Vol. II

Είναι τρελοί αυτοί οι δύο Καναδοί. Δηλαδή αναρωτιέμαι αν είναι κανονικοί άνθρωποι… Ή μήπως δεν είναι καν άνθρωποι; Γιατί θα μπορούσε κάλλιστα και να ευσταθεί μια τέτοια ιδέα. Άνετα. Αφού έχουν και εκπέμπουν και με τον ήχο αλλά και με την όψη τους κάτι υπερφυσικό. Μπορεί και να είναι εξωγήινοι! Τους βλέπεις πως κινούνται πάνω στη σκηνή. Η κίνησή τους είναι εξωπραγματική. Όχι υπερβολική, ούτε αφύσικη, αλλά εξωπραγματική. Αυτό την κάνει σχεδόν εκστατική.

Ας ξεκινήσω από την εμφάνισή τους και την κίνησή τους λοιπόν αφού είναι εξίσου σημαντικό χαρακτηριστικό της καλλιτεχνικής πράξης τους με την μουσική που παίζουν. Εξίσου. Ούτε κατώτερο ούτε ανώτερο. Οι δύο αυτοί τύποι μοιάζουν με καρικατούρες, με κινούμενα σχέδια. Αλλά ας μη βιαστούμε να το θεωρήσουμε αυτό αρνητικό γιατί δεν γίνεται κατά λάθος και είναι απολύτως λειτουργικό εκφραστικά και αισθητικά (αντίθετα με κάτι άλλους που είναι στα πέριξ τη σήμερον ημέρα). Κινούμενα σχέδια που όλως παραδόξως έχουν πάρει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μας. Βγήκαν από το χαρτί και την οθόνη και αναπνέουν τον αέρα που αναπνέουμε. Όταν είδα για πρώτη φορά βίντεο τους από συναυλία έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Ένας κιθαρομπασίστας (διότι παίζει ένα αντικείμενο έργο τέχνης που είναι ηλεκτρική κιθάρα κολλημένη σαν σιαμαία με ένα ηλεκτρικό μπάσο-πρέπει να το δείτε για να θαυμάσετε) και ένας ντράμερ. Η απλή διάταξή τους στο χώρο, είναι μελετημένη. Δεν κοιτούν ευθεία τους θεατές-ακροατές αλλά βρίσκονται σε γωνία περίπου ¾ με τα βλέμματά τους να συγκλίνουν προς τα εμπρός. Φοράνε στολές και μάσκες. Δεν βλέπουμε ποτέ τα πρόσωπά τους. Αυτές οι στολές είναι επίσης έργα τέχνης. Φαίνεται σε κάποιους ύποπτο  ή και φιάσκο όλο αυτό το καρναβάλι. Λένε ας πούμε «αν δεν είχαν αυτές τις στολές με τα πουά το όλον θα κατέρρεε γιατί θα φαινόταν περισσότερο η ασημαντότητα της μουσικής τους» . Δηλαδή δεν μπορώ να καταλάβω… για να πάρουμε στα σοβαρά έναν καλλιτέχνη πρέπει αυτός να είναι αντιθεατρικός; Οι τύποι είναι το άκρον άωτον της σκηνικής παρουσίας. Όσον αφορά το αν η μουσική τους ακούγεται, τις περισσότερες από τις αμέτρητες φορές που ήδη τους έχω ακούσει το έκανα χωρίς να τους βλέπω. Το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου όταν τους είδα πρώτη φορά πάντως ήταν ο Oscar Schlemmer ένας από τους κορυφαίους καλλιτέχνες-δάσκαλους στο Bauhaus (η πρωτοποριακή καλλιτεχνική σχολή των αρχών του 20ου αιώνα στη Γερμανία). Θυμήθηκα δηλαδή τις κοφτές αφαιρετικές κινήσεις των χορών και των θεατρικών που σχεδίαζε και φυσικά και τις στολές και τα σκηνικά. Δεν κρύβουν τον κονστρουκτιβιστικό χαρακτήρα τους οι Angine De Poitrine. Εκπληκτικό το… μεγάλο ανάποδο λευκό τρίγωνο που έχει για κεφάλι (καπέλο αλλά μοιάζει σαν να κρύβει κάτι άλλο από κάτω) ο κιθαρίστας σε αντίθεση με τον μακρόστενο μαύρο κύλινδρο του ντραμερ. Είναι συμπληρωματικοί και αντίστροφοι. Η συνολική τους εικόνα είναι αρμονική και δυναμική συνθετικά και τελικά πολύ καλώς εντυπωσιακή.

Η μουσική τους είναι ανάλογη σαν μια άλλη εκδήλωση της ίδιας αρμονικής αντίληψης που μοιάζει να είναι η φύση τους. Σκέφτεσαι καταρχάς το progressive rock, αυτή είναι η βάση. Ακούς μέσα σε αυτό το οργανωμένο παραλήρημα (ναι πάρα πολύ αντίθετα αυτά τα δύο αλλά τι να κάνουμε αυτό το παράδοξο συμβαίνει) τους Magma ας πούμε ή και τους πιο πρόσφατους συναδέλφους τους από την άλλη μεριά του Ειρηνικού, τους Ιάπωνες Ruins. Στο ‘Mata Zyklek’ για παράδειγμα αναγνωρίζουμε τους Magma, όχι ως αντιγραφή αλλά ως δημιουργικό δάνειο και μάλιστα κάπως ταχύτερα και πιο hard. Ακόμα και με τα ιδιόμορφα ακατανόητα κοφτά και ελάχιστα φωνητικά συμβαίνει αυτό (πολύ σωστά τοποθετημένα όμως για να εξυπηρετήσουν τους ρυθμούς). Αλλά πετάγονται οι αναφορές σαν λαγοί μέσα από το καπέλο του μάγου. Εκεί που νομίζεις ότι τους «έπιασες» σου εκσφενδονίζουν άλλη μια έκπληξη. Σε φάσεις διακρίνεις ξεκάθαρα ότι γουστάρουν πολύ και το τούρκικο ροκ που άπιαστα, με δεξιοτεχνία χωνεμένη και όχι επιδεικτική (όπως και παντού βέβαια) το εμβολίζουν στις κλωτσοπατινάδες τους.

Πολλοί ήδη έχουν ξετρελαθεί με την πάρτη τους. Όχι άδικα. Πολλοί επίσης τους κράζουν. Είναι δύσκολο τελικά να αρέσει κάτι πολύ σε πολλούς και να γίνει αποδεκτό από τους άλλους, που δεν αρέσει εύκολα ότι αρέσει σε πολλούς. Οι αρνητές σε αυτή την περίπτωση έχουν άδικο. Όχι βέβαια μόνο επειδή διάφοροι πολύ σοβαροί μουσικοί έχουν εκφράσει την αρέσκεια τους για τους Angine De Poitrine αλλά κυρίως γιατί οι παπάδες που παίζουν, δεν παίζονται.