The red, white & black
Οι BellRays δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν διάσημοι. Μπορεί να γίνονται πολλές αδικίες στον κόσμο, αλλά στην περίπτωσή τους η δικαιοσύνη του κοινού λειτουργεί άψογα. Είναι μια μπάντα που δεν έχει να δείξει απολύτως τίποτα. Ξεπερασμένες συνθέσεις, σαν κακή απομίμηση των Deep Purple και των Bad Company που δεν θα περνούσε ούτε τότε, πόσο μάλλον τώρα. Τσιριχτά φωνητικά που λειτουργούσαν στις garage μπάντες του '65 αλλά από τα ψηφιακά studio του '03 βγαίνουν σαν καρικατούρα. Παίξιμο και ήχος που δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα από χιλιάδες άλλους που παίζουν για το μεροκάματο σε μπαρ, κλαμπ και πίστες σ’ όλο τον κόσμο. Ναι, πίστες. Τελικά οι BellRays είναι το αντίστοιχο με τους σκυλάδες των τριτοκλασσάτων συνοικιακών μαγαζιών. Κάτω από κάποιες συνθήκες θα πας ένα βράδυ και θα γίνεις πίτα, αλλά δεν θα τους πάρεις και μαζί σου στο σπίτι.
