Kish kash
Τι περίεργη περίπτωση κι αυτοί οι Basement Jaxx. Μέσα στο μυαλό μου εδώ και αρκετά χρόνια «παίζει» μια λίστα με διάφορα mainstream ονόματα που είναι ιδιαίτερα συμπαθή στους -εκάστοτε- «εναλλακτικούς» (σαν όνομα κόμματος ακούγεται αυτό). Επίτιμα μέλη της συγκεκριμένης λίστας είναι ας πούμε οι Pet Shop Boys, o Prince, οι Faithless ή ο Γιώργος Μαργαρίτης. Μάλλον μετά τον παρόντα δίσκο οι Basement Jaxx μπαίνουν σ'αυτή την κλειστή λίγκα με τα τσαρούχια.
Το πιο πετυχημένο σχόλιο για το 'Kish Kash' το διάβασα στο Pitchfork. «Αντιμινιμαλιστικό μανιφέστο». Ακριβώς αυτό είναι. Μουσική με στολίδια, ήχος γεμάτος και δυναμικός. Στίχοι, guests, χρώματα. Τίποτα δεν είναι λιτό. Όλα είναι φανταχτερά και γεμάτα. Φαντάσου το σαν ένα σοκολατάκι τυλιγμένο σε πολλά χρυσόχαρτα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν περίμενα κάτι με αυτήν την περιγραφή να μου αρέσει τόσο. Αλλά η ζωή είναι εδώ για να με διαψεύδει.
Με τους Basement Jaxx έχει γίνει ένα μεγάλο μπέρδεμα. Κάποιοι ηλίθιοι ανίδεοι τους βάζουν κάτω από την ταμπέλα «dance». Dance = χορευτική μουσική, μουσική που σε κάνει να χορέψεις. Με τη μουσική του 'Kish Kash' ο μόνος που χορεύει είναι κάτι χτυπημένα δεκατετράχρονα Γερμανάκια που συχνάζουν στις «ντίσκο» στα υπόγεια των youth hostels του Μονάχου. Μιλάμε για έναν καθαρό ποπ δίσκο. Ξέρεις, από αυτούς που όταν τους ακούς νοιώθεις τύψεις αν σ'αρέσουν. Θες να την πεις χορευτική ποπ; Άντε να το δεχτώ.
Αφού ξεκαθαρίσαμε λοιπόν και με την ταμπέλα ας πάμε και στο περιεχόμενο. Δεκατέσσερα όμορφα, ευχάριστα, εύπεπτα, δυναμικά ποπ κομμάτια. Λίγο RnB, λίγο ηλεκτρονικά, λίγο ποπ, μερικές κιθάρες, λίγο πιο downtempo. Διαφοροι ήχοι χτισμένοι μαζί πασαλειμμένοι αριστοτεχνικά με παιδικές μελωδίες τύπου «περνά περνά η μέλισσα» για να σου φτιάξουν τη διάθεση, πως να σ'το πω τώρα, σαν ένα κολλάζ φαντάσου το. Κι αν νομίζεις ότι είναι μικρή υπόθεση να κάνει κανείς έναν ποπ δίσκο -με όλη την εφήμερη γοητεία και μεγαλοπρέπειά του- που θα κολλήσει παθητικά στο cd του αυτοκινήτου σου για τέσσερις μήνες -και συνεχίζει-, γελιέσαι.
Και ας έρθω τώρα στο αγαπημένο μου σημείο, τους guests. Πολλοί και ιδανικοί για αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι Basement Jaxx. Οι guests είναι διάφοροι ενδιαφέροντες, αλλά ο δίσκος είναι των Basement Jaxx, και το καταλαβαίνεις αυτό από μίλια, κοινώς κανένας από αυτούς δεν κατάφερε να τους καπελώσει. Τι κι αν η Lisa των Bellrays δοκιμάζει την τύχη της σε άλλα μονοπάτια; Τι κι αν ο JC Chasez θέλει σαν τρελός να μιμηθεί τον πρώην συνάδελφο του στους Nsync -ναι ντε, για τον Justin σου λέω. Κολλάζει κοριτσάκια βάζοντας τα να φωνάζουν "Plug It In Baby" και επαναλαμβάνει προστακτικά "ever tried to live without the make-up?" (πολύ ωραίο κομματάκι χωρίς πλάκα). Τι κι αν ο Dizzee Rascal κανονίζει meeting στην Έφη Θώδη -μη γελάς- και τους Streets; Τι κι αν η Siouxsie ροκάρει σε ένα electro-punk (ή μήπως electro-pleb?) παραλλήρημα για τα μπικικίνια;
Τo 'Kish Kash' είναι ένας ωραίος ποπ δίσκος, από αυτούς που μας έχουν λείψει και μακράν η καλύτερη δουλειά του ντούο, οι οποίοι προ 'Kish Kash' μου έσπαγαν τα νεύρα (ξανακούγοντας τις παλιότερες δουλειές τους συνειδητοποίησα ότι ήμουν λίγο άδικος, λίγο όμως όχι πολύ). Αγαπημένα μου κομμάτια τα "Lucky Star", "Plug It In", "If I ever Recover", "Cish Cash", "Tonight", "Living Room".
