Still night, still light
Σε άρθρο του τελευταία ο Νίκος Δήμου την έπεφτε στον Ευγένιο Αρανίτση που δεν λέει να συμφιλιωθεί με τους υπολογιστές. Ο Δήμου ήταν από τους πρώτους 'σοβαρούς' που τους χρησιμοποίησε, οπότε τώρα πια που θεωρείται από δικαιωμένος έως γκουρού δεν μπορεί να ακούει τα ίδια που άκουγε και τότε. Επειδή όμως η εποχή μας ξεπερνάει θέλουμε δεν θέλουμε, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι καλό να παίρνουμε κάποια πράγματα ως δεδομένα και να είμεθα 'κουλ' αποφεύγοντας να συνεχίζουμε μια 'επανάσταση' που είναι πια μόνον στο μυαλό μας. Αλλιώς, καταραμένα γεράματα! Οι Au Revoir Simone ας πούμε, νέες και ωραίες, σιγά να μην πιάσουν τις γεροντίστικες γρίνιες για όποιον δεν γουστάρει keyboards αλλά θέλει μόνον κιθάρα ή τουμπερλέκι, σαν εβδομηντάρες που τις κοροϊδεύανε όταν ανακατεύτηκαν προ τριακονταετίας με τα μουσικο-ηλεκτρονικά και τώρα βρίσκουν ευκαιρία να βγουν επιτέλους από πάνω. Άσε που στο τέλος τέλος τα keyboards τους ρετρό είναι.
Συμβαίνει κάποιες φορές ένα τραγούδι να καρφωθεί με τη μία στον εγκέφαλο, ώστε να είσαι σχεδόν σίγουρος ότι το έχεις ξανακούσει ακόμη κι αν το ακούς για πρώτη φορά. Μου συνέβη με το τελευταίο των Au Revoir Simone. Τελικά δεν είναι κλεμμένες οι μελωδίες, απλά κάποια τραγούδια είναι τόσο καλά. Με τρία keyboards και ένα drum machine, η μπάντα των Erika, Annie και Heather θα μπορούσε να περάσει για ηλεκτρονική. Θα ήταν όμως μόνον για τεχνικούς λόγους. Το ηλεκτροπόπ - χωρίς ηχητικά εφέ και electroclash επιρροές - 'Still Night, Still Light' είναι κοντά στο ηλεκτρονικό folk (δεν ξέρω αν ο όρος είναι δόκιμος, το "folktronica" που χρησιμοποιείται συνήθως παραπέμπει σε laptop και όχι στα πιο παλιομοδίτικα keyboards τους).
Είναι εγκάρδιο, με το συναίσθημα να κυριαρχεί, με απλές ιδέες χωρίς φρου φρου κι αρώματα, και απολύτως απαλλαγμένο από κιτς και άχρηστα νάζια. Δεν είναι καθόλου αποστασιοποιημένο ή ρομποτικό, ούτε και χορευτικό. Στην προσπάθεια να είναι όσο πιο απλές γίνεται και να μην παραστήσουν κάτι που δεν τους πάει, οι Au Revoir Simone αποφεύγουν οτιδήποτε αχρείαστο ή υπερβολικό. Η απλότητα των συνθέσεων τους δεν σημαίνει ότι υστερούν σε βάθος, το αντίθετο. Και παρά τη φαινομενικά lo-fi αισθητική του, ο δίσκος είναι σχολαστικά φτιαγμένος.
Και με τι μοιάζουν; Η απλότητα και η αθωότητα με την οποία χρησιμοποιούν τα synths και όχι τόσο πολύ το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να παρομοιαστεί με το 'Cloudcuckooland' των Lightning Seeds (άλλωστε πάνε 20 χρόνια από τότε). Στο 'Trace a Line', ο συνδυασμός της ανεπαίσθητα σκοτεινής synth pop με τη mod κουλτούρα - βλέπε στίχους όπως "getting drunk in taxicabs" - θυμίζει λίγο Saint Etienne. Οι Au Revoir Simone μοιάζουν με πολλά πράγματα και με τίποτε πάρα πολύ.
