The Miraculous

Η Σουηδέζα Anna Von Hausswolff αφήνει κατά μέρος τα "Singing From The Grave" (2010) και "Ceremony" (2013), επανακάμπτοντας με οδηγό το άσβεστο φως της θρυλικής 4 AD και εργαλεία το περίφημο Acusticum Pipe Organ και τα ευέλικτα φωνητικά της. Πώς, λοιπόν, το αποτέλεσμα να μην είναι αξιόλογο;

Καταρχάς, ο δίσκος αυτός θα ικανοποιήσει πλήρως όλους τους φίλους των πρώιμων Dead Can Dance. Αν δε μπορεί, φυσικά, να συγκριθεί απόλυτα με τις δουλειές του αξεπέραστου ντουέτου, λάβετε υπόψη ότι πλεονεκτεί σε σχέση με αυτές στο ότι καταρρίπτει το δίλημμα του αν υπερτερούν οι συνθέσεις που ερμηνεύει ο βαρύτονος Brendan Perry ή η μεσόφωνος Lisa Gerrard. Κι αυτό διότι η φωνή της Anna εμπεριέχει στοιχεία και των δύο! Δε θα ήταν καθόλου υπερβολή, μάλιστα, αν λέγαμε πως το εύρος των τεσσάρων οκτάβων της, εμπλουτισμένο με λαρυγγισμούς και γλωσσολαλιά τύπου Diamanda Gallas, είναι ό,τι πιο πολύτιμο αναδεικνύεται (και) στο "The Miraculous".

Πέρα, όμως, από τα φωνητικά, κομβική για το όλο γοτθικό ύφος του δίσκου αποδεικνύεται και η χρήση του κατά βάση εκκλησιαστικού Acusticum Pipe Organ, με τους εννέα χιλιάδες αυλούς, που σχεδίασε ο Gerard Woehl. Οι δυνατότητες του οργάνου αυτού, εκτός από τις αυτονόητες, εκτείνονται σε παραγωγή ήχων glockenspiel, celeste, βιμπράφωνου, αλλά και στη δημιουργία υψίσυχνων ήχων εκτός του δυτικού συστήματος αρμονίας. Στο δε εξώφυλλο η δημιουργός απεικονίζεται με τη μισοσκότεινη φιγούρα της σε πρώτο πλάνο και τρεις όχι και τόσο ευδιάκριτες εικόνες σε δεύτερο.

Ύστερα από όλα αυτά, πιθανώς θα έχετε καταλάβει πως το άλμπουμ αυτό υφολογικά εντάσσεται μεν στη χοάνη της rock, αποτελώντας όμως ένα ηχητικό μείγμα folk, post-rock, neo-classical, doom και goth. Το σκοτάδι περιγράφεται τόσο ατμοσφαιρικά, που να μη σε πλακώνει και, υπό προϋποθέσεις, να μπορεί να σε οδηγήσει σε φωτεινότερα σημεία. Η δύναμη της φαντασίας της Von Hausswolff συχνά έχει αφετηρία ιστορίες της υπαίθρου καλά κρυμμένες σε σκοτεινές γωνιές της χώρας της, τις οποίες προσπαθεί να αναπλάσει ατμοσφαιρικά. Φανταστείτε κλειστοφοβικούς ήχους οργάνου με στρατιωτικά τύμπανα ("Discovery"), γοτθικά φλερτ με την Kate Bush ("Pomperipossa"), επιβλητικά δάνεια από τον Philip Glass ("En Ensam Vandrare"), υπνωτικό drone που θυμίζει Sunn O))) ("Evocation"), αλλά και μελωδική folk βγαλμένη από τα 70'ς ("The Stranger"). Σ' αυτά προσθέστε και το ενδεκάλεπτο αριστουργηματικό έπος του "Come Wander With Me/Deliverance", έναν ύμνο σκοτεινής λατρείας στους Dead Can Dance, που ξεχωρίζει με πληθωρικό feedback και εμφανή στοιχεία prog rock και industrial.