Enemy of the enemy
Ήταν το πρώτο γκρουπ από τον ευρύτερο χώρο του Hip Hop που μπόρεσε να με κερδίσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να ταυτιστώ μαζί του. Και παραμένει το αγαπημένο μου, για πολλούς λόγους. Ορίστε οι πιο σημαντικοί:
Είναι δικοί μας. Ανατολίτες στην Ευρώπη, ευρωπαίοι με ρίζες στην ανατολή, παιδιά της διασποράς και μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Βγαλμένοι μέσα από το χωνευτήρι των πολιτισμών και των ήχων, δημιούργησαν κάτι αυθεντικό και δικό τους με υλικά που τους δόθηκαν. Τα παλιά ινδικά δισκάκια των πατεράδων τους από το σπίτι. Και το ροκ των λευκών και το Hip Hop των μαύρων από το δρόμο. Και αυτό το κάτι στέκεται. Έχει μουσική αξία, και είναι ζωντανό. Κλωτσάει. Ακόμη, τραγουδάνε για πράγματα που τους απασχολούν σοβαρά. Η Ευρώπη-φρούριο. Το μίσος. Η εξέγερση. Οι ανισότητες.
Πολιτική και Fun. Συνδυασμός που σκοτώνει. Όσο γελοίος μπορεί να γίνει στα χέρια ατάλαντων και ανώριμων, τόσο εκρηκτικός και σημαντικός γίνεται στα χέρια αυτών που έχουν και το χάρισμα και το μυαλό. Και σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν οι Asian Dub Foundation.
Στο παρόν δισκάκι όλα τα στοιχεία που με έκαναν να τους βγάλω το καπέλο υπάρχουν στον υπερθετικό. Οι επιρροές απλώνονται σε όλο το φάσμα των μουσικών που ακούγονται στη μητρόπολη, γιατί όσο πεθαμένη και να είναι η αυτοκρατορία, το Λονδίνο είναι ακόμη τέτοια πόλη. Το παίξιμο και οι φωνές είναι στα όρια. Οι μελωδικές φράσεις υπέροχες. Και, από το πουθενά, το λυρικό διαμάντι "1000 mirrors" με την αιθέρια και συνάμα τόσο γήινη Sinead O' Connor στο τραγούδι (ακόμα να σηκώσει κεφάλι από τότε που έσχισε τη φωτογραφία του πάπα στην τηλεόραση, ρε μπας κι έχει δίκιο ο Χριστόδουλος;).
Το δεύτερο δισκάκι με τα remixes είναι ένα ευπρόσδεκτο δωράκι.
Δεν θυμάμαι αν το είδα σε διαφήμιση ή σε άρθρο, αλλά μια φράση μου στριφογυρνάει στο μυαλό σε σχέση με τους Asian Dub Foundation και το "Enemy of the Enemy". Music that matters. Ορμήστε του και ξεσχίστε το.
