Adventures in foam
Αρχικά αυτό που θέλω να πω, είναι ότι ο Amon Tobin θα πρέπει να βελτιώσει λίγο το προσωπικό του site γιατί η σελίδα αργεί εξωφρενικά να ανοίξει εξαιτίας του περίτεχνου σχεδιασμού της. Αυτό το γεγονός καθυστέρυσε τον χθεσινό με το internet συντάκτη, αλλά δεν τον εμπόδισε τελικά να σας πληροφορήσει έγκαιρα και έγκυρα γι'αυτήν την επανέκδοση του πρώτου άλμπουμ του κυρίου Tobin, ο οποίος τότε χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Cujo.
Βέβαια σ'αυτήν την κριτική θα ασχοληθούμε με το δεύτερο cd αυτής της κυκλοφορίας, μιας και το περιεχόμενο του πρώτου μας είναι γνωστό (μην είσαι τόσο σίγουρος-εκδ) εδώ και έξι χρόνια. Ειδικά το πασίγνωστο κομμάτι "Cat people" δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να μην το έχει ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή του (από που αντλείς τόση σιγουριά ήθελα να'ξερα-εκδ).
Το δεύτερο cd περιέχει έξι κομμάτια τα οποία δεν είχαν φτάσει στα αυτιά των περισσότερων από μας (count me out-ed), μιας και ήταν, είτε b-sides σε διάφορα singles του Tobin, είτε δεν είχαν κυκλοφορήσει και μάλλον έπιαναν χώρο στα ράφια της Ninja Tune (στο ψητό νέε μου-εκδ). Πάντως εγώ προσωπικά θεωρώ αυτήν την επανέκδοση πολύ σημαντική, γιατί ήταν η αφορμή να ακούσω το ομορφότερο ίσως τραγούδι του φίλτατου Άμμωνα (φτιάξε με-εκδ).
Εντάξει, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι τα κομμάτια "The brazilianaire", "4 or 8" και "Mars brothers" με άφησαν αδιάφορο όταν πρωτάκουσα το cd, όταν όμως κατέκλυσαν το δωμάτιό μου οι πρώτες νότες του "Popsicle" πραγματικά υπέστην σοκ. Τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, δεν είχα ξανακούσει τέτοιο πράγμα! Μιλάμε για απίστευτου κάλους και υψηλής ποιότητας nu bossa nova η οποία συνδιάζει με ζηλευτή μαεστρία salsa, rumba, και φυσικά αυθεντικούς latin ρυθμούς.
Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον και ταυτόχρονα πολύπλοκο κομμάτι ήταν το "The sequel", το οποίο αρχικά ονομαζόταν "Clockwork" και μ'αυτό το όνομα συμπεριλαμβανόταν στην vinyl version of the original album όπως αναγράφεται χαρακτηριστικά στο εσώφυλλο του cdiew.
Συμπερασματικά χάρηκα απεριόριστα την διαδικασία ακρόασης του εν λόγω δίσκου μιας κι ανακάλυψα κρυμμένα διαμάντια, τα οποία φυσικά και προτιμώ να ακούω σε καθημερινή βάση (ωχ, δεν το γλυτώνω το 10ρι-εκδ), πράγμα που δεν ισχύει για την πρόσφατη κυκλοφορία ("Out from out where") του Amon Tobin. Γενικά πιστεύω πως το happy feeling του ταιριάζει περισσότερο από τις τελευταίες σκοτεινές και αποπνικτικές ηχογραφήσεις του.
Βέβαια, όπως αναφέρει κι ένας πολύ μορφωμένος φίλος μου, ο Amon έχει δημιουργήσει εδώ και χρόνια την δική του σχολή, η οποία μάλιστα διαφέρει αισθητά απ'όλους τους ομόσταυλούς του καλλιτέχνες. Και γιαυτόν το λόγο... εύγε!
