Armchair apocrypha
Αποκομμένος συνήθως, λόγω έλλειψης χρόνου, από δελτία ειδήσεων, reality κ.λπ., κινδύνεψα να μη μάθω ποτέ ότι η Στάη άλλαξε κανάλι, (σε ενημερώνω πως πήρε διαζύγιο κι απ'τον εφοπλιστή της - εκδ) ο Παπανδρέου σούταρε τον Κουλούρη και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα. Δυστυχώς και στα μουσικά η πληροφόρησή μου είναι συχνά ελλιπής (δεν ξέρω ποιος διάολο είναι αυτός ο Βας Βας Παρασκευάς για τον οποίο όλοι μιλάνε/ γράφουν) και εσφαλμένη. Ας πούμε, είχα την εντύπωση ότι ο Andrew Bird είναι γνωστός μόνο στους indie φύτουλες, αλλά ο τύπος έπαιζε τις προάλλες στο show του David Letterman, σα να λέμε σε μια εκπομπή που βλέπουν 1000 φορές περισσότεροι από αυτή της Μπήλιως. Με άλλα λόγια, σίγουρα κάποιος μίνιμουμ ντόρος θα έχει γίνει γύρω από το φίλο μας και μια χαρά θα πουλάει στην Αμερική.
Τον είχαμε αφήσει στο 'The Mysterious Production of Eggs' του 2005. Όπου από τη μια ακουγόταν απόλυτα ισορροπημένος και από την άλλη ένα γονίδιο απόσταση από τη σχιζοφρένεια. Το 'Armchair Apocrypha' έχει τα βασικά χαρακτηριστικά της πολυεδρικής τραγουδοποιΐας του, αφαιρώντας την όποια παράνοια. Είναι πιο κιθαριστικό, με το βιολί να περνάει μάλλον σε δεύτερο πλάνο και με την προσθήκη κάποιων ηλεκτρονικών. Θα θυμάστε από τους προηγούμενους δίσκους του ότι εκτός από βιολιστής και κιθαρίστας, ο Andrew Bird είναι και άσσος στο σφύριγμα. Συχνά πυκνά στο 'Armchair Apocrypha' σφυρίζει με στιλ καλύτερο από τον Bryan Ferry στο 'Jealous Guy'.
Αναφορές και αναλογίες υπάρχουν πολλές, μάλιστα μερικές πολύ χτυπητές, όπως το 'Armchairs' με φωνητικά πολύ κοντά στο στιλ του Jeff Buckley και το 'Heretics' που Pavement-ίζει επικίνδυνα. Αλλά ο Bird ξεγλιστρά άνετα από κάθε υποψία απομίμησης, με έντονη προσωπικότητα στη σύνθεση αλλά και στην εκτέλεση. Η pop του αποφεύγει δήθεν ψαγμένα τσιτάτα ή ανοησίες ανδρικού πληγωμένου εγωισμού. Η λέξη κλειδί εδώ είναι η ωριμότητα, με τον Bird να ακούγεται οικείος όσο ποτέ, και αυθόρμητος όσο πάντοτε. Και να ξεμπλέκει από ανακατωσούρες και εκκεντρικότητες με μεγάλη ευκολία. Για παράδειγμα το 'Dark Matter', ξεκινάει σαν μουσική από western του Morricone, αλλάζει ραγδαία σε 80s "μεγαλομανία" και συνεχίζει με τους χαρακτηριστικούς του Bird δακτυλισμούς του βιολιού. Και όμως, δεν ακούγεται ούτε για δευτερόλεπτο παραφορτωμένο.
Σε μια εποχή που τίποτε δεν εκπλήσσει, ακόμη και αν η Άντζελα Δημητρίου διασκευάσει Doors, ο Πάριος συνεργαστεί με punks ή ο σεβάσμιος εναλλακτικός underground κριτικός δηλώσει μεγάλος fan του Τερλέγκα, το μόνο που εντέλει έχει σημασία είναι αυτό που είχε σημασία πάντοτε: καλά τραγούδια όπως αυτά του 'Armchair Apocrypha'. Κατά τα άλλα, τα μάτια της Έλλης ετοιμάζονται να αλλάξουν πάλι κανάλι, (ευτυχώς βρήκε άλλον εφοπλιστή. Με τις τιμές στη λαϊκή, δεν τη βγάζεις με φτωχότερο - εκδ) ο Παπανδρέου σούταρε και τον Παπαντωνίου και ο Andrew Bird παίζει πια στη super league.
