Little Women
Η τέχνη του σάουντρακ έχει και -αναπόφευκτα- μια φασόν διάσταση, μια τάση για ευκολία και επανάληψη. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις... Του Κώστα Καρδερίνη
Από τη δεκαετία του ’20 και δώθε, σχεδόν σε κάθε δεκαετία βλέπουμε μια τουλάχιστον διασκευή της ρομαντικής νουβέλας εποχής Μικρές Κυρίες, της αμερικανής συγγραφέως Louisa May Alcott [1832-1888]. Η διάρκεια των μετασκευών αυτών κυμαίνεται από μια ώρα μέχρι... 48 ημίωρα επεισόδια, ανάλογα με την εποχή, το μέσο μετάδοσης και το σκεπτικό της μεταφοράς. Οι μεταφορές δεν είναι μόνο κινηματογραφικές. Το έργο έγινε θεατρική παράσταση ως πρώτη διασκευή, έγινε όπερα, μιούζικαλ, μάνγκα, τηλεσειρά, τηλεθέατρο, ακόμη και... μπαλέτο. Διασκευάστηκε σε διάφορα μήκη και πλάτη, από τη Λατινική Αμερική ως το Χονγκ Κονγκ και την Ιαπωνία. Σκηνοθετήθηκε από διάσημους άνδρες [Χάρλεϊ Νόουλς, Τζορτζ Κιούκορ, Μέλβιν Λερόι] ενώ από τα τέλη του ’60 έχουν μπει πολύ δυναμικά οι γυναικείες υπογραφές.
Στη μουσική επένδυσή της έχουμε εξίσου ηχηρά, κάποια βραβευμένα επί τούτου, ονόματα: Max Steiner, Elmer Bernstein, Thomas Newman και τώρα ο μεσιέ Ντεπλά. Μη νομίζετε ότι ο τελευταίος υστερεί. Έχει μαζέψει ήδη μέσα στο 2019 εννέα βραβεία για τη μουσική του αυτή. Είναι σύγχρονη συμφωνική και απλώνεται σε 26 θέματα, μισά από τα οποία είναι κάτω από δίλεπτο. Έχει ποικιλία ρυθμών: αλέγκρα, χορευτικά, σλόου, πιανίσιμα, σπιντάτα, στακάτα, αεράτα, αιθέρια, μεσοβέζικα, αυτοκρατορικά, εορταστικά, ονομαστικά, χορταστικά. Σπάνια ακούμε πολλές μουσικές ιδέες να κατατίθενται σε μια επένδυση. Συνήθως είναι ένα-δυο μοτίβα που παραλλάσσονται. Εδώ δεν ισχύει αυτό. Ο πλούτος και η γκάμα ηχοχρωμάτων μου θυμίζουν την παλέτα του ζωγράφου που διονυσιάζεται με την οργιώδη μητέρα-φύση.
Αγαπημένα τα ‘Friedrich Dances with Jo’, ‘Meg's Dress’, ‘Snow in the Garden’, ‘Dance on the Porch’.
