Exit sign

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την πρώτη παρουσίαση του “Exit sign” στο πλαίσιο του Φεστιβάλ In-Edit που έγινε στη Θεσσαλονίκη πριν δύο μήνες. Όταν ολοκληρώθηκε η συναυλία, δεν ήξερα πραγματικά αν έπρεπε να είμαι χαρούμενος ή λυπημένος. Χαρούμενος που άκουσα μια νέα καλλιτέχνιδα με καταπληκτική φωνή να ερμηνεύει τα δικά της, πολύ ωραία τραγούδια, πλαισιωμένη από μία πενταμελή μπάντα με την οποία ήταν απόλυτα δεμένη, ή λυπημένος που η Αλκυόνη έχει την ατυχία να ζει σε μια χώρα που τα τραγούδια της θα θαφτούν (με ελάχιστες εξαιρέσεις) από τα ραδιόφωνα. Φαντάζομαι αν κυκλοφορούσε το “Exit sign” στην Αγγλία τα πράγματα θα ήταν αλλιώς, αλλά εδώ είναι Ελλάδα δεν είναι παίξε γέλασε.

Η Μαρία Ζλατάνη εμφανίστηκε ως Alkyone στα τέλη του 2019 με τη διασκευή στο “Βασίλεψες αστέρι μου” του Θεοδωράκη/Ρίτσου. Το όνομά της ακούστηκε περισσότερο τρία χρόνια αργότερα με την πολύ όμορφη διασκευή της στο παραδοσιακό ηπειρώτικο “Ξενιτεμένα μου πουλιά”. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε δύο δικά της τραγούδια και τη διασκευή στο “Αερικό” του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Είχα απορία ποια από όλα θα επιλέξει να μπουν στο ντεμπούτο άλμπουμ της και ευτυχώς οι επιλογές της δεν με απογοήτευσαν. Παρόλο που την συνέφερε ο δίσκος να περιέχει κάποιο αναγνωρίσιμο τραγούδι, έτσι ώστε να μεταδοθεί περισσότερο από κάποιο ραδιόφωνο, ωστόσο –ορθά– δεν το έκανε. Επέλεξε 11 δικά της, σε σύνθεση και στίχους, τραγούδια, τα οποία με την κατάλληλη παραγωγή δημιουργούν ένα πολύ καλό, ομοιογενές άλμπουμ. Όλοι οι στίχοι είναι στα αγγλικά (μικρή εξαίρεση ένα ψιθύρισμα στα ελληνικά στο “What is love”), κάτι που μπορεί πάλι κάποιος να πει ότι λειτουργεί εις βάρος της, μια που το καλοκαίρι θα περιοδεύσει με τον Θ. Παπακωνσταντίνου και θα απευθύνεται σ’ ένα κοινό που αγαπάει ν’ ακούει τους στίχους στη γλώσσα του.

Ο δίσκος ξεκινά με το τραγούδι, με το οποίο τουλάχιστον εγώ έμαθα την Αλκυόνη, «Oh, Mother». Μια καταπληκτική σύνθεση που μας βάζει απ’ ευθείας στον ονειρικό κόσμο της. Το άλμπουμ έχει πολύ ωραία τραγούδια όπως τα “Genesis”, “Society” (μάλλον της αρέσει ο τίτλος γιατί είχε διασκευάσει και το ομότιτλο του Eddie Vedder), “Mine”, “The garden”, “Exit sign”. Μεταξύ σοβαρού και αστείου το “Hold on” (που δεν είναι από τα πιο αγαπημένα μου) χαλαρά θα έβγαινε στις 3 πρώτες θέσεις στη Eurovision!

Το “Exit sign” είναι ένα ατμοσφαιρικό άλμπουμ που δεν γίνεται κουραστικό, μιας που υπάρχουν εναλλαγές στους ρυθμούς και στις διαθέσεις. Όλα τα τραγούδια έχουν πολύ καλές μελωδίες, ωραίους στίχους, είναι ιδιαίτερα δουλεμένα και με προσεγμένη παραγωγή. Ο δίσκος είναι μία μίξη indie με ποπ, με πινελιές από την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνουμε και στη μαυρογκρί αισθητική που συνοδεύει το εξώφυλλο και τα βίντεο.

Το ευχάριστο είναι πως η Αλκυόνη δεν είναι 20 χρονών για να πιστέψει ότι μπορεί ν’ αποθέσει το μέλλον της στα πολύ ωραία ξενόγλωσσα τραγούδια που γράφει (τουλάχιστον όσο δραστηριοποιείται στην Ελλάδα). Εργάζεται ως δασκάλα και μάλιστα στην Έδεσσα, μακριά από τον θόρυβο και τις σειρήνες των μεγάλων πόλεων. Αυτό θεωρώ πως την κρατά στην αναγκαία ισορροπία να περπατήσει ευθυτενής στην ελληνική μουσική σκηνή, χωρίς φρούδες ελπίδες, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή και κάθε νέα της εμπειρία, φτιάχνοντας τη μουσική που αγαπά, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στο καλλιτεχνικό της έργο. Όπως λέει και η ίδια στο “Oh, Mother”: «I don ΄t wanna be great, I just wanna be true».