Raspail

Κάθε μουσικό είδος έχει τις δικές του ...Ρουθ! Ας φρεσκάρω λίγο τις θρησκευτικές σας γνώσεις που αποκτήθηκαν στα θρανία του δημοτικού και γρήγορα ξεχάστηκαν! Η Ρουθ λοιπόν ήταν μια πτωχή πλην τίμια κορασίδα, η οποία δούλευε στα χωράφια του κακού Βοόζ μαζεύοντας τα στάχυα που είχαν αφήσει πίσω τους οι άλλοι θεριστές... Ερμηνεία της μουσικής παραβολής υπό το φως του παρόντος δίσκου: οι Arcana μαζεύουν ό,τι απέμεινε εκεί όπου έσπειραν και θέρισαν άλλοι... Ικανότεροι και πιο ταλαντούχοι...

Ο έβδομος δίσκος των Σουηδών "μεσαιωνιστών", πρώτος για την γερμανική Kalinkaland, είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στους Dead Can Dance και το "Within the realm of a dying sun". Για να υπερθεματίσω, θα έλεγα ότι πρόκειται περί "μίμησης πράξεως σπουδαίας και τελείας". Οι ίδιοι πάντως δεν το κρύβουν! Και οι παραπομπές ξεκινούν ήδη από τον τίτλο: ο Francois-Vincent Raspail υπήρξε ένας γάλλος πολιτικός-βιολόγος (τι συνδυασμός!), ο τάφος του οποίου στο αξιοθέατο νεκροταφείο του Περ Λασέζ του Παρισιού κοσμεί το εξώφυλλο εκείνου του μνημειώδους δίσκου των Dead Can Dance!

Όλη η κριτική παρουσίαση του δίσκου άνετα θα μπορούσε να εξαντληθεί στην επισήμανση των ομοιοτήτων αυτών... Οι οποίες είναι εμφανείς από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο... Από τη στιγμή δηλαδή που αρχίζει να κελαηδά το πιάνο, με το τσιταρισμένο reverb να δίνει μια μοναδική εξώκοσμη χροιά ("Abkrat"). Τα τελετουργικά τύμπανα... Οι χαρακτηριστικές ανατολίτικες πινελιές... Ο Peter Bjargo ακούγεται σαν ένας κλωνοποιημένος Brendan Perry... Τότε είχαμε "Anywhere out of the world", σήμερα "Outside your world"... Ακόμη και η ...διάρκεια είναι ίδια (38 λεπτά)! Μόνο οι συμπαθητικές στρουμπουλούλες Ia Bjargo και Ann-Mari Thim αδυνατούν να πιάσουν τις οκτάβες της Lisa...

Το "Raspail" είναι ένας "εύκολος" στην περιγραφή του δίσκος. Αρκεί μόνο να ψαχουλέψω το σεντούκι με τα στερεότυπα καλολογικά στοιχεία που συνήθως συνοδεύουν τέτοια έργα! Έχουμε και λέμε λοιπόν: σκοτεινό (και άλλα συνώνυμα όπως ζοφερό, ερεβώδες, καταχθόνιο κ.ά.), ατμοσφαιρικό, μυσταγωγικό (και όποια άλλο παράγωγο αρχίζει με μυστ-), αιθέριο, αραχνοΰφαντο, εσωτερικό, απόκοσμο, εξώκοσμο, κατανυκτικό, ανατριχιαστικό, πένθιμο, ελεγειακό, παγανιστικό... Θα μπορούσα να καταφύγω και στο κλισέ για τον βαρύ σουηδικό χειμώνα και τη θλίψη των ατέλειωτων λευκών νυχτών, μόνο που η ύπαρξη δεκάδων συγκροτημάτων φωτεινής pop το καταρρίπτει εν τη γενέσει του.

Ας αφήσουμε όμως τις ευκολίες και ας έρθουμε στην ουσία! Όπου θα στέρξω στη βοήθεια ενός ακόμη στερεότυπου (αδύνατο τελικά να τα αποφύγεις). Στην τέχνη αλλά και στη ζωή δεν υπήρξε ποτέ παρθενογένεση (εκτός εάν πιστέψουμε τις ιστορίες για τον ...κρίνο!). Τα δε όρια ανάμεσα στη μίμηση και την επιρροή είναι πολλές φορές αχνά και δυσδιάκριτα...

Αλλά ακόμη και η μίμηση δεν είναι εξ ορισμού κατακριτέα και απορριπτέα. Το ζήτημα είναι εν τέλει η αισθητική και το καλό γούστο... Οι Arcana, στον καλύτερο ίσως δίσκο της πορείας τους, αποδεικνύουν ότι τα διαθέτουν... Δεν θα ήταν δε υπερβολή να πούμε ότι ένα "Invisible motions" θα στεκόταν πανάξια σε έναν οποιονδήποτε δίσκο της καλής εποχής του ντουέτου από την Αυστραλία... Οι οποίοι θα πρέπει είναι περήφανοι που το "αυγό του φιδιού", τόσα χρόνια μετά την εκκόλαψή του, συνεχίζει να δίνει ζωή και να εμπνέει νέα δημιουργήματα...