Too Mean To Die

Σύμφωνα με μια θεωρία διόλου ορθολογική, που επιμένω εντούτοις να διατηρώ, οι δίσκοι των Accept εποχής Mark Tornillo φαίνονται από το πρώτο κομμάτι. Εν προκειμένω, αν ξεκινάς με "Zombie Apocalypse" μα αποτυγχάνεις να ενθουσιάσεις κάποιον που

α) δηλώνει πιστός ακόλουθος των Γερμανών, με ή χωρίς αμερικάνικο κινητήρα

β) είναι τόσο τελειωμένος λάτρης των ζόμπι, ώστε γαμωσταυρίζει όταν ξυπνά από εφιάλτη όπου τον κυνηγούν, τα πράγματα δεν είναι καλά. Τελικά βέβαια ούτε και τόσο άσχημα, όπως συνειδητοποιείς στο πέρας των ακροάσεων. Αν μη τι άλλο, η μπάντα δείχνει απελευθερωμένη από εκείνο το μάγκωμα που παρατήρησαν ακόμα και ταγμένοι fans στο The Rise Of Chaos (2017).

Παρά ταύτα, είμαι σίγουρος ότι οι νυν Accept ήθελαν κάτι περισσότερο για το πρώτο στούντιο άλμπουμ δίχως το μπάσο του συν-ιδρυτή τους Peter Baltes, τον οποίον αντικαθιστά πλέον ο Martin Motnik. Έστω κι αν το εμφατικό νούμερο 2 στα γερμανικά charts δείχνει ότι οι οπαδοί δεν πρόκειται να αποσύρουν την πίστη τους στον Wolf Hoffmann, που απομένει πλέον ως μόνο αυθεντικό μέλος του ιστορικού συγκροτήματος.

Το κυρίως πρόβλημα με το Too Mean To Die, είναι ότι δεν «δαγκώνει». Το διακρίνει μια αίσθηση του ρελαντί, με τους Accept να επαναφέρουν μεν στο προσκήνιο όλα τα γνωστά κόλπα (τα ριφ, τα σόλο, τα φωνητικά ποδοβολητά, τα γρυλλίσματα του Tornillo, τις μεταλλικές εκρήξεις), χωρίς όμως να έχουν στιβαρές συνθετικές ιδέες ώστε να τα επαν-εκμεταλλευτούν με τρόπο που θα ανάψει εκ νέου τις πυρκαγιές τους. Διατηρούν ευτυχώς ένα άλφα επίπεδο, ενώ υπάρχουν αρκετές ωραίες στιγμές στα παιξίματα, τις οποίες γυαλίζει (με την καλή έννοια) το έμπειρο χέρι του Andy Sneap στην κονσόλα. Αλλά, γενικότερα, έπεσε πολύ «συνταγολόγιο» εδώ (βλέπε τα νεοκλασικά τερτίπια αχρείαστων οργανικών σαν το "Samson And Delilah"), καθώς και υπερβολική προσοχή μην και ξεμυτίσει το πράγμα από μια σαφώς οριοθετημένη, μα και σαφώς φθαρμένη ζώνη ασφαλείας ("Sucks To Be You", "Too Mean To Die").

Είναι δύσκολο λοιπόν, πολύ δύσκολο, να μην αποδώσεις την όλη εικόνα στο γεγονός ότι έσπασε το συνθετικό δίδυμο Hoffmann/Baltes. Από την άλλη, είναι άδικο να μην παραδεχτείς ότι αυτή η επί της ουσίας καινούρια μπάντα –αφού ήρθε και ο Philip Shouse ως δεύτερος κιθαρίστας, το 2019– έχει βρει αξιοθαύμαστη χημεία, με τον ντράμερ Christopher Williams (στην ομάδα από το 2015) να αναδεικνύεται σε σιωπηρό στυλοβάτη της νέας εποχής, στο πλάι του Tornillo.

Τα όσα ακούμε λ.χ. στο "No One's Master", στο "The Undertaker" ή στο "How Do We Sleep", είναι η καλύτερη απόδειξη για το ότι οι Accept ακόμα ρολάρουν. Θυμίζοντας κάτι που πάντα λειτουργεί υπέρ της συγκεκριμένης παρέας· ότι, αν της κάτσει το τραγούδι, ξέρει –με πρωτομάστορα τον Hoffmann– πώς θα σε κάνει να νιώσεις ότι ακούς το χιλιοπαιγμένο τευτονικό metal των 1980s, λες και είναι πάλι η πρώτη φορά. Κάπως έτσι, αν και κομματάκι απογοητεύτηκα από το Too Mean To Die, πείστηκα να μην ανησυχώ πολύ για τους Accept: ακόμα και δίχως τον Baltes, είναι σε θέση να συνεχίσουν. Το τσαγανό και το πείσμα φαίνεται άλλωστε ν' αποτελεί δεύτερη φύση γι' αυτούς τους ανθρώπους και τυγχάνει να είναι σφιχταγκαλιασμένο με τις ιερότερες μεταλλικές αξίες.

Και ποιος αλήθεια μπορεί να αρνηθεί ότι ο Mark Tornillo τις εκπροσωπεί με τον λαμπρότερο τρόπο στο "The Best Is Yet To Come", καθώς κλείνει τις βαριές πύλες του πόνου για τον πρόσφατο χαμό του γιου του, τραγουδώντας «when it rains I look for rainbows/when it's dark I see the stars» με μια αψάδα συγκίνησης ανάκατη με μεγαλείο; Η οποία ανακαλεί τη θαμμένη στον φορμαλισμό τέχνη της σκληρής μπαλάντας, θυμίζοντας συνάμα ότι υπάρχουν κι άλλες ενατενίσεις ζωής για όσα έφερε πρόσφατα και ο Nick Cave στο προσκήνιο –με έναν τρόπο διαφορετικό, μα εξίσου καθαρτικό.