Killing puritans
Για μιά φορά ακόμη πουλάω την εναλλακτική μου ψυχή στον "διάβολο της εμπορικότητας" και παραδίδομαι στην ακαταμάχητη γοητεία της "μουσικής για τις μάζες"! Οι μάζες θέλουν αβίαστο και απροβλημάτιστο fun, ακατάπαυστο χορό και superstars για να έχουν να θαυμάζουν. Χρειάζονται ακόμη ιχνοστοιχεία κοινωνικής συνειδητοποίησης καλά δεμένα στο άρμα(nd) της σύγχρονης αισθητικής. Γιατί να μην αποθεώσουν λοιπόν τον κύριο Van Helden; Και μαζί τους γιατί να μην το πράξουμε και εμείς; Ας το ψάξουμε όμως πριν...
Ο Van Helden είναι από τους παλιούς στον πλανήτη house, και μέσα από labels όπως η Zyx, η Strictly Rhythm και η Logic σε όλη την διάρκεια των '90ς, φρόντιζε για τον ιδρώτα μας στις πίστες, αλλά και την αναρρίχηση του ονόματός τους στις πρώτες θέσεις των πιο περιζήτητων producers, remixers, sound engineers και όπως αλλιώς λέγονται αυτοί οι "μοντέρνοι τύποι" που ήρθαν πριν αρκετά χρόνια και πήρανε τη μπουκιά από το στόμα των παραδοσιακών σταρ της μουσικής βιομηχανίας. Το 1996 "μεταμόρφωσε" το "Professional widow" της Tori Amos και κυκλοφόρησε και το θρυλικό για τη σκηνή "Old school junkies" lp, μετά ήρθε το Phunk Phenomena και τα πράγματα άρχισαν να γίνονται σαρωτικά. Σήμερα ο Van Helden μαζεύει έτσι για πλάκα πέντε χιλιάδες κόσμου σε ένα ολονύχτιο πάρτυ, έχει κασέ μεγαλύτερο από αυτό ενός μεσαιο-μεγάλου rock star, είναι ο ίδιος ένας πραγματικός star (δίχως όμως ενοχλητικό, αλά Morales, στυλάκι) και καταφέρεται ήδη από τον τίτλο της νέας του δουλειάς εναντία στους "πουριτανούς"...
Οι "πουριτανοί" του Van Helden είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν το house ως απλά μια μετενσάρκωση της disco, δίχως ιδεολογικό-μουσικό υπόβαθρο, άρα και μακρόπνοους στόχους. Είναι όμως και αυτοί που ενοχλούνται από το ότι το house είναι το απόλυτο όργανο στην υπηρεσία της χαλιναγωγημένης μαζικής διακέδασης σήμερα, είναι δηλαδή ο ήχος στον οποίο μέχρι και οι δικοί μας "ψευτο-λαικοί" καταφεύγουν ενίοτε... Είναι οι πιουρίστες της electronica που αντιμετωπίζουν αρνητικά τις ματιές στο παρελθόν του χορευτικού ήχου (funk, disco κ.λ.π.), αλλά και αυτοί που επιφυλλάσουν το hip-hop μόνο στους "ειδικούς" αυτού και στη "ζωή του δρόμου" χωρίς να του αναγνωρίζουν θέση στις club-αρένες, που συχνάζει ο Van Helden. Πουριτανοί θεωρούνται όσοι ζητάνε από την μουσική να τους φέρει το μέλλον εδώ και τώρα, και μαζί τους όσοι επιμένουν στους διαχωρισμούς της ταμπέλας, στο ροκ, και στο techno και στην ιδεολογία του file under. Ακραιφνώς πουριτανός τέλος (κατά Van Helden πάντα...) είμαι εγώ που κάθομαι και αναλύω και σχολιάζω τη δουλειά του, σαν να επρόκειτο για το νέο δίσκο του "χ" Βρετανικού συγκροτήματος που κοπιάρει τις κόπιες των Stones και των Beatles!
