Whatever people say i am, that's what i'm not
Υπάρχει κανένας εκεί έξω που την έχει πατήσει με τη φάβολα των Arctic Monkeys; Υπάρχει ΡΕ; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Το προηγούμενο Σάββατο τους είχε τρίστηλο αφιέρωμα στα πολιτιστικά της Kαθημερινής. Θα μπορούσαμε να γράψουμε ολόκληρο κατεβατό για το πώς η πολυφορεμένη μουσική δημοκρατία του Internet κατασπαράσσεται άμεσα από τις συντηρητικές δυνάμεις του πνεύματος. Με αφορμή τους Arctic Monkeys όμως ρε γαμώτο; Ας ήμασταν μάγκες να το σκεφτούμε από τα πριν...
Αν πιστέψουμε στα λεγόμενα του Ιάκωβου Κομνηνού... τώρα που γινόμαστε τριάντα είναι που αδυνατεί να μας ξεσηκώσει το εφηβικό ροκ, οι ορμές και τα πάθη του, οι αφελείς αναζητήσεις του και οι παιδιαρώδεις αγωνίες του. Είναι που αδυνατούμε να είμαστε rude boys! Αν πιστέψουμε σε ότι ακούμε σε τούτο εδώ το περιβόητο ντεμπούτο (το πρώτο μεγάλο ντεμπούτο για το 2006, που πήρε δεκάρι ξερό από το NME και αναμένεται να μας κάνει τον βίο αβίωτο μέχρι το πέρας και τούτου του έτους), θα σιχτιρίσουμε, θα πούμε ευθύς αμέσως στον εαυτό μας "πόσο μαλάκας και άσχετος είσαι για να πρέπει να θεωρείς σπουδαία μια εξόφθαλμα άχρηστη μπάντα" θα τους στείλουμε στο διάολο και θα ησυχάσουμε. Επειδή όμως οι Arctic Monkeys κάλυψαν τα νώτα τους φροντίζοντας να ξεκαθαρίσουν ότι είναι το ακριβώς αντίθετο από ότι οι άλλοι λένε για δαύτους πρέπει να είμαστε προσεχτικοί.
Είναι λοιπόν οι Arctic Monkeys οι σημαντικότεροι rebel rock πιτσιρικάδες που έτυχε να αλώσουν την βρετανική pop σκηνή από την προ αιώνων επέλαση των Oasis. Είναι το πιο γνήσιο εφηβικό χέρι που γρατζούνισε άκομψα κιθάρες... μετά από τις προϊστορικές mod-ες των Jam επί του θέματος. Είναι οι μόνοι που υπερκαλύπτουν το μήνυμα των αρχαιολιθικών Kinks και το μεταφράζουν σε άψογη argo των 00s. Είναι η μπάντα που σου λέει δυο-τρία πράγματα για τη ζωή της, που είναι η ζωή σου και που δεν είναι η δική της ζωή, που θέλει να σου πλασάρει σαν τη ζωή σου, που δεν έχεις, αλλά θα ήθελες να έχεις, και που θέλεις να έχεις επειδή σου θυμίζουν συνέχεια ότι δεν την έχεις και δεν θα την έχεις ποτέ!
Το ότι βέβαια το μοναδικό τραγούδι του 'Whatever people...' που μπορεί να χαρακτηριστεί ως τουλάχιστον δουλεμένη σύνθεση είναι το 'When The Sun Goes Down'... μη σε απασχολεί και πολύ. Που αλλού θα βρεις ψυχή να καίγεται αγόρι μου (και κορίτσι μου)...; Στις βαρετές αλλεπάλληλες επιστροφές των Echo & The Bunnymen. Μα τόσο κολλημένος είσαι πια;
Ακούς τρεις φορές το δισκάκι των Arctic Monkeys και έπειτα νομίζεις ότι αυτό που παίζουν οι Editors είναι avant-garde-ίστικο new wave για εκλεκτούς, δυσπρόσιτο και ακατανόητο από τα μεγάλα ακροατήρια, δομημένο σε βάσεις ελιτισμού και διαθέσεις μουσικοφιλικού ρατσισμού. Ακούς Arctic Monkeys φίλε μου και νομίζεις ότι οι Bravery παίζουν free jazz. Στο δεύτερο μόλις κομμάτι του δίσκου, η μπάντα αναλώνεται στο να κουρδίσει τα όργανα της, ο καθένας βαράει στο γάμο του καραγκιόζη και πέρα... οπότε παρακάτω έχουμε και την ελπίδα να ακούσουμε κάτι που δεν θα ακούγεται σαν πρόβα.
