Outer dark
Οι Allender Band δεν κάνουν τίποτα πρωτότυπο. Τίποτα που χιλιάδες μουσικοί δεν έχουν κάνει στο παρελθόν εδώ και δεκαετίες. Αυτό που κάνουν όμως το κάνουν καλά. Ή μάλλον το κάνει καλά γιατί κατά κύριο λόγο μιλάμε για τον Robin Allender και την καινούργια του μπάντα που σχημάτισε από την αρχή για βγάλει το δεύτερο του δίσκο και να μελαγχολήσει ευχάριστα εαυτόν και αλλήλους.
Σε αυτό το Bristol τελικά είναι ο αέρας ή το νερό; Τι ακριβώς φταίει και βγαίνουν τέτοιες μουσικές; 'Ο,τι και να'ναι, καλά κάνει και συμβαίνει και μακάρι να συνεχιστεί, να χαίρονται τ'αυτιά μας. Το The Outer Dark χωροταξικά μοιάζει σαν Crescent με μια πινελιά Tortoise, αλλά όπως παραδέχεται κι ο ίδιος, ο μεγάλος του δάσκαλος είναι ο Pat Metheny κι ίσως και ο Nick Drake. Αν φανταστείτε τις cool κιθάρες του πρώτου και το τραγούδι του δεύτερου έχετε μια πολύ καλή άποψη περί τίνος πρόκειται. Αν τώρα θέλετε να θυμηθείτε και από ποιο μέρος βγήκε ο δίσκος, μπορείτε να μην τον ακούσετε καν, σας τα'χουμε πει όλα. Αξίζει όμως ένα άκουσμα παραπάνω αν σκεφτούμε πως είναι και σχετικά επίκαιρος, μιας κι ο Robin Allender βρισκόταν στην μπάντα του Yann Tiersen που πριν λίγες μέρες ήταν στην χώρα μας.
Ξεκινώντας να παίζει με το ψευδώνυμο The Inconsolable και ηχογραφώντας τα γνωστά και σαν κρεβατοκαμαριακά pop διαμάντια, θα βρει κι άλλους και θα σχηματίσουν τους Allender Band (υπόδειγμα αυταπάρνησης) και θα βγάλουν τον πρώτο τους δίσκο στην Dreamboat Records to 2007. Θα ακολουθήσει συγκροτηματικός ανασχηματισμός και το Outer Dark θα βγει από νέα σύνθεση το 2009. Μουσικές ανησυχίες και ηχητικές παρομοιώσεις θα τον στείλουν στους Gravehurst, να παίξει μπάσο και να τραγουδήσει στα φωνητικά του πισινού, θέση που μέχρι και σήμερα αγνοούμαι αν διατηρεί.
Στα 43 λεπτά του δίσκου οι Allenders' κατανέμουν τα πιο θετικά τους στην αρχή, ξεκινώντας με το δεκάλεπτο Βude που μόνο σαν δεκάλεπτο δεν ακούγεται (τελειώνοντας νομίζεις πως έχεις ακούσει ένα κλασικό τρίλεπτο κομμάτι) και συνεχίζοντας με το καλύτερο του δίσκου Riverrun. Η συνέχεια θυμίζει μέχρι και Field Mice και ο δίσκος τελειώνει σ'ένα σούρουπο σχετικά αδιάφορο.
O δίσκος, είπαμε, δεν διεκδικεί εύσημα πρωτοπορίας αλλά καταφέρνει να πει πολλά, σχεδόν χωρίς ν'ανοίξει καν το στόμα του. Ένα πραγματικά καλό pop.
