Sing ... Jonathan David

Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια οι Belle & Sebastian δύσκολα θα τύχουν αντικειμενικής γραφής από τους ιστορικούς, δεδομένου ότι η απομυθοποίησή τους δεν λέει να έρθει, ούτε πραγματικά, ούτε μέσα από την ματαιοδοξία των μουσικών γραφιάδων.

Και πώς να γίνει αυτό όταν κάθε CD EP μόλις τριών τραγουδιών - όπως το 'Sing ... Jonathan David' - είναι αρκετό να γίνει η αφορμή για να βγουν πολλαπλάσια νέα μουσικά σχήματα, τα οποία θα τους αναφέρουν ως επιρροές, θα κοιμούνται με τις μουσικές τους, θα ονειρεύονται ότι ανοίγουν τις συναυλίες τους, συντηρώντας τελικά την φωτιά αναμμένη. Τι βάρος και αυτό να επωμίζεσαι την ίδρυση μιας ολόκληρης σχολής!

Που να το φαντάζονταν ο Stuart Murdoch όταν άρχισε να θεμελιώνει το συγκρότημα το 1996 στην Γλασκόβη της Σκοτίας ότι θα έγραφε κεφάλαια της σύγχρονης pop ιστορίας με κάθε set τραγουδιών που θα κυκλοφορούσε. Ακολουθώντας ασφαλώς τον δρόμο της ακουστικής pop, αυτής της μεγάλης μάνας που από τα 60's μέχρι σήμερα έχει αναθρέψει στον κόρφο της χιλιάδες ονειροπόλους, οι περισσότεροι χαμένοι σήμερα.

Τα χρόνια της αθωότητας όμως για τους Belle & Sebastian πέρασαν και διανύοντας την μετά εφηβεία χρειάζεται να ετοιμαστούν για τα δύσκολα. Όπως τις δικές μου κακίες για παράδειγμα. Διότι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί πουλάνε ξεχωριστά κάθε συνθετικό δεκάλεπτο που κάθεται στον Stuart Murdoch. Όσοι κατάλαβαν τι σημαίνει μη αστική pop, έστω ως ιδέα και περισσότερο αυτοί που την συνέλαβαν, ήταν όλοι τους τροβαδούροι του δρόμου, αδύναμοι να πληρώσουν για οτιδήποτε. Αυτοί γιατί περνάνε τους οπαδούς τους για ανεξάντλητα πορτοφόλια;

Εδώ βέβαια γίνεται επιπλέον και μια στραβή ως προς το συνθετικό μέρος, κατατάσσοντας τελικά το παρόν CD EP σε αυτά που υπολείπονται της δισκογραφίας των Belle & Sebastian, παρόλη την φιλότιμη προσπάθεια του Tony Doogan στην παραγωγή και το γοητευτικό των συνθέσεων. Και πολλά έγραψα. Ξεκινώντας δεν περίμενα να μου βγουν πάνω από δυο σειρές. Οι μικρές παρορμήσεις μου ...