The red thread

(Αν κατέβουν και πάλι οι Arab Strap για συναυλίες στην Ελλάδα και δείτε τον Aidan Moffat να γελάει και να χαίρεται στα καμαρίνια του Ρόδον και του Μύλου, θα απογοητευτείτε και θα αισθανθείτε προδομένοι. Έτσι δεν είναι; Το ξέρει και αυτός για αυτό και επιστρέφει τόσο «κάτω» όσο υπήρξε μονάχα τη 2η φορά που τον συναντήσατε!)

Δεδομένο: μόλις κυκλοφόρησαν τον δεύτερο καλύτερο δίσκο της καριέρας τους οι Arab Strap. Ότι καλύτερο περίμενα από αυτούς βρίσκεται στα χέρια μου εδώ και λίγες μέρες!

Κρυμμένο συμπέρασμα: πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μάλλον δύσκολα θα ξεπεραστεί το μνημείο που ακούει στο όνομα Philophobia LP. Γιατί; Πολύ απλά επειδή ο Moffat δείχνει να μην έχει πλέον όρεξη να ξεφτυλίζει τις «συγκλονιστικές, καθημερινές μας στιγμές». Ίσως γιατί καταφέρνει και ο ίδιος να τις απολαμβάνει πλέον, όπως κάνουμε όλοι μας, Τώρα πλέον αρκείται στο να τις σχολιάζει πικρόχολα, κυνικά και χλευαστικά, λείπει όμως το κάτι παραπάνω!

Τελική κρίση:
Στο 'The red thread' κλέβει επιτέλους την παράσταση ο Middleton και ίσως αυτή τη φορά είναι ανάγκη να προσέξουμε τη μουσική λίγο παραπάνω από τους στίχους. Φαίνεται να τον βοηθάει τα μέγιστα το γεγονός ότι έχει πλήρη μπάντα στη διάθεσή του στο studio και τον οδηγεί στο να «εκτινάσσει» πολλές φορές το ηχητικό αποτέλεσμα και να τινάζει ουκ ολίγες τον ακροατή.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται στα νούμερα 5, 6 & 7 αυτού εδώ του δίσκου (μπορείτε όμως να τα ακούσετε!). Στα εφτά του λεπτά το 'Long sea' ξεκινάει από το minimal ambient με συμβατικά όργανα, επιτρέπει στον Moffat να διηγηθεί μια από τις «σιχαμένες» ιστορίες του και εξελίσσεται σε ένα βασανιστικά εφιαλτικό gospel blues της post-anything εποχής. Μια ανελέητα καθαρή μπλουζιά είναι και το 'Love detective', το πιο Cave κομμάτι που έγραψαν ποτέ οι Arab Strap. Γερό «χώσιμο» στα φωνητικά με τον Moffat να «γλύφει» το μικρόφωνο, οι Crime and the city solution καλεσμένοι στο background, και ένα τραγούδι από τα παλιά μόλις χάνει τη θέση του στο προσωπικό μου STRAP TOP-5. Στο 'Infrared' είναι ώρα επιτέλους να προγραμματιστεί το drum machine, να πάρουμε στα χέρια τις ακουστικές και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί 'At least we know we' re fuckable'. Ε... ρε γλέντια! Και που να ακούσετε και τα απαλά βιολιά στο 'Haunt me', σαν ένα τελευταίο βαλσάκι πριν τον χωρισμό σας είναι! Και τελειώνει και με κάτι βόμβους ο δίσκος...
Ψήφος; Θετική!
Όχι ότι εξαντλείται εδώ ο δίσκος, απλά δεν άντεχα στον πειρασμό να μην επιμείνω στις τρεις αυτές μέγιστες στιγμές του. Με ηχητικό εύρος που ενώ φαινομενικά είναι περιορισμένο, εσωτερικά ξεκινάει από πρωτόγονες blues φόρμες και φτάνει ως και την abstract electronica. Με μόνιμο ατού του τον Robert Wyatt της lo fi γενιάς και με ένα μύθο να μεγαλώνει στην κυριολεξία μέρα με τη μέρα το 'The Red Thread' είναι καθαρό γκολ από τα αποδυτήρια! Και οι Arab Strap οδεύουν με γοργά βήματα στο να καθιερωθούν ως ένα ΜΕΓΑΛΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ! Διαφωνείτε;