Are you earthed?
Μπορεί ο Daniel Miller στο μοναδικό 7" single των The Normal 'Warm Leatherette' να έμεινε κάτω από την ομπρέλα των Kraftwerk, έριξε όμως στην ιστορία το πρώτο νούμερο της Mute Records Limited. Ήταν 1978 και τότε δεν καταλαβαίναμε κάτι ξεχωριστό.
Και μπορεί ο ίδιος, μάλλον αυτοδίδακτος, να μη συνέχισε για πολύ τα ηλεκτρονικά, η εταιρία του όμως έγινε ένα απ' τα πιο πετυχημένα ανεξάρτητα labels και αυτός ένας διορατικός, και πάντα εντός ρεύματος και εποχής, διευθυντής, ο οποίος χρεώθηκε την επιτυχία κάμποσων ονομάτων. Τους Appliance απ' το Exeter τους υπέγραψε το 1999. Δε μπορεί - σκέφτηκα στην αρχή - κάτι θα βρήκε σ' αυτούς. Κάτι που εγώ ακούγοντας και ξανακούγοντας το τελευταίο τους 'Are You Earthed?', αισίως τέταρτο μεγάλο album του συγκροτήματος, δεν το είδα! Για προσπάθησε λίγο περισσότερο - συνέχισα να σκέφτομαι, ψυχραιμότερα - γύρνα το από την άλλη, ψάξε πίσω, τίναξε το κουτί! Τίποτα ...
Αν εξαιρέσει κανείς ένα μοντέρνο ήχο, μια ασταθή ισορροπία ανάμεσα σε post-pop/rock και electronica, που ο κάθε μουσικόφιλος γνωρίζει πως υπηρετείται, ίσως αντιπροσωπευτικότερα, από άλλα σύγχρονα σχήματα, όπως οι τελευταίοι Hood ας πούμε, οι Appliance του 2002 δεν έχουν να πούνε και προπάντων να προσθέσουν φράση. Μόνον επαναλήψεις ήδη γνωστών θεμάτων, έναν παπαγαλισμό, που σε τραγούδια όπως τα 'Fruits Of The Sea', 'Boats', (όντως πολύ όμορφα και τα δύο), 'Go Native' (με ένα glamorous style-αναπόληση του ''χρυσού'' Manchester των nineties) και τα δύο 'Mountains' οι τρεις του συγκροτήματος (Dave Ireland, James Brooks και Michael Parker), με την αξιοποίηση όσων διέθεσαν τα Maproom studios του Exeter και τα The Bridge και Tunnel Mobile studios του Βερολίνου στη διάθεση του παραγωγού Mark Bihler, φέρνουν ένα εύηχο, ευαίσθητο και αν μη τι άλλο θελκτικό μουσικό πρόσωπο, που ικανοποιεί βασικές μας ανάγκες. Στα περισσότερα από τα υπόλοιπα όμως μας κοροϊδεύουν, ελπίζοντας πως δεν θα το καταλάβουμε. Και το κάνουν πολύ έξυπνα ομολογουμένως με το να τονίζουν ορισμένα στοιχεία και την ίδια ώρα να αφήνουν άλλα στην αφάνεια, μερικές φορές τα σπουδαιότερα, ανάμεσά τους και τις πλεκτάνες των δικών μας ονείρων. Αν συμβάντα σαν αυτό πάρουν διαστάσεις μόδας και εξαπλωθούν στη μουσική, λυπάμαι αλλά πάει, η φαντασία μας θα σβήσει.
