Fur and gold

Ένα από τα χιλιάδες χαριτωμένα παρεπόμενα της "παγκοσμιοποίησης" είναι μια Πακιστανή δεύτερης γενιάς στην Αγγλία να τραγουδάει σε γοτθικό στιλ για μάγους, λύκους, νυχτερίδες και μεσαιωνικά κάστρα.

Όπως οι ταινίες του Tim Burton που προορίζονται για παιδιά αρέσουν πολύ στους μεγάλους, έτσι και η μουσική των Bat For Lashes, εκτός από τους πριν 20 χρόνια μαυροντυμένους θα μπορούσε να αρέσει μέχρι και σε παιδιά (που μεταξύ μας, δεν θα χάσουν και πολλά αν δεν καταλάβουν τις αναφορές στο σεξ).

Η ατμόσφαιρα των τραγουδιών της Natasha Khan είναι παραμυθένια, όπως άλλωστε και το όνομα που διάλεξε για το group της. Χρησιμοποιούνται πλήθος από ηλεκτρικά, ακουστικά και ηλεκτρονικά όργανα και η παραγωγή παρότι επική είναι διακριτική. Αυτό που κυρίως μου έμεινε είναι τα φωνητικά, που κυμαίνονται από τον ψίθυρο μέχρι το ουρλιαχτό και τα παλαμάκια στα 'Trophy' (που τραγουδάει μαζί με τον John Pearson των Lift to Experience) και 'Prescilla'.

Ενώ τα τραγούδια στο 'Fur and Gold' είναι αξιοπρεπέστατα και η ερμηνεία πολύ καλή, η Khan δεν κινείται παρά σε εδάφη οικεία, χωρίς να ξεφεύγει πολύ από τα τετριμμένα του Gothic (όχι του σκληρού, του πιο καλλιτεχνίζοντος). Είναι λιγότερο φαντασιόπληκτη από την Kate Bush, λιγότερο αλλοπαρμένη από τη Bjork και λιγότερο εκκεντρική από τη Danielle Dax (για να θυμηθούμε και μια ξεχασμένη). Το 'Sarah' είναι σαν να βγήκε από το 'Boomerang' των Creatures (σιγά που θα έλειπε η Siouxsie επιρροή) και το 'What's A Girl To Do?' σαν διασκευή σε ένα από τα καλύτερα κοριτσίστικα group των 60s, τις Shangri-Las.

Οι Bat For Lashes ξεκίνησαν να γίνονται γνωστοί όταν ο Devendra Banhart τους προσκάλεσε να παίξουν μαζί του στο φετινό All Tomorrow's Parties (εδώ να προσθέσω ότι η Natasha είναι 26 ετών και πολύ όμορφη).

Ενώ από τη βαθμολογία που ακολουθεί θα περίμενε κανείς να προηγείται κάτι μπανάλ του στιλ "για τους φίλους του είδους", θα τελειώσω με άλλη κοινοτοπία: "για όλους όσους κρατάνε μικρό καλάθι".