Στο δεύτερο δίσκο της, η Amy Winehouse προχωράει λίγα χρονάκια τη σχεδόν συμπαγή παλιομοδίτικη jazz του 'Frank', και -παραμένοντας πάντως ρετρό- ηχογραφεί έναν λίγο-πολύ κλασικό αμερικάνικο soul δίσκο.
Δεν είναι κουλτουριάρα σαν τη Madeleine Peyroux (η Winehouse δεν ξεκίνησε να παίζει μουσική στους δρόμους των Παρισίων και μοιάζει περισσότερο με συνοικιακή κομμώτρια παρά με επιμελημένα ατημέλητο φρικιό). Δεν είναι ούτε "αριστοκρατική" σαν τη Norah Jones (τα fuck, fuckery και παρεμφερή πάνε κι έρχονται). Είναι όμως πιο πειστική και από τις δυο μαζί.
Τακτική πελάτισσα των κουτσομπολίστικων βρετανικών tabloids, που όμως ο κόπος τους πάει τσάμπα, μια και η Amy τις εμπειρίες της με ποτό, ναρκωτικά και sex κάθε άλλο παρά τις κρύβει: αποτελούν περίπου το 100% των καλογραμμένων στίχων της.
Το 'Back To Black' κατακλύζεται από πιασάρικες μελωδίες, διαποτισμένες από πάθος και μελόδραμα αλά Motown. Η Winehouse αλλού ανακατεύει ελαφριά pop και swing, με πνευστά που αστράφτουν και ζαχαρωμένα έγχορδα, αλλού funk και gospel και αλλού χρησιμοποιεί χαλαρά hip-hop beat, με τη στρωτή παραγωγή των Salaam Remi και Mark Ronson. Και όλα αυτά χωρίς ποτέ να ξεφεύγει από τα στάνταρτ της κλασικής αμερικάνικης soul, ξεχωρίζοντας από το σωρό των ερμηνευτών της γιατί δεν μιμείται καμιά από τις μεγάλες φωνές, απορρίπτει τα στερεότυπα του είδους και δεν νιώθει την ανάγκη να εντυπωσιάσει με την τεχνική της. Και ώρες ώρες δίνει την αίσθηση ότι και το "we wish you a Merry Christmas" να τραγουδούσε, sexy θα ακουγότανε.
ΥΓ. Ό,τι μου έχει μείνει από την ταινία 'Stepmom' με τις Julia Roberts και Susan Sarandon είναι το τραγούδι 'Ain't no mountain high enough'. Είναι γνωστή η αγάπη μου για soul παλιατζούρα τύπου Martha Reeves and the Vandellas (εδώ που τα λέμε, και οι new wave Martha and the Muffins πλέον ρετρό θεωρούνται). Σε όσους λοιπόν δικαιολογημένα αντιμετωπίζουν με καχυποψία τον ενθουσιασμό μου για το 'Back To Black', έχω να δηλώσω ότι έχει την αποδοχή και επιδοκιμασία του νεότερου από μένα έγκριτου MIC συντάκτη, κύριου Τάσου Πατώκου.




