Ariels
Έχω συνδέσει το Nottingham με μερικές πολύ αγαπημένες μορφές της προσωπικής μου πινακοθήκης. Πρώτα με τον Μπράιαν Κλαφ, εκείνον τον στραβομούτσουνο ιδιότροπο προπονητή που έκανε μεγάλη και τρανή την Forest τότε τέλη 70ς - και που δεν τον κουνούσαν από τον πάγκο για χρόνια και χρόνια, ακόμα κι όταν πέφτανε κατηγορία. Μετά με την Σάρα Κέην, την αυτοκαταστροφική θεατρογράφο, που έριξε μάτσο τις αλήθειες της σ' ένα μπουκέτο έργα πριν την κάνει σε άλλες σκηνές. Και φυσικά με τους Bent, ένα - πάλι - ιδιοφυές ποπ σχήμα.
Tους έχω συνδέσει με καθαρά χειμωνιάτικη εποχή. Απολάμβανα το πρώτο και αξεπέραστο ντεμπούτο τους στη θαλπωρή ενός ζεστού χώρου, ενώ το προπέρσινο ταίριαζε γάντι με φωτισμένες βιτρίνες και στραφταλίζουσες οπτικές ίνες. Ό, τι έπρεπε για μια ευδαιμονική θέαση της ηλεκτρονικής - όχι electro - ποπ. Ήταν τόσο διαφορετικοί αυτοί οι 2 δίσκοι που σχεδόν σε έπεισαν πως και ο 3ος θα είναι κάτι άλλο. Φυσικά και ήταν, αλλά δε μέτρησε, καθότι το δικό τους Fabriclive με πρωτόγονα house, old-school disco και R&B αρλούμπες ήταν απλώς μια συμμετοχή στη γνωστή σειρά και η ενθύμηση πως αμφότεροι είναι και γνωστοί και επαγγελματίες τζόκευς.
Οι ντουέτοι Simon Mills και Neil "Nail" Tolliday γνωρίστηκαν ως συγκάτοικοι. Αμέσως άρχισαν να ακούγονται υπέροχα αέρινοι σαν τους Air και ιδιαζόντως ρυθμικοί σαν τους Bentley Rhythm Ace. Δεν υπήρχε λόγος να το καταπολεμήσουν. H easy list jazz γι αυτούς έγινε, ιδίως πιο μετά, φλέβα χρυσού, ενώ η λεπτή ειρωνεία των ειδών απαραίτητο αξεσουάρ. Αλλά δεν περιμέναμε τόσα πολλά... τραγούδια εδώ, καθώς ακουστικά όργανα και νορμάλ φωνές έχουν αντικαταστήσει σύνθια, σαμπλς και συναφή. Οι φωνές ανήκουν σε καλεσμένους που παρελαύνουν σα σε δεξίωση. Η Rachel Foster από τους Weekend Players τραγουδά 70's R&B πρώτο single Comin' Back. Η Sian Evans των Kosheen λέει I Can't Believe It's Over. Ο sessioner των X-press 2 και Cassius Steve Edwards δίνει μια οπτιμιστικότερη εκδοχή των σχέσεων με το upbeat Silent Life. Η Kathy Heath κλείνει τα μάτια της στους Carpenters με το Sunday 29th. Κι επειδή ξέρουν ότι σας λείπουν απελπιστικά τόσα χρόνια οι Hall and Oates διασκευάζουν σε remix το... "I Can't Go For That". Όχι εδώ, ευτυχώς, αλλά στο Flowers In The Attic που βγαίνει στην Mint Source Recordings με έτερες ρεμιξιές.
Μόνο που δε μου αρκεί ένας ντελικάτος και ευχάριστος δίσκος, ειδικά όταν προέρχεται από τους ευφάνταστους ποπ ταχυδακτυλουργούς του Programmed to Sample ή τους ευδαίμονες χειριστές λαμπερών ηλεκτρωδιών του δεύτερού τους. Έγιναν περισσότερο ευκολοπόπ και τους χύθηκε μπόλικο λούστρο, και αν δεν έβλεπα το εξώφυλλο θα νόμιζα - με 2, 3 γλυκές εξαιρέσεις - ότι ακούω την Lounge Collection vol 553.
