Bi
Στους καιρούς με τη μηδαμινή απορροφητικότητα, που δεν ξέρεις αν το καλό θα καταφέρει να διαπεράσει το επίστρωμα, το μέτριο αν θα γίνει αντιληπτό ως τέτοιο κι η ασχήμια, καθότι το μεγαλύτερο μέρος του ίδιου του περιβάλλοντος πια, αν θα γίνει η επόμενη συνήθεια, είναι πραγματικά ασαφές κι απροσδιόριστο το πόσα, ποια και πότε χρειάζονται να κάνει ένα γκρουπ στην Ελλάδα των μονίμων πληγών μας για να πετύχει εκείνο το break through της Ιστορίας. Μόνον που πλέον -γιατί χωρίς αυτό να είναι κάτι καινούργιο φτάνει που είναι η επιδείνωση του παλιού- η Ιστορία είναι δεμένη όσο ποτέ με τα γρανάζια. Κάθε μπάντα ωριμάζει μέσα απ' τις αποφάσεις της, όπως άλλωστε κι οι άνθρωποι.
Οι Astyplaz το παλεύουν το θέμα χρόνια, επισταμένως από το 2003 δηλαδή. Το πρώτο τους "Name Your Slippers" ήταν ένα καλό προωθητικό, είχε τραγούδια κι έστειλε απρόσμενα το αθηναϊκό κουαρτέτο δύο σχεδόν χρόνια μετά την κυκλοφορία του σε μίνι αμερικανική κι αυστραλέζικη περιοδεία, με εννιά και τέσσερις βραδιές αντίστοιχα. Και να θες, δεν μπορείς να μην το λάβεις υπόψη. Δεν ήταν τελικά όμως τόσο ισχυρό για να σιγουρευτεί το μέλλον, κι από ένα σημείο και μετά η επιτάχυνση μάλλον προβλημάτισε...
Για να καταλήξω ότι δέχτηκαν πολλά σε επίπεδο εταιρικής κατεύθυνσης για να βγάλουν επιτέλους ένα δίσκο, αυτόν εδώ το δεύτερό τους, σε μεγάλο, πολυεθνικό label. Το "Bi" είναι περίπου ένα άλμπουμ-εταιρείας, έχει τη διασκευή του σε πιασάρικο ελληνικό, τους καλεσμένους του, το remix του από επώνυμο των decks, έξυπνο κι ευκολομνημόνευτο κόνσεπτ με σημειολογία: φωνητική εκφορά του "buy", ή του "bye", αλλά και του αμφίφυλου, ακόμη και το όνομα του γκρουπ γράφεται με ψείρες έναντι του τίτλου (Helvetica 254 έναντι 18;), λες κι είναι αδιάφορο, όπως κι είναι κατά βάθος, και το ίδιο το εξώφυλλο μοιάζει με δειγματολόγιο της "Βιβεχρώμ" - διαφημιστές πρέπει να το εμπνεύστηκαν... Ποιος πρότεινε στους Astyplaz τι, τι αποφάσισαν μόνοι τους, ή τι τολμηρότερες ιδέες είχαν που δε στάθηκε δυνατό να ενσωματωθούν στο παρόν, δε θα μάθουμε, αλλά δεν είναι κι αυτό που μας απασχολεί...
Την επαφή με το "Bi" αλλού τη χάσαμε και φτάνουμε τώρα να ανοίγουμε την τρίτη παράγραφο και να μην έχουμε ακόμη αρθρώσει φωνήεν για το περιεχόμενό του. Κι αυτό είναι όντως να μας απασχολεί. Αφού ακούσεις το opening "Hey", λοιπόν, συμπαθητικό όσο το πομπώδες στοιχείο επιτρέπει να βγει η μελωδία, έχεις συνάμα ολοκληρώσει άθελα και την ακρόαση κι άλλων κομματιών που το ακολουθούν, από καλά έως μέτρια, από στάσιμου έως μειούμενου ενδιαφέροντος, κι από απλού έως πιο σύνθετου making. Η συμμετοχή του Άκη Μπογιατζή στο αναπόφευκτα σιγματροπικό "No Sin No Shame" είναι ένα ερωτηματικό, και δεν έχει καμία ευθύνη ο ίδιος γι' αυτό, οι Astyplaz δε χρειάζονταν συνδρομή στο μικρόφωνο, η τραγουδίστριά τους είναι μια ολοκληρωμένη ερμηνεύτρια (το αξιολογότερο όπλο στη φαρέτρα τους είναι η φωνή της), και το δυνατότερο χαρτί τους. Η οποία ακούγεται πεντακάθαρη σε μια φέρνουσα προς dub διασκευή του "Ζαΐρα" του Βασίλη Τσιτσάνη, που είναι και το πιο σπουδαίο τρακ του άλμπουμ και με λίγο σπρώξιμο θα τις έχει τις μεταδόσεις του στα καλοκαιρινά κλαμπάκια, καθότι και με ελληνικό στίχο. Απ' τα δικά τους, θα ξεχώριζα το "I Can See You Fade", κάτι σαν New Order με γυναικεία φωνητικά. Εκεί βλέπουμε τέρμα τοίχο όμως. Κι ας είναι τούτη δω μία απ' τις καλύτερες δουλειές του Γιώργου Πρινιωτάκη στον ήχο, κι ας είναι το mastering αναδεικτικό. Όσο και να στολίσεις έναν τυπικό δίσκο, όσο και να το ρετουσάρεις, από κάτω θα παραμένει διαρκώς ο τυπικός δίσκος.
Αναλογικά, το "Bi" θα κάνει τον κύκλο του πάρα πολύ γρήγορα ως μία μοντέρνα χορευτική μουσική πέρα από επιρροές ή ό,τι άλλο, εμπορική του ισογείου αλλά με εφήμερο τακτ και ολίγο από φινέτσα. Ωστόσο, οι Astyplaz δεν προχωράνε ούτε εκατοστό, και το νέο τους ακούγεται πιο χειραφετημένο σε σχέση με το ελπιδοφόρο ντεμπούτο τους.
