Merriweather Post Pavilion
Λήμμα από μουσικό λεξικό του μέλλοντος: "τo φαινόμενο Panda Bear" - συμβαίνει όταν ακούς ένα δίσκο που σου φαίνεται λίγο-πολύ αδιάφορος και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι δε φταίει ο δίσκος, αλλά ότι φταις εσύ. Πήρε το όνομά του τότε που το Pitchfork ψήφισε το "Person Pitch" ως καλύτερο album του 2007, με αποτέλεσμα εκατοντάδες ακροατές σε όλο τον κόσμο να ακούνε το δίσκο στο repeat επαναλαμβάνοντας μονότονα "πρέπει.να.μου.αρέσει.πρέπει.να.μου.αρέσει".
Όλα όσα έχουν ακουστεί για το νέο αυτό album των Animal Collective δεν μπορούν παρά να κάνουν κάποιον επιφυλακτικό για το αν έχουμε ένα ακόμα φαινόμενο τέτοιου τύπου. Σύμφωνα πάντως με αυτά που διαβάζουμε, το 2009 μπορεί να λήξει εδώ και τώρα, μιας και πολλοί έχουν ήδη βρει το καλύτερο album του, ενώ οι bloggers επιδίδονται σε μακροσκελείς συζητήσεις για το αν το "Merriweather Post Pavilion" είναι καλύτερο από το "OK Computer" ή όχι. Τι να σας πω, μάλλον είναι καλύτερο. (Για το "The Bends" το συζητάμε πάντως).
Όπως και να'χει, το "Merriweather Post Pavilion" είναι ένας θεαματικός δίσκος, με πλούσια και αριστοτεχνικά συνδυασμένα ηχητικά στρώματα, προβάλλοντας ένα επιτυχές πάντρεμα της αισθητικής της Elephant 6 με ηλεκτρονικά στοιχεία. Πάντως, η σπουδαιότητά του δε βρίσκεται τόσο στο ότι είναι εξαιρετικά δουλεμένος από τεχνικής πλευράς, αλλά κυρίως επειδή περιέχει κάμποσα σπουδαία τραγούδια. Τραγούδια που στηρίζονται σε ουσιαστικές μελωδίες και που πραγματικά μπορούν να σημαίνουν κάτι και να σε ταρακουνήσουν, ανεξάρτητα από το πόσο είναι κανείς εξοικειωμένος με τις προηγούμενες προσπάθειες του group.
Οι ψυχεδελίζοντες τόνοι του "Merriweather Post Pavilion", παρόντες σε όλα σχεδόν τα κομμάτια του, είναι αυτοί που κλέβουν την παράσταση. Διακριτικά drones, ατονάλ μέρη και μνημειώδη riffs συνθέτουν ένα αξιολάτρευτο μείγμα ήχων που δανείζονται αισθητικά στοιχεία από ετερόκλητες πηγές, όπως οι Beach Boys ή οι My Bloody Valentine. Το εθιστικό coda του "My Girls" είναι η πρώτη κορυφαία στιγμή του δίσκου, ενώ το "Also Frightened", πυρετώδες και οδηγούμενο από έναν απολαυστικά άρρυθμο βηματισμό, ορίζει εκ νέου τον όρο "psych-pop", στον οποίο ειδικεύτηκε πέρυσι το "Microcastles". Το "Bluish" είναι σα να έχει φτιαχτεί για να λιώσει καρδιές, ενώ το "Summertime Clothes" ακούγεται σχεδόν... twee, έτσι όπως περιγράφει αδέσποτες ώρες συντροφιάς σφραγισμένες με την αφοπλιστικά απλή και συγκινητική επιθυμία "and I want to walk around with you...". Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στο οργιαστικό φινάλε του "Brothersport", ένα tribal πυροτέχνημα που είναι σα να ικετεύει κάποιον remixer να το αναλάβει, χωρίς να χρειάζεται να κάνει πολλά: απλά να τριπλασιάσει τη διάρκειά του.
Όσα γράφονται, λοιπόν, για το "Merriweather Post Pavilion" υπερβάλλουν ελάχιστα. Αν προσπαθήσατε ποτέ να βρείτε που είναι το πανθομολογούμενο genius μέσα στο "In The Aeroplane Over The Sea" (tip: πουθενά), εδώ θα βρείτε ένα album που πραγματικά αξίζει τους διθυράμβους που γράφονται για αυτό. Ατέλειες υπάρχουν, αλλά και πάλι, το να βάζεις σε αυτό το δίσκο λιγότερο από άριστα είναι σα να κόβεις βαθμούς από μια σωστή άσκηση μαθηματικών επειδή ο μαθητής δεν έκανε καλά γράμματα.
