Coalesced
Τότε στα eighties οι For Against θα μπορούσαμε να πούμε πως εξέφραζαν την πιο pop πλευρά της σκοτεινότητας της Independent Project Records. Αν και προερχόμενοι από το Lincoln της Nebraska, αυτό το τρίο έδωσε υπόσταση σε μια αμερικάνικη εκδοχή του ήχου της Factory, ακριβώς στην εποχή του. Τα δύο πρώτα τους albums (‘Echelons’ του 1986 και ‘December’ του 1988) συνδύαζαν με τον καλύτερο των τρόπων τα βασικά προτερήματα της μπάντας: Το εκφραστικό στυλ των φωνητικών του Jeffrey Runnings, κάπου ανάμεσα σε Richard Butler και Mark Burgess. Τα επιδέξια σχήματα, τους καθαρούς τόνους και τις διαχυτικές, ανηγμένες μελωδίες που έκαναν το reverb κουτί τον περισσότερο χρήσιμο εξοπλισμό για την κιθάρα του Harry Dingman (ακολουθώντας τις ασκήσεις του Johnny Marr). Το προωθημένο, αλά R. E. M., και χωρίς να χάνει σε ευαισθησία, παίξιμο του drummer Greg Hill.
Το 1990 και ενώ ο Bruce Licher έβγαζε το ‘In The Marshes’ 10’’ στην Archive Series, με πρώιμο υλικό τους (αναζητήστε το οπωσδήποτε), οι Harry Dingman και Greg Hill έφυγαν για να σχηματίσουν τους The Millions και να χαθούν στο πουθενά της ασημαντότητας, οι υπερφίαλοι. Ο κιθαρίστας Steven Hinrichs και ο drummer Paul Engelhard εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο ‘Aperture’ του 1993 και έμελλε να αποτελέσουν την mark ii των For Against, σταθερή μέχρι σήμερα και από την άποψη του παιξίματος σε επίπεδο που να συναγωνίζεται την αυθεντική.
Το ‘Coalesced’ τώρα είναι ουσιαστικά κατάτι μεγαλύτερο από ένα mini album, με επτά συνθέσεις (η τελευταία instrumental) σε 37 λεπτά. Μολοντούτο είναι η πρώτη νέα δουλειά των For Against από το 1997. Θα έλεγα πως σημαίνει και την επιστροφή τους στον άμεσο κιθαριστικό pop ήχο της Dingman-Hill εποχής, κάτι που η Words On Music δεν θα μπορούσε να παραβλέψει. Τραγούδια όπως τα ‘Medication’, ‘So Long’ και το ομότιτλο ανήκουν ασφαλώς στα καλύτερά τους και άνετα θα είχαν μια θέση σε κάποιον από τους πρώτους τους δίσκους. Όλη η μπάντα βρίσκεται σε πολύ καλή φόρμα, συνθετική και εκτελεστική. Ο Jeffrey Runnings είναι τιμητικά οξυδερκής, αξιομνημόνευτος, όχι τόσο βαρεμένος, όσο άλλοι του χώρου και φρέσκος, ενώ ο Steven Hinrichs εντυπωσιάζει που βγάζει τόσο πιστά τον ήχο του προκατόχου του, ακολουθώντας τις ίδιες υποσκάπτουσες τεχνικές ασφαλώς (μεγάλο εργαλείο τελικά εκείνο το "εξάρτημα", το Fender Twin Reverbs ντε!). Στη σημερινή εποχή όπου ο αντιληπτικός μας μηχανισμός έχει πολλάκις επηρεαστεί από την τεχνολογία είναι όντως πολύ σημαντικό να υπάρχουν πρωτοκλασάτοι ήχοι που να μένουν αναλλοίωτοι και κλασικοί, όπως οι περί της pop που όρισε αυτό το τρίο, έστω και αν ως συγκρότημα δεν έγιναν οι The Smiths της Αμερικής.
Πολύ καλή επιστροφή. Όσοι αρέσκονται σε αναμνήσεις με τα ονόματα των The Wake, The Chameleons και Abecedarians σε ανακάτεμα, ακόμη και των Kitchens Of Distinction εποχής του ‘Love Is Hell’, θα εκτιμήσουν δεόντως το ‘Coalesced’. Το χρησιμότερο της υπόθεσης είναι πως βρέθηκε μια απόδειξη ότι μπορεί να γραφτεί ακόμη σπουδαία pop μουσική με κύριο άξονα τρεις ανθρώπους και ισάριθμα όργανα.
Ευθύς, συνειδητοποιημένος pop παλμός που δεν λαθεύει. Πόσο μακριά φτάνει; Τόσο για να βλέπει, έστω και από κάτω, τη γραμμή του...
