Music about the constellations and mythical figures

Οι Asterismyth είναι ένα πραγματικά εντυπωσιακό μουσικό σχήμα. Δηλαδή υπέροχο. Ένα σχήμα που φτιάχνει μουσική η οποία μάλλον λείπει από την εγχώρια σκηνή. Λείπει ενώ θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί. Θα έπρεπε δηλαδή να πρωταγωνιστεί η πραγματική έντεχνη μουσική.

Και τι μουσική είναι αυτή λοιπόν; Είναι και τζαζ… αλλά… Αλλά είναι και πολλά άλλα πράγματα. Είναι μια τζαζ με καταγωγή. Καταγωγή που δεν είναι αμερικανική αλλά ελληνική. Δεν είναι δηλαδή απλώς τζαζ που την παίζουν Ελληνες, είναι μια τζαζ που έχει χωνέψει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, αυτή που προέρχεται από παλιά, από την εποχή των αρχαϊκών εκλάμψεων και των λάμψεων των αστερισμών. Κάπως όπως μπορεί να το κάνει και το καλύτερο ελληνικό έντεχνο τραγούδι, σαν αυτό του Χατζιδάκι, του Μαμαγκάκη ή και του Ξυδάκη.

Είναι μια μουσική από την ομάδα του Στέφανου Κοζάνη που έχει τη δική της ξεχωριστή οντότητα. Μουσική με ψυχή που ρέει αβίαστα και ακατάσχετα από τα άστρα, από τα μυθικά σχήματα στους ουρανούς, από τις ιστορίες των θεών και των τιτάνων.

Το θέμα του δίσκου των Asterismyth είναι οι αστερισμοί (όνομα και πράγμα). Οι εικόνες που έφτιαξε ο άνθρωπος από νωρίς, πριν από την καταγεγραμμένη ιστορία, με τις πρώτες συγχορδίες που έπαιξε η νόησή του. Ιστορίες που έφτιαξε η αθάνατη φαντασία του. Μύθοι αρχαίοι συνδεδεμένοι με τα φώτα του ουρανού.

Κανείς από τα μέλη αυτής της μπάντας δεν φοβάται να εισάγει το δικό του ύφος και χαρακτήρα με αποτέλεσμα να παράγεται κάτι πολύ πλούσιο με πολλά διαφορετικά συστατικά, χωρίς όμως η ομάδα και η ενότητα να απειλείται. Για παράδειγμα το εκπληκτικό διάφανο και αναγνωρίσιμο παίξιμο στα τύμπανα του Νίκου Σιδηροκαστρίτη ή η καταπληκτική γεμάτη φωνή της Κατερίνας Κωνσταντίνου που μπορεί να κάνει πλούσιους φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς επάνω στα μουσικά θέματα εκτός από απλώς να τραγουδά τους στίχους υπέροχα ή να τους κάνει ταυτόχρονα τραγουδώντας τους στίχους. Ένα από τα κομμάτια όπου η Κατερίνα δίνει ρέστα είναι το ‘Virgo’. Η φωνή της είναι πραγματικά αισθαντική. Σαν μιας σειρήνας που γεμίζει με αιθέρια μελωδία τους αέρηδες. Μια σειρήνα όμως που δεν θέλει το κακό σου, που έχει ξεστρατίσει μόνη στο πέλαγος ψάχνοντας την ομορφιά.

Όπως είπα το σύνολο είναι πάντα δεμένο και ενιαίο. Υπάρχει δηλαδή, ένα ύφος ξεκάθαρο, απλωμένο σε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ. Ύφος αποφασισμένο και δουλεμένο. Κι ας μπορούμε να διακρίνουμε εκτός από την τζαζ διαχείρισή του (κάπου πήρε τ ‘αυτί μου και τον Coltrane στο τελευταίο κομμάτι), αναλαμπές από ένα φολκ ροκ τύπου Pentangle ας πούμε (χωρίς ηλεκτρισμό) ή από μουσική δωματίου ή ακόμα και μια κάποιου είδους κινηματογραφική διάθεση αλλά για ένα πολύ αιθέριο φιλμ. Όλα αυτά προσθέτουν αξία βεβαίως. Είναι χωνεμένα.

Μοιάζει σα να βλέπουμε διαρκώς τον έναστρο ουρανό όσο ακούμε. Δεν είναι μόνο το θέμα και οι τίτλοι που μας οδηγούν εκεί, είναι και ο ίδιος ο ήχος. Θερμός αλλά αστρικός. Σαν καλοκαιρινή νύχτα. Ακούμε τραγούδια για ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν τη νύχτα παρά μόνο αν είναι καλοκαιρινή.