IX

Θεωρητικά ως μετα-κυνικοί ακροατές και υποψιασμένοι μουσικοί ρέκτες που είμεθα και έχοντας αμφισβητήσει τα πάντα και κουραστεί από όλα πάνω από τρεις φορές, δεν έχουμε πρόβλημα να παραδεχτούμε τα βασικά. Όπως πόσο βαρετό και ασέξουαλ μπορεί να γίνει ακόμη και το πιο credible rock 'n' roll. Πιο πρακτικά βέβαια, ο όγκος της κακής μουσικής που πέρασε άκοπα κάτω από τη μαγική φράση ''Ι was influenced by Sonic Youth'', είναι σοκαριστικός. Αν η ιστορία (θα έπρεπε να) έχει δείξει πως μέσα στην... ευρύτερη παράταξη του noise rock έχει κρυφτεί αποτελεσματικά σωρός από ανομολόγητες επικούρες, ύπουλο prog και ένα Έβερεστ από fillers, πόσο χαζή πρέπει να είναι μια μπάντα για να τα διαφημίζει και να τα πουλάει καθόλη τη διάρκεια της καριέρας της φόρα-παρτίδα;

Oι ΤOD δεν είναι χαζή μπάντα, είναι μια πραγματικά τίμια μπάντα. Μπορεί να μη διεκδίκησαν ποτέ τον θλιβερό αυτό χαρακτηρισμό που συμβολίζει ό,τι είναι στραβό γύρω από τη μουσική, είναι όμως όλος δικός τους. Υπάρχει κάτι ρομαντικό στη σταθερή πίστη τους πως το rock 'n' roll είναι -αξίζει να είναι- μια υπερβατική, εξωσωματική εμπειρία και αν ποτέ δεν απόλαυσαν μια σταθερή κριτική αποδοχή είναι γιατί στην πραγματικότητα αρνήθηκαν να δουν πέρα από αυτό, όσο και αν προσπάθησαν να περάσουν από όλες τις γωνιές του underground. Και όμως, η ζωή τούς έδωσε από την αρχή τα πάντα. Ανοιχτή καρδιά στην Ευρώπη (το ΝΜΕ πριν το millenium το είχε πάρει προσωπικά που δεν μπορούσε να κάνει αυτούς και τους Love as Laughter σταρ). Τους έδωσε όχι απλά καλή πίστη, αλλά στο Source tags.. τους αναγνώρισε μέχρι και ένα classic (άβυσσος η ψυχή της Ιστορίας). Και εσύ τι κάνεις; Διαφημίζεις με κάθε πιθανό τρόπο πως η μισή καρδιά σου στους Υes και στους Genesis βρίσκεται. Ο δεύτερος λόγος φυσικά που ποτέ δεν έφτασαν πιο ψηλά είναι πως σπάνια κάποια εκδοχή τους υπήρξε κάτι παραπάνω από καλή.

Το ΙΧ είναι το file under της υπόθεσης. Γιατί παρά τα παραπάνω, όταν οι αντιφάσεις που συνυπάρχουν στη μουσική τους δεν τους κάνουν να χάνουν τα αυγά και τα καλάθια θυμίζουν πως η καθαρτήρια δύναμη του ροκ κρύβεται εκεί που δε θα έπρεπε να το περιμένεις. Σε γενικές γραμμές, ο ήχος είναι περίπου αυτός που σχηματικά έχει μείνει ως εντύπωση πως τους χαρακτηρίζει μετά από τόσα χρόνια. Οι καλύτερες στιγμές όπως το ''Bus lines'' θυμίζουν πως κατά βάθος οι TOD πάντα θα είναι η μπάντα που θα ήθελε να έχει στο DNA λίγο περισσότερο πρώιμους Sonic Youth. Το ''Lie without a liar'', με ένα κυριολεκτικά απίθανο παίξιμο του Miller, απογειώνει και προσγειώνει ταυτόχρονα, πετώντας μας στα μούτρα όλα όσα θα ήθελαν να είναι και όλα όσα κατάφεραν να είναι αυτά τα χρόνια οι TOD. Ο γενικός κανόνας πως όταν οι καλύτερες στιγμές μιας μπάντας είναι οι επικές εμπνεύσεις της, αυτή θα έχει για πάντα μέσα της το κουράγιο να μην τα παρατάει επιβεβαιώνεται στο ΙΧ. Όπως επιβεβαιώνεται επίσης και το ότι από την άλλη δεν έχουμε πολλούς λόγους να εμπιστευόμαστε τέτοιες μπάντες.

Τα καλύτερα συγκροτήματα του αμερικανικού underground τα τελευταία είκοσι χρόνια μας έπεισαν πως υπάρχει η κατηγορία του γκρουπ που "αρνήθηκε να γράψει το τέλειο ποπ τραγούδι''. Ως γνωστόν η κατηγορία αυτή είναι στην πραγματικότητα ο Αι- Βασίλης της εναλλακτικής μουσικής και το ότι την μελετάμε στα σοβαρά δείχνει ότι ποτέ δε θα έχουμε ακούσει αρκετό post-punk στη ζωή μας. Εκτιμάμε όμως έτσι καμιά φορά τις μπάντες που ενώ έχουν τις δυνατότητες να μας πείσουν πως αν δεν έγιναν ποτέ ένα συμβατικό ροκ γκρουπ ήταν από άποψη, δεν έχουν πρόβλημα να αποκαλύπτουν χωρίς φόβο πως όπου είναι να πάνε θα πάνε με τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες τους. Τόσο η αμήχανη ποπ του ''Sound of the Silk'' όσο και στιγμές όπως το αδιάφορα όμορφο instrumental "How to avoid huge ships'' , δείχνουν τους TOD όπως πάντα ήταν. Μια μπάντα που πατάει σε δύο ή και τρεις βάρκες, όχι επειδή το σκέφτεται πριν πάει να ξεφύγει ή επειδή της αρέσουν οι ασκήσεις ισορροπίας, αλλά επειδή δεν έχει καταλάβει καν ότι μπορεί να κολυμπήσει.

Το ότι ο ένατος δίσκος σου, λοιπόν, καταλήγει ο πιο αντιπροσωπευτικός και αυτός από τον οποίο θα ξεκινήσει η επόμενη γενιά την έρευνα γύρω από σένα λέει πολλά για αυτά που (δεν) κατάφερες στην καριέρα σου. Ο δίσκος, όπως ακριβώς και οι δημιουργοί του, είναι ταυτόχρονα καλός, διεκπεραιωτικός, σποραδικά μόνο όμορφος και συχνά βαρετός. Είναι ταυτόχρονα η απόδειξη πως παρά την αγωνιώδη post-hardcore / noise / prog πορεία τους, αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι πως δεν προσπάθησαν να ξεφύγουν από τα κλισέ του ροκ, αλλά να τα αγκαλιάσουν χωρίς ντροπή για να ανακαλύψουν τη δύναμή τους. Είναι όντως μία τίμια μπάντα οι ΤΟD και το IX δείχνει πως αυτό είναι και το deal που θα τους προτείνει η Ιστορία. Θα τους τοποθετήσει ως υποσημείωση, αν μπορούν να συμβιβαστούν με το ότι σε δέκα χρόνια από τώρα το κοινό θα τους αποδίδει το μουσικό χαρακτηρισμό που αποδίδει και στους Pearl Jam. Να το δεχτούν και να μην το πουν και πουθενά.