The dreamer evasive
Προσοχή στο s! Ένα γράμμα κάνει τη διαφορά! Δεν πρόκειται για τους παλιούς, γνώριμους σε όσους άκουγαν τα ...καγκουράδικα τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90 (το μισό Rollin’ Under που γνωρίζω), Apartments του ιδιόρρυθμου Peter Milton Walsh. Τούτοι εδώ είναι οι Apartment, τέσσερα αγγλόπουλα από την πρωτεύουσα, και το «The dreamer evasive» είναι η πρώτη τους δισκογραφική κατάθεση (μετά από κάποια σκόρπια singles, και στη Fierce Panda μεταξύ άλλων).
Τα παλιά τα χρόνια του ‘80, για κάθε Cure, Echo & the Bunnymen, και Smiths που έλαμπαν στο προσκήνιο και στα εξώφυλλα, υπήρχαν δεκάδες Modern Eon, Tunnelvision, Names, Spherical Objects στο ημίφως, που μετά έμελλε να ξεχαστούν λίγο-πολύ, και σήμερα να εμφανίζεται σκόρπια κάποιο τραγούδι τους σε καμιά τυμβωρυχική συλλογή του τύπου «New wave rarities». Τα πράγματα δεν άλλαξαν... Στις μέρες μας, για κάθε Editors και Interpol, υπάρχουν αντίστοιχα δεκάδες μπάντες, που για διάφορους λόγους μένουν στην αφάνεια. Το 95% εξ’ αυτών δίκαια! Οι Apartment είναι στους αδικημένους πάντως... Με το θετικό αυτού του γεγονότος να είναι ότι έχουν γλιτώσει από τα νύχια του ΝΜΕ και τους ...χιλιαστικούς του ύμνους για νέους Μεσσίες του Βρετανικού εξαγωγικού ισοζυγίου (διάβαζε brit-pop!) Και επίσης να έχω κι εγώ το ελεύθερο να τους βάλω και έναν καλό βαθμό, που έχω σχεδόν ...συμπλεγματική προκατάληψη με τα αγαπημένα της εν λόγω φυλλάδας!
Βάζοντας το cd στον παίκτη (player), από τα bits (αυλάκια θα έγραφα από κεκτημένη ταχύτητα!) ξεπήδησε ένα μπάσο-παραπομπή σε δεκάδες γνώριμα ακούσματα (προσοχή, τα ονόματα που ανέφερα παραπάνω δεν είναι επιλεγμένα στην τύχη!). Η μάχη λοιπόν υπέρβασης των στερεότυπων χάθηκε αναίμακτα από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Ο δίσκος είναι μια ωδή και ένας φόρος τιμής στα «φαντάσματα ενός ασυγχώρητου παρελθόντος», το οποίο όσες μαύρες πέτρες και να ρίξεις πίσω σου, πάντα αυτό το γ... (σόρι!) θα σε στοιχειώνει και εν τέλει θα σε καθορίζει! Μια ωδή που διανθίζεται από γοητευτικά αναχρονιστικές κιθάρες, τη μελοδραματική φωνή του David Caggiari, στίχους μετεφηβικής μελαγχολίας και αυτήν τη μοναδική γκριζάδα στον ήχο που έχουν οι μπάντες από το Νησί. Αν τον ίδιο δίσκο έβγαζαν οι Interpol αντί για το τρίτο τους ...αδιαφορούργημα! Αν είχαν ένα κομμάτι σαν το «Ghosts of an unforgivable past»... Αν...
Το πιθανότερο είναι να μην τους ξανακούσουμε! Οι εποχές είναι ανυπόμονες και βιαστικές και τέτοιες μπάντες κάνουν συνήθως το πέταγμα με τον πρώτο τους δίσκο. Και ήδη βλέπω το «The dreamer evasive» να γίνεται ένα συλλεκτικό αντικείμενο για τους αρχαιοδίφες σκονισμένων cdιών του 2025! Αλλά ας μην γίνω Κασσάνδρα (αν και η συκοφαντημένη μάντισσα έβγαινε πάντα αληθινή η καημένη!)
