Live at Beton7

Θα το λέω μέχρι να με βαρεθείτε. Ακούστε τζαζ. Εγώ άρχισα ν’ ακούω στα 20 μου, τότε που άρχισα να διαβάζω και το περιοδικό ‘Jazz και Tζαζ’, κυρίως από περιέργεια, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω (ούτως ή άλλως στα 20 δεν καταλαβαίνεις και πολλά από μουσική, δεν έχει «στρώσει» το μηχάνημα). Από μια περίεργη διάθεση να ανακαλύψω αυτό τον κόσμο των πνευστών (η τζαζ είναι κυρίως γνωστή από τα σαξόφωνα, αν και δε θα ‘πρεπε να είναι έτσι) και των πολύπλοκων ρυθμών αφού ένιωθα πως ήταν σημαντικός παρά την άγνοιά μου. Δεν έχασα. Γιατί τολμώ να πω τώρα πια ότι άπαξ και συντονιστεί κανείς με αυτή τη μουσική, η ηδονή που αντλεί είναι τεράστια.

Όλα τα παραπάνω βάλτε τα στο τετράγωνο όταν μιλάμε για την free jazz, η οποία κακώς αντιμετωπίζεται σαν κάτι ξεχωριστό από τον τζαζ κορμό, σαν ένα ξέχωρο, απομονωμένο παρακλάδι της, που τελικά πολλοί πιστεύουν ότι δεν έχει και πολλά να το κρατάνε στον κορμό αυτό. Νομίζουν ότι δεν έχει σχέση αυτή η μουσική με αυτό που έκαναν οι παλιοί, σαν τον Mingus και τον Monk ας πούμε. Το πίστευαν αυτό και πολλοί από τους παλιούς (ο Mingus σίγουρα) και πολλοί άλλοι μουσικοί και μουσικόφιλοι μέχρι και σήμερα. Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι τελείως λάθος αυτή η θεώρηση. Η free jazz δεν προέκυψε ετσιθελικά, ήταν η πιο φυσική συνέχεια, η κατάληξη της δημιουργικής ροής των τζαζ μουσικών. Μέσω της τόλμης και της δύναμης ανθρώπων όπως ο Ornette Coleman, η τζαζ άνοιξε. Έγινε ένας μουσικός χώρος που δέχτηκε όλα όσα αφορούν την δημιουργική επίλυση των προβλημάτων της σύνθεσης. Δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτή την ελευθερία, δεν οδηγεί στο χάος. Αν ο μουσικός είναι αδαής, στο χάος και στο τίποτα θα οδηγηθεί όπως κι αν πορευτεί και δεν του φταίει η φρη τζαζ. Αν είναι πραγματικά καλλιτέχνης η ελευθερία αυτή θα τον κάνει να ξαναγεννηθεί.

Κάπως έτσι φτάνουμε και στον Ανδρέα Μνιέστρη ο οποίος μου ήταν γνωστός από παλιότερα ως συνθέτης της musique concrète μέσα από έναν δίσκο ακτίνας που είχε κυκλοφορήσει το 1998 με συνθέσεις του, τόσο ξεχωριστές και δυναμικές που ήταν αδύνατο μετά να ξεχαστεί αυτό το όνομα, κι ας μην υπάρχει σχεδόν καθόλου άλλη δισκογραφία. Επιτέλους τον ακούμε εδώ σε αυτή την αναγέννηση μέσω της φρη τζαζ και του σαξοφώνου του, όπου αναγνωρίζουμε με έναν τρόπο το παρελθόν του. Τα κομμάτια αναπτύσσονται με ψυχραιμία και υπομονή, παρόλη την ένταση και τον συνήθη εξπρεσιονισμό της φρη τζαζ και περιέχουν τις ποιότητες και τη συνθετική πολυπλοκότητα ενός αυτοσχεδιασμού από ανθρώπους που αναγνωρίζουν τι σημαίνει σύνθεση.

Μαζί με τον Μνιέστρη συμβάλουν στα ντραμς ο Στέφανος Χυτήρης και στο πιάνο ο Αγαμέμνων Μουστάκας.

Πρόκειται για έναν πολύ σημαντικό τζαζ δίσκο, από αυτούς που εμπλουτίζουν την δυστυχώς πενιχρή free jazz δισκογραφία στην Ελλάδα, από αυτούς που όποιος τον ακούσει θα ενεργοποιηθούν τα αδρανή εγκεφαλικά του κύτταρα. Τέτοιους δίσκους χρειαζόμαστε. Ειδικά σήμερα.