβεί - τα είχα ήδη ακουσμένα πριν ποτέ κυκλοφορήσουν, πριν καν γεννηθώ. Δεκαεννέα κομμάτια που δεν ανταλλάσω μέσα στον μουσικό μου χωροχρόνο και τον περιορισμένο μου συμβαντικό κώνο.
Την ιερή gamelan σύνοδο των "Urban Gamelan pt.1", "Sirens", "Helicopterz", "Kongo Do", "Language Dub", "Drunken Reprisal" και "Coup De Grace" τα οποία αποτελούν την δεύτερη πλευρά του "Urban Gamelan" και ανήκουν στην πεντάδα των καλύτερων ever δεύτερων πλευρών. Μια πανδαισία κρουστών που δεν ανήκουν σε καμιά ροκ εκδοχή, μια κατάθεση εξαιρετικής αναμφίβολα ποιότητας, που θα έκανε τον John Cage να σκάσει από τη ζήλεια του, τους Neubauten να πασχίζουν για κάτι παρόμοιο, τον Adam Pierce να υπερηφανεύεται και όλους τους μοντέρνους ηλεκτρονικοποστροκάδες να διακόψουν για λίγο τη σύνθεση και να πέσουν με τα μούτρα στη μελέτη. Μια διαδοχή θρησκευτικών και τελετουργικών ήχων - μυστηρίων που προέρχονται από τα βάθη των αρχέγονων πολιτισμών, μια πρωτόγονη προσέγγιση της σύγχρονης μουσικής.
Η επτάδα "Urban Gamelan pt.1", "Sirens", "Helicopterz", "Kongo Do", "Language Dub", "Drunken Reprisal" και "Coup De Grace" δεν γράφτηκε από τους 23 Skidoo, υπαγορεύτηκε μέσα στα οράματά τους από τους Παλαιούς του HP Lovecraft και πήρε σάρκα και οστά σε κάποια μυστική τελετή για την οποία δεν θέλω να γνωρίζω. Το industrial ethnic "Jalan Jalan" και το πιο μινιμαλιστικό "Misr Wakening", η ακρόαση του οποίου απαιτεί συνθήκες ηρεμίας και μεγάλη ένταση στον ενισχυτή αλλιώς χάθηκε και πέρασε. Το γνήσιο, άγριο, βίαιο και ωμό funk του "Vegas El Bandito" και το πρωταρχικό βούντου ανατολίτικο dub του "Fire", τα μοναδικά τόσο straight δεμένα πάνω σε καθορισμένους ρυθμούς κομμάτια τους. Το "Kundalini" και το "F.U.G.I." (την πιο ωμή και τρομακτική εκτέλεση του single "Coup"), δύο κομμάτια μνημεία - αναφορές της πιο κλειστοφοβικής, επιθετικής και άγριας χορευτικής μουσικής του αιώνα που έφυγε. Το "Quiet Pillage" το μεγάλο τους αυτό αριστούργημα που κλείνει το "Seven Songs", με ξυλόφωνο, ξύστρα, διακριτικά κρουστά και σημερινή αίσθηση. Το πιο χαρωπό (?) και γρήγορο "IY" που φαίνεται διαφορετικό και straight σε σχέση με τα υπόλοιπα - τόσο κοντά στους Talking Heads που νομίζω ότι τραγουδάει ο Burns. Το άραχνο "Porno Bass" και το βιομηχανικό "New Tastement", τρομακτικά μεταλλικά soundtracks, πραγματική πρόκληση στo σκοτάδι. Το "Mary's Operation"...
Ξέχασα να σας πω ποιοί είναι οι 23 Skidoo. Και τι σημαίνει 23 Skidoo. Αλλά, τι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα... Σε Έλληνες απευθύνομαι (μεγάλα γκαγκσάκια), σιγά μην δεν ξέρετε για τους Ιλλουμινάτους και τις διεθνείς συνομωσίες. Αφήστε που το 23 μπορεί να λειτουργήσει και θετικά για τις πωλήσεις των cd. Το πιάσατε το υπονοούμενο, ε; (Είσαι πολύ μεγάλος, μεγάλε!)
Και στα δύο
