Audience + Friend's, Friend's, Friend

Ομολογώ ένοχος! Δεν επιθυμώ καν να μου αναγνωριστούν ελαφρυντικά. Ναι, είμαι ένας ασυγχώρητος, που ψάχνει για εξιλέωση. Γιατί; Διότι δεν είχα ακούσει τίποτα από τους Audience και αγνοούσα πλήρως την ύπαρξή τους έως το 2004. Μέχρι τη χρονιά, δηλαδή, που κυκλοφόρησε η ενδεικτική των επιτευγμάτων της θρυλικής εταιρείας Charisma Records συλλογή με τίτλο "Charisma Poser". Εκεί πρωτοάκουσα το "Belladonna Moonshine" και μετά το πρώτο ξάφνιασμα, άρχισα να την "ψάχνω".

Αν τους έχετε υπόψη σας, όλα καλά. Αν, όμως, δεν τους γνωρίζετε, οι ψηφιακά επεξεργασμένες και εμπλουτισμένες με επιπλέον τραγούδια και νεότερες εκτελέσεις δύο πρώτες τους κυκλοφορίες αποτελούν ιδανική ευκαιρία για να ταξιδέψετε στο μουσικό τους κόσμο.

Το φερώνυμο ντεμπούτο, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1969, είναι ένα ελαφρώς ακατέργαστο κρυφό διαμάντι, μια πρωτόλεια art rock μουσική πρόταση, που βρίσκει δειλά το δρόμο της προς χαρακτηριστικότερα progressive rock μονοπάτια. Κύριος υπεύθυνος του ήχου του Λονδρέζικου κουαρτέτου είναι ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Howard Werth. Υπό την καθοδήγησή του η μπάντα άφησε πίσω το soul παρελθόν της ως Lloyd Alexander Real Estate για να στραφεί σε σαφείς rock προσανατολισμούς. Δεν ξέρω πόσο ιντριγκαδόρικο ακούγεται το ότι ο δίσκος δεν έχει ηλεκτρική, αλλά μονάχα ακουστική κιθάρα. Κι όμως το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Ο ηλεκτρισμός, που κάποιες φορές μοιάζει να αναπληρώνεται από το σαξόφωνο του Gemmell, δεν φαίνεται απών. Σ' αυτό βοηθά και ο folk ( α-λα The Move) προσανατολισμός μερικών συνθέσεων με διακριτικές ψυχεδελικές δόσεις.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε αρχικά από την Polygram, την οποία πολύ σύντομα εγκατέλειψε το γκρουπ, έχοντας σοβαρά παράπονα από την προώθησή του. Πριν καλά καλά τους πάρει από κάτω, ήρθε το συμβόλαιο με την Charisma Records, ύστερα από προσωπικές ενέργειες του διευθυντή της Tony Stratton-Smith, ο οποίος τους είχε δει να ανοίγουν για τους Led Zeppelin. Στην επανέκδοση του ο δίσκος περιέχει τρία τραγούδια από τα πρωτότυπα master tapes. Ξεχωρίζουν τα "House On The Hill", "Poet" και "River Boat Queen", από ένα σύνολο τραγουδιών με τα οποία το γκρουπ εξερευνά τις δυνατότητές του. Δεν προξενεί καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι (κυριολεκτικά) σε κάθε άκουσμα ο δίσκος ακούγεται καλύτερος!

Το "Friend's, Friend's, Friend." πήρε τη θέση του στις προθήκες των δισκοπωλείων την επόμενη χρονιά, με το γκρουπ να υπογράφει την παραγωγή. Η αλλαγή ήταν εμφανής. Ο ήχος της Charisma Records χτιζόταν σταδιακά με συγκροτήματα όπως οι Audience, πλάι πλάι με εκείνον των Genesis και Van Der Graaf Generator. Η μετάβαση από το art στο progressive rock, με κύρια οχήματα τη jazz και τη folk και ειδικότερα τους ήχους από φλάουτο, κλαρινέτο και μπάντζο, είναι εντυπωσιακή και άμεση. Το υπέροχο "Priestess", που θα ήθελαν πολύ να έχουν γράψει οι Caravan, ξεχωρίζει για το ταξιδιάρικο φλάουτο και την τρομερή κιθάρα, που μετατρέπει γαλήνια τοπία σε εφιαλτικά. Στο "Nothing You Do" θα βρείτε κοινά στοιχεία με τους Jethro Tull, ενώ το "It Brings A Tear" θα σας κάνει να θυμηθείτε το "Trespass" των Genesis. Στο "Ebony Variations" βλέπουμε πως μια "παιδική" μελωδία τύπου Λιλιπούπολης μετατρέπεται σε progressive έπος και, τέλος, μπροστά στο κορυφαίο "The Raid", κλίνουμε το ευλαβικά γόνυ, χωρίς οποιοδήποτε σχόλιο, μπας και μειώσουμε την αξία του. Τα φωνητικά του Werth ξαφνιάζουν, φέρνοντας στο νου περισσότερο παρά ποτέ εκείνα του Ozzy Ozborne (όταν δεν ήταν μπουκωμένος με νυχτερίδες, βέβαια). Κάτι τέτοιοι δίσκοι σε μεταφέρουν με πανέμορφο τρόπο στη δεκαετία του '70. Όχι μόνο αν έχεις αναμνήσεις από αυτήν, αλλά ακόμα κι αν δεν έχεις...