Gulag orkestar

Τι είναι λοιπόν αυτό που δύναται να προκαλέσει ανεξέλεγκτη έκκριση συναισθημάτων, αυτόνομους άνευ δακρύων ανδρικούς λυγμούς και μια συγκίνηση που μας κόβει την φωνή;
Α) Η κοκαϊνη
Β) η παράλογη εμμονή ότι κάποιος δικός μας άνθρωπος πέθανε και καλά, ότι θα μας παρατήσει χωρίς λόγο η γκόμενα μας κ.λ.π.
Γ) η ιδέα ότι κάποιος εικοσάχρονος ευφυής αμερικάνος θα γνωρίσει παγκόσμια κριτική και εμπορική αποδοχή με τις μουσικές που άκουγαν οι παππούδες μας όταν απελευθέρωναν την ελληνική -γκουχου/γκουχ- περήφανη μακεδονική γη και παράλληλα πάντρευαν τις αδερφάδες τους και το γλεντάγανε.

Δεδομένου ότι είθισται τα δύο πρώτα να συνδυάζονται, αλλά και λαμβανομένης υπόψη της τρέχουσας περί ναρκωτικών νομοθεσίας, ας ασχοληθούμε με την μοναδική λάθος απάντηση του ανωτέρω mini quiz.

Το Φλεβάρη έρχονται οι απόκριες. Τότε είναι που ντυνόμαστε μασκαράδες. Άλλοι από εμάς ντυνόμαστε, άλλοι πάλι όχι. Πάμε και εκδρομές. Εμείς εδώ πάνω συνηθίζουμε να πηγαίνουμε και κατά τη Νάουσα. Οι έχοντες jeep 4X4 και στη Φλώρινα. Οπότε το ντεμπούτο άλμπουμ του τύπου αυτού που ζει στο Brooklyn και κατάγεται από μια πόλη που μόνο με copy paste μπορώ να γράψω το όνομα της τίποτε το νέο δεν έχει να μας πει.

Οι Sonic Youth είναι και γαμώ τις μπάντες και τα μέλη τους ψάχνονται μουσικά. Στα προ ετών live τους στη χώρα μας είχανε πάρει για support τον Φλώρο Φλωρίδη. Που με την Μπάντα της Φλώρινας έχουνε βγάλει κάτι δισκάρες που μπροστά τους το Gulag Orkestar είναι ότι είναι ότι το "Παιδιά Στα Όπλα" των Panx Romana μπροστά στο Never Mind The Bollocks (=μια τίμια και πιστή ανατύπωση πραγμάτων από ανθρώπους που δεν τα κατέχουν πρωτογενώς). Ομοίως λοιπόν.

Η Ρούλα Κορομηλά είναι σε παρακμή. Πριν δέκα plus χρόνια ήταν η βασίλισσα της TV. Και στην εκπομπή της γνωρίσαμε για πρώτη φορά τον εξαιρετικό Στέλιο Ρόκκο. Στον οποίο και κατέφυγε ο Goran Bregovic όταν τελείωσε το πανηγύρι από τον υπόγειο καιρό των Τσιγγάνων και σωθήκανε τα φράγκα από τη μανία όλων για βαλκανικά πανηγύρια. Και βαρούσαν μαζί τα νταούλια στην Πύλη Αξιού, αλλά κανείς σοβαρός μπουζουκόβιος δεν πήγε να τους πετάξει λουλούδια (γιατί κλαρίνα είχε και στο χωριό του) και πήγανε άπατοι. Και πάλι ομοίως λοιπόν.

Μέσα σε όλο αυτό το κορεσμένο πολιτιστικό μπέρδεμα, οποιοσδήποτε κατάγεται από εδώ, από το Βελιγράδι, τη Σόφια, τη Μόσχα κ.λ.π. και βρίσκει πρωτοποριακή την ανάμειξη της post indie μουσικής αισθητικής με βαλκανικές ρούμπες, πόλκες και βότκες των οποίων οι ετικέτες δεν διαβάζονται από λατινόφωνους λαούς είναι πραγματικά άξιος θαυμασμού. ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτός ο δίσκος θα αρέσει όχι στους γονείς σας, αλλά στους ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ σας. Θα αρέσει σε όλους. Θα τον βάζετε όταν έχετε άχρηστους καλεσμένους στο σπίτι και θα τους εντυπωσιάσετε επιτέλους με τις μουσικές σας γνώσεις, που τόσα χρόνια τις έβρισκαν τουλάχιστον περίεργες.

Το δεύτερο κομμάτι του δίσκου έχει τον τίτλο "Prenlaurberg" και αν το έβρισκα σε κανένα άλμπουμ της Cat Power σίγουρα δεν θα το άκουγα (γιατί που να αντέξεις ως το δεύτερο κομμάτι). Αν όμως το άκουγα θα έλεγα αβασάνιστα ότι πρόκειται για έναν ανεπίτρεπτο κλαψομουνισμό που μετατρέπει τη μελαγχολία σε γκομενίστικη μιζέρια και την τέχνη της μελαγχολίας σε μανιέρα ατόμων που αδυνατούν να βρουν έτερο πεδίο έμπνευσης. Τώρα οφείλω να πω ότι πρόκειται για ένα post jazz βαλκανικό μοιρολόι, που τολμάει και συνδέει την αρχαιοελληνική κάθαρση, με το λυπημένο βλέμμα των Αλβανών Σάτυρων και τους περήφανους ερωτικούς χορούς των Σέρβικων γάμων.

Οφείλω; Δε σφάξανε; Άντε από εκεί που ήρθες κι εσύ μικρέ απατεώνα. Έχουμε τον Βάϊο τον γκαϊντατζή πάνω στο χωριό στον Έβρο, που αν τον ακούσεις θα σκιαχτείς και θα αλλάξεις επάγγελμα με τη μία.