Sport fury

Το rock 'n' roll είναι μετρημένα κουκιά, που λένε στα κόμματα. Τα πάντα έχουν ειπωθεί. Τα πάντα έχουν παιχτεί εδώ και δεκαετίες.
Ποτέ όμως δε σταματάνε να βγαίνουν καινούργια γκρουπάκια. Φαίνεται ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ίσως να συμβαίνει και επειδή είναι το πιο εύκολο πράγμα που μπορείς να παίξεις, οπότε οι ηλίθιοι (συντριπτική πλειοψηφία παντού) που τυχαίνει να πιάσουν μουσικά όργανα στα χέρια τους, κολλάνε εκεί.
Δύο μόνο είναι τα στοιχεία που μπορούν να κάνουν μια rock 'n' roll μπάντα να ξεχωρίσει εν έτει 2001.
Το πρώτο είναι η εξυπνάδα. Η προσωπικότητα αν θέλετε. Το να παίζεις τα ίδια χιλιοπαιγμένα ακόρντα, τα ίδια τετριμμένα σόλα και να τραγουδάς τους ίδιους χαζοχαρούμενους ή/και σεξιστικούς στίχους, αλλά να το κάνεις με τέτοιο τρόπο που να ξεχωρίζεις από το πρώτο δευτερόλεπτο και να έχεις τελικά λόγο ύπαρξης μέσα στη ζούγκλα. Περίπτωση Ramones και Cramps.
Το δεύτερο είναι το πάθος. Να παίζεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Σαν να είσαι στην ταράτσα του ουρανοξύστη και να βλέπεις το αεροπλάνο που οδηγάει ο ανώμαλος καμικάζι να έρχεται καταπάνω σου. Ή να βλέπεις τη γυναίκα που έχεις ρίξει την ψυχή σου στα πόδια της να φεύγει αγκαλιασμένη με άλλον (όχι απαραίτητα από την ταράτσα του ουρανοξύστη). Να παίζεις και να ερεθίζεις όλες τις αισθήσεις του ακροατή σου. Να βλέπει αστράκια και περίεργα οράματα. Να μυρίζει ιδρώτα και σπέρμα από ξεχασμένα προφυλακτικά στις τσέπες του δερμάτινου. Περίπτωση Gun Club, Dr Feelgood, Crazy Cavan and the Rhythm Rockers (πού τους θυμήθηκα αυτούς;) και Inmates (αυτούς πάλι;) μεταξύ άλλων.
Δυστυχώς οι πως τους λένε, δεν εμπίπτουν σε καμία από τις δυο κατηγορίες. Γι αυτό και δεν ασχολήθηκα μαζί τους παρά μόνο στην επικεφαλίδα και στο τέλος. Γι αυτό και τους δίνω...