Words

Περσινός δίσκος είναι το ‘Words’ αλλά δε μας πειράζει καθόλου μα καθόλου. Οι περσινοί δίσκοι είναι άλλωστε καινούριοι δίσκοι. Ο Alex Louloudis είναι ένας νέος Έλληνας τζαζ drummer σπουδαγμένος στην Αμερική. ‘Έχει ήδη συνεργαστεί με σημαντικούς παίκτες και σχήματα στο εξωτερικό και από αυτά που ακούω σε αυτόν τον δεύτερο δικό του δίσκο (είχε προηγηθεί το “Elements brought together by love” το 2017) θα πρέπει πια να είναι περιζήτητος. Η μουσική στο ‘Words’ ακολουθεί μια παράδοση της free jazz χωρίς να αρνείται τις μεθοδολογίες και τους «δρόμους» στην ιστορία των μεγάλων ονομάτων στα 50s και στα 60s. Κάνει τα δικά του χωρίς ορατό θέμα, αφαιρετικά δηλαδή με κεντρικό πρωταγωνιστή (όπως πρέπει) τον ήχο, αλλά και χωρίς να τον ενδιαφέρει σώνει και ντε να είναι πρωτοπόρος και πειραματιστής. Έχει ένα ύφος σεβασμού για το παλιό και το κλασικό. Κι ας παίζει free jazz (έτσι κι αλλιώς και η free jazz δεν είναι πια κάτι νέο).

Δεν μπορεί υπό αυτές τις συνθήκες να μη μας έρθουν στο μυαλό τα πρώτα άλμπουμ του Ornette Coleman εκεί στα τέλη των 50s, όπου ο μέγας αυτός καλλιτέχνης χωρίς σχεδόν να το πάρει χαμπάρι, μέσα από την ανάγκη του για περισσότερη ελευθερία κινήσεων μέσα στον ήχο, εφηύρε το ιδίωμα, ή και τα πρώτα free έργα του Coltrane στα 60s. Όμως ο Λουλούδης ξέρει πολύ καλά τι κάνει και τι θέλει, με αποτέλεσμα να μην γίνεται απλώς ένας αντιγραφέας αυτών των πραγμάτων αλλά να παράγει καινούρια ζωντανή τέχνη. Μάλιστα ιδιαίτερα ζωντανή και πάλλουσα. Το προϊόν του έχει όγκο, είναι γεμάτο και δεν σ’ αφήνει ποτέ βαριεστημένο ή αδιάφορο. Μέσα από τη γνώση που φαίνεται πολύ καλά πως έχει και μέσα από την ενέργεια και τη δύναμη, μια δύναμη φανερή με ορμή, φτάνουμε τελικά σε μια τζαζ που μπορούν σχεδόν όλοι να ακούσουν (διότι υπάρχουν πάντα και οι αντιρρησίες)  και να χαρούν.