Lilies
Στις αρχές του 2000, έπειτα από την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ των Arovane "Atol Scraps", έγραφα ότι ο Uwe Zahn αποτελούσε μεγάλη ελπίδα για τη νέα δεκαετία που μόλις είχε μπει. Τέσσερα χρόνια μετά και έπειτα από τις κυκλοφορίες των 'Tides', 'Icol Diston' (συλλογή με 12'') και 'Aer' (Valid)(παρέα με τον Phonem) καθώς και αμέτρητων EP's και singles, συνεχίζω να πιστεύω το ίδιο. Πως γίνεται αυτό; Παρέμεινε απλώς ένα ταλέντο που δεν εξελίχτηκε όπως έπρεπε; Πως μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι ο Uwe παραμένει ακόμη ελπίδα από την στιγμή που θεωρείται ήδη μεγάλο όνομα στο χώρο της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής σκηνής και είναι πολύ αγαπητός στη χώρα μας;
Tις προάλλες ο Uwe Zahn βρισκόταν στην Aθήνα αλλά έχασα την ευκαιρία να τον ρωτήσω για το καινούριο του άλμουμ 'Lilies'. Διαβάζω ότι το πραγματοποίησε έπειτα από ένα ταξίδι του στην Iαπωνία. Η γενική εντύπωση όμως είναι ότι το 'Lilies' δεν φέρει τίποτα το εξωτικό που να θυμίζει Άπω Aνατολή. Οι πρώτες ακροάσεις μου θύμισαν πολύ το 'Atol Scraps' και το 'Tides'. O Uwe συνεχίζει να κινείται πάνω στη δοκιμασμένη συνταγή του παρελθόντος. Oι συνθέσεις του δεν έχουν ελλείψεις. Eίναι ολοκληρωμένες και καλά φινιρισμένες, γοητευτικές και πιασάρικες στο αυτί. H απλότητα συνεχίζει να αποτελεί το μεγάλο του πλεονέκτημα.
Tο 'Windy Wish Trees' και πολύ περισσότερο το 'Tokyo Ghost Stories' αποτελούν κλασικά δείγματα της όμορφης μουσικής του: στηρίζονται πάνω σε τρεμουλιαστές μικρο-μελωδίες του πιάνου που συνοδεύονται από λεπτομέρειες ήχων. Δεν υπάρχει, όμως, μέσα στο 'Lilies' η σύνθεση που κάνει τη διαφορά. Tο ομώνυμο κομμάτι, το 'Pink Lillies' και το 'Passage To Nagoya', με τα σκόρπια γυναικεία (ή παιδικά;) φωνητικά, μου φέρνουν στο νου τις κλειστοφοβικές ανησυχίες των Boards of Canada. Tο 'Instant Gods Out Of The Box' θυμίζει παλιές ημέρες Autechre. Tο 'Good Bye Forever' που κλείνει το άλμπουμ αποτελεί και την πιο μελαγχολική στιγμή του.
Νομίζω ότι ο Uwe θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε κάτι πιο ιδιαίτερο. Tο 'Lilies' περιέχει όμορφη μουσική που αφήνει τον ακροατή ικανοποιημένο. Λείπει όμως το κάτι παραπάνω, η θεία χάρη που θα το ξεχώριζε από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του και θα το ανέβαζε στα επίπεδα της προσωπικής έμπνευσης και του υπερβατικού.
