He and she, angry enough to keep loving in the dark ages
Θεατρικό ερωτικό γράμμα σε τρία μέρη. Ποστ-ροκ όπερα με αβανγκάρντ πινελιές, γκλαμ στοιχεία, αρχή μέση και τέλος. Λυρική θερεμίνη, βιολί, βιόλα, τσέλο, ηλεκτρικά όργανα και κρουστά που τρίζουν. Και φωνές που σπαράζουν. Τολμηρή ενορχήστρωση και αναπάντεχες εναλλαγές. Αυτός αυτή και τα πειστήρια.
"Αγαπητή μου Ζοζεφίνα,
όπως θα έχεις καταλάβει, αυτό το έκανα για σένα. Σήμερα, ένα χρόνο μετά την ηχογράφηση του δώρου που σου έφτιαξα, βρίσκω το κουράγιο να το τελειώσω. Οι λέξεις μερικές φορές μου είναι δύσκολες, γι' αυτό συγχώρεσέ με. Και το ήξερα, μη νομίζεις, πως αν δε φτάσει η μέρα που θα το τελειώσω, δε θα επιτρέψει η μοίρα να ολοκληρωθεί"...
Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Κι αυτό το όνομα, Ζοζεφίν, να παραπέμπει άραγε στο Κρις Ρήα ή στον μέγα Ναπολέοντα με το ένα του χέρι χωμένο στο αμπέχονο στο ύψος της καρδιάς;
Νομίζω πως όλα τα παραπάνω είναι αρκετά για να φανερώσουν το κλίμα, το πνεύμα και το γράμμα αυτής της παραγωγής. Δύσκολη δουλειά όπως κι αν την προσεγγίσεις. "Θέλει πλάτες" που λέει κι ο Χαραλαμπόπουλος. Αθεράπευτα επικολυρική και ρομαντική, ανυπέρθετα αυτοκαταστροφική ίσως. Κι απ' την άλλη αυτή η ομολογία του αναπόφευκτου και του αναπόδραστου της μοίρας να ηχεί εξίσου βαρύγδουπα όσο και αποκαθηλωτικά οικεία. Αυτό το παιχνίδι ρόλων! Η τράπουλα χωρίς μπαλαντέρ. Το δέος και η μεγαλόπνοια βαδίζουν πιασμένα χέρι-χέρι και οι μεταπτώσεις ένθεν και εκείθεν υποβάλλουν μια ακόμη πιο ζοφερή και τρυφερή τραγικότητα. Το έσω ους δεν ξέρω αν αρκεί.
Είναι ένα θέατρο του επιλόγου ή μια μετάσταση του ανεκπλήρωτου; Είναι καλτ ή αναγεννησιακό; Υπάρχει έξοδος, επωδός ή κάθαρση; Ο χρόνος θα το αναδείξει. Έχετε υπομονή [μέρος τρίτο] και το παράδοξο [10ο κομμάτι] θα νικήσει.
