Μέχρι πότε θα καθόμαστε να περιμένουμε ένα ολοκληρωμένο δίσκο από τους Beautiful South; Από τη στιγμή που έκλεισαν τα 16 χρόνια (που στη μουσική δεν ισοδυναμεί με εφηβεία αλλά μεσοκοπία), από την στιγμή που δεν συνέχισαν το εξαιρετικό προγενέστερο LP τους, από τη στιγμή που κανόνας τους είναι να βγάζουν που και που όμορφα κομμάτια μα όχι ολοκληρωμένους δίσκους, γιατί να ασχολούμαστε;
Θυμάμαι λοιπόν προ τριετίας 'Painting It Red'. Από άποψη συνόλου απέπνεε μια αύρα, από άποψη highlights είχε γερά χαρτιά. Ψάχνω να βρω τα αντίστοιχά τους εδώ : ζουμερά ρυθμικά είναι τα 'Just A Few Things That I Ain't' και '101% Man', γλυκύβραστο αργό το 'Sailing Solo', δραματικότερο το 'Life Vs The Lifeless'. Δεν είμαι ούτε αριθμομνήμων ούτε αριθμολάγνος μα τελικά είναι στάνταρ να βρίσκουμε μια τριάδα ή τετράδα (το πολύ) άξια κομμάτια σε BS δίσκο.
Γιατί δε μπορούμε να συμμεριστούμε την αέναη συμπαράσταση κοινού και κριτικών στο σχήμα; Μήπως μιλάνε περισσότερο στην καρδιά ενός βρετανού; Η γλυκόπικρη ενατένιση των πραγμάτων (το γλυκά με μικρό, το πικρά με κεφαλαίο) που βγαίνει και στη μουσική αγγίζει περισσότερο εκείνους που ζουν κάτω από συννεφιασμένους ουρανούς και καπνισμένα φουγάρα; Μήπως μερικές συναισθηματικές εκφάνσεις της παλιάς αυτοκρατορίας παραείναι γκρίζα για μας; Μοιάζει σχεδόν απίστευτη η πληροφορία ότι ο Heaton συνέθεσε σχεδόν όλο το δίσκο στις διακοπές του στην Ισπανία, εκεί δηλαδή που πηγαίνει πάντα. Μα δεν είναι μόνο αυτό : η soul pop τους γίνεται πλαστικότερη, οι ιδέες τους εντελώς mainstream, η ποπ τους εντελώς ραδιοφωνατζίδικη. Μένουν οι στίχοι, πάντα έξυπνοι και διεισδυτικοί, αλλά είμαι σίγουρος πως και ο πιο στιχομανής θα προτιμούσε μια αράδα ποιήματα.
Κατά τα άλλα δεν υπάρχει κάτι που δεν ξέρετε ήδη : η γνωστή πολυπληθής ομάδα είναι εδώ, τα φωνητικά του Heaton ακούγονται όπως στην αρχή τους, υπάρχει μια νέα θηλυκή φωνή (Alison 'Lady' Wheeler), μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα δεν αφήνει περιθώρια ατελειών, ο Dave Hemingway έχει γυρίσει φορμαρισμένος επειδή έβγαλε στο μεταξύ και προσωπικό LP. You can call me leisure, έλεγαν σ' ένα κομμάτι. Μόνο που δε χρειαζόμασταν την άδειά τους.




