Black gives way to blue
Είναι περίεργο να βλέπεις ένα φάντασμα, πόσο μάλλον να το ακούς να τραγουδά. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον τελευταίο δίσκο των Alice in Chains που 14 χρόνια μετά επιστρέφουν στο προσκήνιο με νέο τραγουδιστή, κάνουν περιοδεία κλπ. Σα να μην πέρασε μια μέρα λοιπόν από τότε που το θλιμμένο junkie έβγαζε τα σωθικά της εξάρτησης του στο μικρόφωνο. Το θέμα είναι ότι όσο και αν προσπαθούν οι σαραντάρηδες πλέον AIC δεν σε πείθουν εύκολα ότι αυτό που ακούς είναι τόσο original. Σίγουρα ταΐζει το χτικιό της λήθης στους μεγαλύτερους και την πώρωση των νεότερων που πρόσφατα ανακάλυψαν το grunge αλλά δεν παύει να είναι πιο αδύναμος δίσκος και από το Sap. Δεν έχει τα προβλήματα του τελευταίου δίσκου των Pearl Jam αλλά δεν μας πάει και παραπέρα. Ακούστε τον πάντως γιατί και καλός στο σύνολο του είναι και ευχάριστα κομμάτια έχει στο στυλ του σχήματος. Αν το έβγαζε μια οποιαδήποτε μπάντα (ή έστω η ίδια με άλλο όνομα) θα της βγάζανε το καπέλο αλλά όταν κατουράς εκεί που θα φας δεν λέει. Γερά κομμάτια τα "All Secrets Known", "Check My Brain" και "Take Her Out" - σκληρά δυστυχώς δεν έχει το μαγαζί μόνο mellow!
Αυτή η πίκρα που σου αφήνει η πρώτη ακρόαση είναι όμως που ταΐζει τη φωτιά και από κει οι "Last of My Kind" AIC μας επιτίθενται για μία ακόμη φορά. Ο δίσκος λοιπόν βγάζει ρίζες και τα κομμάτια είναι σαν το κισσό που τυλίγεται γύρω σου. Οι κιθάρες παραμένουν γοητευτικά σαγηνευτικές και τα φωνητικά δεν σε ξενίζουν πλέον τόσο. Το όλο ροκ πόνημα φαντάζει δυνατό μέσα στην pop λαοθάλασσα που κολυμπάει δυστυχώς όχι όμως και ανεπηρέαστο. Αν δεν είσαι φαν ίσως το χαρακτηρίσεις και μονότονο. Από την άλλη ο Cantrell άνετα μας ξεκαθαρίζει ότι ξέρει να γράφει μουσική και όταν από έναν δίσκο που λογικά δεν περιμένεις τίποτα βγαίνει κάτι και είναι και καλό, δεν σε παίρνει να παραπονιέσαι. Σίγουρα αυτά τα κομμάτια θα σταθούν αντάξια δίπλα στα παλιά τους στα live, δεν ξέρω όμως κατά πόσο τα παλιά αντέξουν από μόνα τους την ποίηση χωρίς τον βασικό εκτελεστή τους. Όπως και να'χει πάντως ο δίσκος όντως είναι αξιέπαινος γιατί σπάνια ένα reunion spinoff είναι τόσο δομημένο και ένα γκρουπ μετά από τόσα χρόνια απραξίας βγάζει έτσι δεμένο ήχο. Black Gives Way to Blue λοιπόν αρκεί αυτό να μην εξελιχθεί σε τιρκουάζ.
Dirt, μια tribute band για τους Alice in Chains (μήπως ακούγονται καλύτερα?)
