White Roses, My God

Ο Alan Sparhawk είναι το ήμισυ του καλλιτεχνικού ζευγαριού των Low. Εκείνου του αταξινόμητου σχήματος, που αποτέλεσε μέρος της σιωπηρής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας των 90s, που πιστά και έντιμα υπηρετεί χρόνια τώρα το ροκ, μακριά από ταμπέλες, ταξινομήσεις, δόξες, φήμες, τυμπανοκρουσίες. Και με σπουδαίους μουσικούς, που παρότι κινούνται στο περιθώριο της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής, έχουν συνεργασθεί και συνεχίζουν να συνεργάζονται με τα σπουδαιότερα ονόματα της ροκ μουσικής του σήμερα, ενώ κάθε κυκλοφορία τους είναι μια νέα πρωτότυπη και φρέσκια καλλιτεχνική πρόταση.

Ο Sparhawk έχασε πριν δύο χρόνια το άλλο ήμισυ στη ζωή και στη μουσική, τη σύντροφό του Mimi Parker, και βγάζει σπαραγμούς στο νέο του lp, πρώτο προσωπικό του μετά το θάνατό της. Τραγουδάει με παραμορφωμένη τη φωνή του σαν να θέλει να μην είναι πια ο πρώην τραγουδιστής και κιθαρίστας των Low. Κι ο δίσκος μοιάζει να απέχει από τους δίσκους των Low, όμως κουβαλάει όλη τη βαριά κληρονομιά ενός συγκροτήματος που ακολούθησε το δικό του δρόμο και άφησε μοναδικό αποτύπωμα στο σύγχρονο ροκ.

Το ‘White Roses, My God’ θα μπορούσε να είναι ένας ηλεκτρονικός δίσκος, τα beats κυριαρχούν, όμως και πάλι, όπως την εποχή των Low, όπου η κιθάρα του Alan Sparhawk με τις διακριτικές μινιμαλιστικές μελωδίες της, έδινε τον χαρακτηριστικό τους ήχο πάνω στα τύμπανα της Mimi Parker, έτσι και εδώ, είναι η παραμορφωμένη φωνή του πάνω στα ηλεκτρονικά beats που δίνει τον χαρακτηριστικό τόνο στον δίσκο. “I Made This Beat” πανηγυρίζει όταν φτιάχνει ένα beat, θυμίζοντας ενίοτε τη Billie Eilish, αλλά η φωνή του είναι εκείνη που κυριαρχεί πάνω στο μονότονο beat. Κι η φωνή του είναι εκείνη που σπαράζει “Can U Hear”, απευθυνόμενος μάλλον στη Mimi που τον και μας άφησε πρόωρα.

30 χρόνια μετά το ‘I Could Live In Hope’, που καθόρισε τον ήχο τους, 20 και πλέον χρόνια μετά το ‘Things We Lost In The Fire’ και το ‘The Great Destroyer’, o Alan Sparhawk, όπως και οι Low συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν με κάθε νέα δημιουργία τους. O ίδιος ξεκίνησε πάλι και τις συναυλίες με νέο σχήμα, πιο καθαρόαιμου ροκ ίσως σε σχέση και με το lp και με την εποχή των Low (πιθανόν έχει και άλλα τραγούδια στα σκαριά, δείτε εδώ μια καταπληκτική πρόσφατη εμφάνισή τους στη Minnesota).

Ο δίσκος μοιάζει μια τομή σε σχέση με το παρελθόν των Low. Παρόλα αυτά, πίσω από τις νέες γραμμές, διακρίνει κανείς την ίδια δημιουργική τομή των “Words”, “Lazy”, “Lullaby”, “Dinosaur Act”, “Like A Forest”, “In Metal”, “Monkey”, “Plastic Cup” για να θυμηθούμε μόνο μερικές από τις πολύ σπουδαίες στιγμές της απέραντης δικογραφίας τους που τόσο έχει αγαπηθεί και εδώ στο MIC. Ο Alan Sparhawk θα τα καταφέρει και χωρίς τη Mimi Parker. Θα είναι όμως πάντα εκεί να του θυμίζει τις μέρες τις παλιές. Μέρες καλές που όμως δεν θα ξαναρθούν. Περιμένουμε όμως τις νέες στιγμές του Alan Sparhawk. Κι όπως πάντα θα είναι ατόφιες, γνήσιες και αληθινά δημιουργικές.