Αυτά σας τα λέει και στα δύο πρώτα ομώνυμα του δίσκου λεπτά, για να ακολουθήσει αμέσως μετά ένα οχτάλεπτο επικών αποχρώσεων καθαρό progressive house, με βαρβάτο μπάσο και απογειωτικό κρεσέντο, σκοτεινά φωνητικά και αισθητική, έτοιμο να συκλονίσει τον λαό από κάτω και να τον κάνει να δονείται επικίνδυνα... μέχρι όμως να συνειδητοποιήσετε ότι βρίσκεστε σπίτι σας και όχι εκεί που θα έπρεπε να είστε για να ακούτε αυτούς τους ήχους. Ο Van Helden στη συνέχεια θα σας "δώσει τα πάντα": hip-hop διαλόγους και old school "σπασμένα" μπιτάκια, funk για να τιμήσετε τις ρίζες και τους πνευματικούς πατέρες της "χορευτικής μουσικής" και παιχνίδια με τα pick-up, τα decks και τις κονσόλες για να μην ξεχνάτε ότι βρίσκεστε στο μέλλον. Και ενώ φαινομενικά ο δίσκος -με τα techno χιτάκια του και τα κλισέ που περιέχει για να μπορεί να "ξεσηκώνει" μοιάζει βατός και "εύκολος", στην πορεία διαπιστώνεις ότι τελικά ο δαιμόνιος Armand πολλές φορές παίζει με τις αντοχές του ακροατή, τις τεστάρει και ενίοτε τις οδηγεί στα άκρα! Το μπερδεμένο soundtrack που στήνει ίσως να μην αγγίζει τα όρια του εφιάλτη σε κανένα σημείο (όπως θα έκανε μια μεσαίου επιπέδου παραγωγή της Warp...), σίγουρα όμως δεν είναι και μια ανώδυνη βόλτα στα μονοπάτια της σημερινής χορευτικής πρωτοπορίας, που έχει καταντήσει πιο mainstream από όλες τις παραγωγές των Stock-Aitken & Waterman μαζί...
Ίσως το ότι είναι βετεράνος και αναγνωρισμένος, καθώς και το ότι πλέον οι πωλήσεις και τα λεφτά έρχονται πριν καν επεξεργαστεί τα κομμάτια στο μυαλό του, του επιτρέπουν να ρισκάρει -χωρίς ουσιαστικό κίνδυνο- και να παίξει με το σύστημα που τον τρέφει, άλλα μην ξεχνάμε ότι αυτός -και οι όμοιοι του- το έχει δημιουργήσει και το συντηρεί. Ο Armand Van Helden μπορεί να μην έχει την "καλλιτεχνική στόφα" του Laurent Garnier ή την ευφυία του Aphex Twin (αν και αυτός παίζει αλλού...), δεν δείχνει να κομπλάρει όμως καθόλου και θέτει τα πάντα υπό τον απόλυτο έλεγχο του. Βγάζει δίσκους από αυτούς που οι παλαιών αντιλήψεων μουσικόφιλοι θεωρούν "το τέλος και την καταστροφή της μουσικής", άψυχους και προκάτ, πλαστικούς και χωρίς συναισθήματα! Και τουλάχιστον για αυτό -χωρίς να εξετάζω ποιός και γιατί έχει δίκιο- του βγάζω το καπέλο. Σκεφτείτε το λίγο...
Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει ούτε το είδος, ούτε ο Van Helden... λογικό, φυσιολογικό και δεκτόν. Αυτοί όμως που θα τον μισήσουν, είναι αυτοί που δεν ενοχλούνται από το κατάντημα του Dylan (παράδειγμα φέρνω) και επιμένουν ότι υπάρχει ουσιαστικός λόγος ύπαρξης του ακόμη στο παιχνίδι (ότι βγάζει "καλούς δίσκους" για να το πω καθαρά). Και αν τα δύο πράγματα τα θεωρείτε άσχετα, τότε γιατί φωνάζετε ότι η μουσική είναι μία; H μήπως δεν είναι;
Ο Van Helden έστησε το σκηνικό του με επιτυχία και επιτελεί κάθε λειτουργία για την οποία τον έχουμε ανάγκη. Ολοκληρώνει το δίσκο με το Conscience που εγώ το τοποθετώ από τώρα στα δέκα τραγούδια της χρονιάς, ανεξαρτήτως είδους και σκοπού αυτών, και το θεωρώ υπέρμετρα ενδιαφέρον και απολαυστικό συνάμα το ότι κάποιοι που φαινομενικά δεν είναι αυτό που θα ονομάζαμε "παραδοσιακοί τραγουδοποιοί", μας δίνουν τελικά καθαρόαιμα τραγούδια, ανανεώνοντας μάλιστα την τραγουδιστική φόρμα σε τουλάχιστον αξιοπρόσεκτο βαθμό. Δεν θέλω να επιμείνω σε λεπτομερείς περιγραφές του ήχου του με τα δαιδαλώδη μέσα του file under της σύγχρονης electronica... Χτυπάει πολλές φορές στο ευαίσθητο σημείο του πράγματος εκεί που τα beats δεν έχουν και δε χρειάζονται κανένα όνομα! Πόσο καιρό είχε να μου φέρει μια μουσική στο μυαλό το επίθετο "ηδονικός"; Θα σας γελάσω...
Επιλέξτε αν θα ζήσετε την εμπειρία μόνο στους "ναούς" της νύχτας ή αν αντέχετε να την μεταφέρετε και εντός των τειχών. Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι... και για εμάς και για αυτόν!
