Se, jie / Lust, caution
Μια πολύ χορταστική ταινία διάρκειας 150 και βάλε λεπτών δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από ένα ακόμη πιο χορταστικό σάουντρακ. Κι αν μάλιστα βρείτε αυτό με τα τρία επιπλέον κομμάτια "δώρα" τότε θα 'χετε μια και πλέον ώρα καθαρής απόλαυσης. Αυτουργός και εμπνευστής ο συνθέτης Alexandre Desplat, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του καμιά κατοσταριά μουσικές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, έχοντας κάνει αρχή μόλις το 1985.
Αντιπροσωπευτικά θα μπορούσα να ανθολογήσω: Un heros tres discret [Ένας πολύ διακριτικός ήρωας, 1996], Sur mes levres [Πάνω στα χείλη μου, 2001], Girl with a Pearl Earring [Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι, 2003], De battre mon coeur s' est arrete [Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου, 2005], Syriana [2005], Casanova [2006], The Painted Veil [Το πορφυρό πέπλο, 2006] και The Queen [Η βασίλισσα, 2006].
Η παρούσα επένδυση νομίζω πως αποτελεί δείγμα ωριμότητας του κλασικοθρεμένου Ντεσπλά. Στο τρίτο κιόλας κομμάτι, Falling Rain, μας εισάγει γλυκά στο βασικό θέμα της ταινίας. Ακολουθεί ένα ιντερμέδιο του Γιοχάνες Μπραμς, γεμάτο ρομαντική υγρασία, ερωτική θλίψη και προσμονή. Στο ίδιο κλασικότροπο κλίμα κινούνται και τα υπόλοιπα θέματα, μεταπίπτοντας από τη σιωπηρή κρυφή χαρά στη λαχτάρα, την ατελέσφορη αναμονή, την αγωνία με τα κρεσέντα της, το σεληνιασμό, το βουβό πάθος, τη συντριβή και τη λυτρωτική αυτοπροδοσία.
Δεν λείπουν οι αισθητηριακές αναζητήσεις και σε κάποια σημεία [Shanghai 1942, On the Street, An Empty Bed] καραϊνδρίζει αισθητά ενώ το μελαγχολικό Dinner Waltz με πηγαίνει πίσω στη "Γλυκειά Συμμορία" του Χατζηνάσιου και με κερδίζει. Μικρές εκλάμψεις του κεντρικού θέματος επανέρχονται στα Exodus, The End of Innocence και Check Point. Η κορύφωση και η πλήρης ανάπτυξή του ξεδιπλώνεται στα κορυφαία The Angel και Wong Chia Chi's Theme. Άλλη μια ιδιαίτερη στιγμή είναι το Sacrifice με τις ανατροπές ρυθμού.
Από τα τρία μπόνους τρακ, τα δυο πρώτα είναι τα πλέον σκοτεινά και θελκτικά και μυστηριώδικα. Το τρίτο είναι το ένα και μοναδικό άσμα Yang-Mou [mandarin theme song], παρμένο μουσικά από το κεντρικό θέμα, τραγουδισμένο δυτικότροπα από τον Jacky Cheung, φορτισμένο και φορτωμένο συναισθηματικά - αφού όμως έχει καταλήξει η ταινία στους τίτλους τέλους. Αυτό το τελευταίο σχόλιο το θεωρώ απαραίτητο γιατί η μουσική του Ντεσπλά, δεν υποβάλει τις εικόνες ούτε επιβάλλει συναισθήματα, απλά τα παρακολουθεί με σεβασμό και θαλπωρή.
Και μπορεί η ταινία να μην είναι η καλύτερη στιγμή του Ανγκ Λη, η μουσική της όμως είναι ένα πολύ ισχυρό ατού που λειτουργεί καταλυτικά και "αθόρυβα" υπέρ της ατμόσφαιρας και του γυάλινου κόσμου της. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει, δια της απουσίας της.
