Linear

Περιέργως πώς, ξεκινάμε το 2014 με κάτι που δεν προλάβαμε ν' ακούσουμε μέσα στο 2013. Οι Allen's Hand για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν, είναι συμπατριώτες μας και παίζουν μαζί από το 2008, ο ήχος τους θυμίζει alternative rock μιας άλλης εποχής (πριν οι Muse και άλλοι αδιάφοροι να το κάνουν ν' ακούγεται απαράδεκτα ποπ), με αρκετά όμως σκληρά στοιχεία.

Το αρχικό κομμάτι (Pack Your Bags) είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τους και στο δεύτερο (Ocean Tide) έχεις απλά άγχος. Όχι για το αν θα σ' αρέσει, αλλά για το αν αυτή η αυξομείωση συναισθημάτων συνεχιστεί στον υπόλοιπό δίσκο ή απλά τα πράγματα θα ηρεμήσουν ενοχλητικά. Κάπου εκεί το "Chains" κάνει την χαρούμενη έκπληξη, αφού θυμίζει Faith No More με χροιά Kraftwerk και σε αφήνει κάγκελο. Στο "Sex Shop" χρησιμοποιούν την ατάκα της δεκαετίας στους στίχους τους: "Born to Tag" (Τρέμε Springsteen). Ότι και να λένε κάποιοι εγώ τον αγγλικό στίχο δεν τον αλλάζω με τίποτα και συγχαίρω τα παιδιά που επιλέξανε τον δύσκολο δρόμο. Σε μια εποχή που όλοι μας πρήζουν καθημερινά για τα δύσκολα και πόσο ωραία θα 'ταν να κάνουμε λοβοτομή και να γουστάρουμε να κυκλοφορούμε σαν τα zombie στο Walking Dead κατασπαράζοντας τους εναπομείναντες σκεπτόμενους, το "Enter Neon Lane" λειτουργεί σαν δείγμα ότι η δημιουργία δεν πατιέται κάτω και τώρα που η γλυκιά θέση στο δημόσιο είναι καλυμμένη με αγκάθια, ο καλλιτέχνης την βλέπει και αλλιώς.

Επιρροές υπάρχουν εδώ όπως σε όλους τους δίσκους, λίγο από Live, Primus, Clawfinger (ναι, όλα μαζί) αλλά ευτυχώς όχι Nirvana, την γλυτώσαμε αυτή την φορά! Και μιας και είπαμε για Live, το video στο youtube από την εμφάνιση στο Schoolwave με κάνει να θέλω να είμαι εκεί στην επόμενη εμφάνιση τους. Τύφλα να 'χουν οι GWAR με τους Slipknot` αυτά είναι κουστούμια!

Συγκριτικά με τα πρώτα demo τους στο διαδίκτυο παρατηρείται μια έλλειψη αγριάδας. Δεν είναι ότι η καλύτερη παραγωγή έφαγε τις πανκ κιθάρες, αυτές ήταν τεχνικές από αρχής, όπως και να 'χει. Τα φωνητικά όμως είναι ένα τόνο κάτω. Σαν κάποιος να είπε στα παιδιά ότι, κοιτάξτε τώρα βγάζουμε σοβαρό δίσκο, ο κόσμος πρέπει να καταλαβαίνει τα λόγια, κομμένα τα ουρλιαχτά και οι αηδίες. Οκ, αλλά σε όλα τα κομμάτια; Έστω ένα θα μπορούσε να ανεβάζει κι άλλο τους τόνους.

Ο δίσκος που περιέχει διάφορα (ακόμη και σκληρό swing στο "Swing That Thing"), κρατώντας όμως συγκεκριμένο ύφος, θα δοκιμάσει και ίσως απογοητεύσει τον βιαστικό ακροατή που τα θέλει όλα στο πιάτο. Αυτός είναι για τους αισθηματίες που αγαπούν την μουσική ακόμη και όταν παίζει ταμπούρλο με τα αυτιά τους. Απροβλημάτιστα όμως και ευχάριστα τον βάζεις να παίξει και σε διατηρεί σε καλή διάθεση. C u out there!