Μα τι ωραία που περνάμε τώρα που το αυθεντικό punk πνεύμα ξαναζεί; Οι Do It Yourself δίσκοι θα έπρεπε να πωλούνται στα μαγαζιά με τα τρυπάνια, τους κάβουρες και το ποιοτικό ροκανίδι άραγε; Για να κατασκευάζουμε μόνοι μας και τα ράφια που πάνω τους θα τους παρατήσουμε λέω, όχι τίποτε άλλο...
'A certain romance'... διαρκεί το διπλάσιο σχεδόν από κάθε άλλο τραγούδι του δίσκου... Και ξαφνικά σε μια χώρα στην οποία το rock αποτελεί σάρκα εκ της σαρκός της... εμφανίζονται κάτι τυπάκια με πιο παρωχημένες αντιλήψεις περί αυτού από ότι οι δικοί μας "Δυτικές Συνοικίες" (ήτοι... ροκ είναι αυτό το πράγμα που βαράμε τα όργανα δυνατά, απευθυνόμαστε ευθέως και με εφηβική αδεξιότητα σε αυτήν που θέλουμε να πηδήξουμε... και κλέβουμε μελωδίες από την punk rock δισκοθήκη του ξαδέλφου μας). Τους αφιερώνουμε σε non-stop ακροάσεις οποιοδήποτε γνήσιο teenage anthem των Undertones μαζί με το 'My Little Brother Just Discovered Rock 'N' Roll' των Art Brut και τους υποσχόμαστε να μην τους δείρουμε όταν έρθουν για live στη χώρα μας και μετά το πέρας αυτού την πέσουν μεθυσμένοι στις γκόμενες μας.
Επίσης να σημειώσω ότι πρόκειται για δίσκο που όντως σου αλλάζει τη ζωή. Αν παρακολουθείς με μανία τα art rock/ new new wave/ after the post punk κ.λ.π. τεκταινόμενα της τελευταίας τριετίας, μετά τους Arctic Monkeys η ζωή σου θα αλλάξει. Θα πάψεις να ασχολείσαι εντελώς με όλα αυτά!
Άντε να περάσει η επόμενη μπάντα φαινόμενο που αν δε σπάσει το ρεκόρ του πιο γρηγοροπούλητου (fast-selling you know...) ντεμπούτου όλων των εποχών... θα σπάσει τουλάχιστον το χέρι του ο κιθαρίστας και θα γλιτώσουμε προσωρινά και από δαύτους.
Μαθαίνω επί του πιεστηρίου ότι ο Alex Turner (ο σταρ του γκρουπ, ξέρετε τώρα εσείς!) χαρακτήρισε το 'I bet you look good on the dance floor' ως "totally shit and crap". Μερικές φορές οι νέοι λοιπόν έχουν μια τόσο μεγαλοπρεπή αυτογνωσία που σε αφήνουν άναυδο. Ειδικά όταν αυτή συνδυάζεται με μία τόσο μεγαλοπρεπή ανικανότητα!
Μερικοί ακόμη χλαπάτσες σαν και δαύτους να βγουν στην πιάτσα και ο Alex ο Kapranos θα μπορεί να κοιμάται ήσυχος για χρόνια...
