The discovery of a world inside the moone

Θα στείλω γράμματα σε όλους: στον Joe Strummer και στον David Thomas, στη Siouxsie και στα Ραμόνια, στον John Lydon και το Howard Devoto... και θα τους πω ότι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Θα τους βάλω χέρι που δεν έσβησαν για πάντα από το χάρτη το Frisco, ή που δεν απομόνωσαν για πάντα τα παιδιά των λουλουδιών σε ένα απομακρυσμένο νησί του Ειρηνικού. Έτσι και αυτοί θα κυνηγούσαν πεταλουδίτσες με την ησυχία τους και εμείς θα κλείναμε για πάντα (και με τις καλύτερες αναμνήσεις) το κεφάλαιο 60's ψυχεδελουλουδοπόπ. Και για να τους πείσω γι'αυτή τους την παράλειψη, σε κάθε φάκελο θα ρίξω και από ένα CD των Apples in Stereo με τη σημείωση 'ορίστε κύριοι, P+C 2000, αλλά ο ήχος λίγο μετά το 1966... αμαρτίες μουσικοπατέρων παιδεύουσιν τέκνα...' και θα τους γεμίσω τύψεις που εν έτει 2000 αισθάνομαι σαν την Grace Slick στην εμμηνόπαυση να κυνηγάει ακόμα λευκά κουνελάκια...
Να φταίνε όμως μόνο αυτοί; Δε νομίζω... Να φταίνε τα Σκαθάρια που έχουν επηρεάσει περισσότερα συγκροτήματα από όσα υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη; Ούτε αυτό μάλλον... Το μόνο τελικά που φταίει είναι όλοι αυτοί οι μουσικοί για τους οποίους η μουσική σταματά το 1976. Όλοι αυτοί που σέρφαραν με τα αγόρια της παραλίας και έκτοτε μένουν κολλημένοι στην ίδια -βουρκωμένη πλέον- άμμο... Όλοι αυτοί που ακόμα προσκυνάνε έξω από τα στούντιο της Abbey Road και καπνίζουν μαριχουάνα σε κύκλο γύρω από μια φωτιά για να ξεχάσουν το πόσο άδικα τελείωσε η (δήθεν) εποχή της αθωότητας...
Μέσα στη μεγάλη αυτή παρέα κάντε λίγο χώρο και για τους Apples in Stereo (που απορώ γιατί δεν ονομάστηκαν Apples in Mono...). Άλλοι πέντε μπαίνουν στον κύκλο... και με αυτή την τρίτη τους δισκογραφική δουλειά όχι μονο κρατούν το ημερολόγιό τους στο '67, αλλά γίνονται και εξέχοντα μέλη του αναχρονιστικού αυτού κύκλου. Στεναχωρημένοι που δε συμμετείχαν στο tribute στον Brian Wilson, ουσιαστικά φτιάχνουν το δικό τους, προσκαλούν τον Phil Spector να αναλάβει την παραγωγή και πρωτοστατούν στο ξανάνιωμα του Donovan. Που και που τους ξεφεύγει και το απωθημένο μιας συμμετοχής τους σε κάποια σειρά όπως την 'Teenage Shutdown' και γκαραζοποπίζουν ξεδιάντροπα. Χωρίζουν και το track listing στο cd σαν να ήταν βινύλιο, σε Α και Β πλευρά (κάτι που με ενοχλεί αφάνταστα... και μένα μου αρέσουν οι παλιές ταινίες, αλλά δεν τις βλέπω σε ασπρόμαυρη...). Όσο για αρμονιάκια, τρομπετίτσες και γιεγιεδίσματα, δόξα το Θεό να φάνε και οι κότες. Και δε φτάνουν μόνο τα παραπάνω, αλλά βασίζονται και αποκλειστικά σε αυτά καθώς από τραγούδια ζορίζει το πράγμα. Το αναμάσημα του αναμασήματος, ω αναμάσημα!

Πολέμιος των 60's ποτέ δεν υπήρξα, το άκρως αντίθετο μάλιστα, οπότε και δεν κρίνω με τα μάτια και τα αυτιά κλειστά. Μόνο που δε βρίσκω νόημα στο καρμπόν ξεπέταγμα μιας μουσικής (και μιας ολόκληρης εποχής) που έχει προ πολλού κλείσει τον κύκλο της και που η πιο τίμια και ευγενής αντιμετώπισή της θα ήταν ο σεβασμός και η αγνή της ανάμνηση.
Άλλωστε έτσι που ήρθαν τα πράγματα, είναι αδύνατο να βρείς λουλούδια στο μπετόν και το μέταλλο. Εκτός και αν γυροφέρνετε στα θερμοκήπια...