Storytelling
Γιαγιά θα μου διαβάσεις ένα παραμύθι;
Ναι... θα σου πω μια καινούρια ιστορία, εκείνη της γνωστής παρέας από τη Γλασκόβη που μόλις έβγαλε την πέμπτη της δουλειά στο εμπόριο. Μια φορά κι έναν καιρό ο Todd Solondz κάλεσε τους Belle and Sebastian να ζωγραφίσουν με παστέλ αποχρώσεις το soundtrack της νέας του ταινίας "Storytelling". Κι ενώ όλα πήγαιναν καλά στην αρχή, φάνηκε πως η μουσική που έγραψε το συγκρότημα δεν μπόρεσε να αντιστοιχήσει πλήρως στις κινηματογραφικές εικόνες. Το αποτέλεσμα ήταν να χρησιμοποιηθούν τελικά στην ταινία (αλλά και στο δίσκο) ελάχιστα λεπτά από τη μουσική που είχαν οι ίδιοι ετοιμάσει. Ο νέος δίσκος των Belle and Sebastian δεν είναι λοιπόν ακριβώς το soundtrack της ομώνυμης ταινίας του Solondz... θα έλεγα καλύτερα πως πρόκειται για το υλικό που έμεινε απέξω. Μπερδεύτηκες παιδί μου; Ουφ! Δύσκολοι καιροί για παραμύθια...
Οι Belle and Sebastian ανήκουν στα σχήματα με ιδιαίτερα φανατικό κοινό. Για μένα πάλι είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που ποτέ δεν κατόρθωσαν να προκαλέσουν ισχυρές δόσεις συγκίνησης, δίχως αυτό να σημαίνει πως η μουσική τους με αφήνει παγερά αδιάφορη. Παραδέχομαι ότι έχουν βγάλει κατά καιρούς μικρά κομψοτεχνήματα, βυθισμένα στη νοσταλγία και στην ευαισθησία, και δεν θα μπορούσα ποτέ να πάρω αψήφιστα τη μελωδία του "Dog On Wheels". Ως εκεί όμως. Πάμε παρακάτω. Το "Storytelling" αποτελείται από έξι ολοκληρωμένα τραγούδια (απ΄ εκείνα που έχουν και στίχους και μουσική), εφτά instrumental θέματα (χωρίς στίχους δηλαδή) και πέντε κομμάτια που διαρκούν δευτερόλεπτα με διαλόγους από την ταινία (ούτε στίχοι, ούτε μουσική δηλαδή). Καλή η αναλογία; Κάτι δεν πάει καλά... Τα τραγούδια δεν ξεφεύγουν από την καθιερωμένη 60ς μελωδικότητα αλλά η έμπνευση δε μοιάζει να βρίσκεται στην καλύτερή της φόρμα (το "I don't want to play football" έχει γελοίους στίχους ενώ το γρήγορο "Scooby driver" δεν κολλάει σε καμιά περίπτωση με το σύνολο). Όσον αφορά δε στα μουσικά θέματα, ευχάριστες απλά είναι οι τρεις παραλλαγές ("Freak"-"Night Walk"-"Fiction Reprise") πάνω στη μελωδία του "Fiction", ενώ η διαρκής εναλλαγή πνευστών και έγχορδων οργάνων δε προσθέτει τίποτε καινούριο. Να μιλήσω και για τους διαλόγους; Άστο για αργότερα.
Ο δίσκος κινείται μεταξύ soundtrack και πειραματικής δισκογραφικής δουλειάς, αλλά κάπου χάνει το δρόμο και, αντί να πρωτοπορήσει, αποπροσανατολίζει με τη συγχυσμένη σειρά των θεμάτων. Θεωρώ πως οι Belle and Sebastian θα έπρεπε να φανούν πιο δυναμικοί και να αποσαφηνίσουν τις διαθέσεις τους και όχι να βολευτούν στοιβάζοντας σε έναν δίσκο τόσα διαφορετικά πράγματα, που οπωσδήποτε δεν μπορούν να αναδειχθούν. Τα φωνητικά του Murdoch σίγουρα λείπουν από τον δίσκο, ενώ οι παρεμβολές με τους διαλόγους καταντούν ανούσιες και κουραστικές. Αν εξαιρέσω τα κομμάτια "Fuck this Shit", "Storytelling" και "Big John Shaft" καθώς και το εντυπωσιακό εξώφυλλο, ο δίσκος δεν έχει πολλά να πει. Μήπως προτιμάς τελικά κάποιο άλλο παραμύθι;
