The everlasting blink
Bent. Να σου πω την αλήθεια δεν τους είχα σε μεγάλη εκτίμηση. Για την ακρίβεια από τα πάρα πολλά κομμάτια του 'Programmed to love' ξεχώρισα μόνο κανα-δύο συμπαθητικά. Άλλο, το ότι έκαναν επιτυχία λόγω των mix από Ashley Beedle. Εγώ τους έβρισκα βαρετούς. Αδιάφορους. Και που τους είδα live πριν 3 χρόνια, γνώμη δεν άλλαξα. Μετριότητες, ψευτορομαντισμός και πολλή trend-ίλα μύριζε η φάση. Ευτυχώς που είχαν καλό artwork και τη φωνάρα της Zoe Johnston να περισώσει το προφίλ τους, άντε και τη Μούσχουρη.
Πολύ promotion όμως, για το τίποτα... έτσι νόμιζα τουλάχιστον...
Όταν πήρα στα χέρια μου το καινούριο τους, το 'The everlasting blink', δεν περίμενα πολύ περισσότερα από το -από τότε απείρως περισσότερο- αναμασημένο lounge ξετίναγμα ενός ακόμα αδιάφορου δίσκου. Το 'Magic Love' που ήδη ακουγόταν στα ραδιόφωνα δε μου έκανε πολύ ιδιαίτερο. Ε, κάτι οι διακοπές, κάτι το καλοκαίρι, κάτι το ότι το άκουγα σε ακατάλληλες στιγμές, δεν ξέρω. Όπως καταλαβαίνεις, ήμουν αρνητικά διατεθειμένος απέναντι στο album αυτό.
Μέχρι που το άκουσα.
Δεν ξέρω πόσο κατάφεραν να εξελιγχθούν οι Bent μέσα στα αρκετά χρόνια που μεσολάβησαν από την κυκλοφορία του 'Programmed to love', πάντως το 'The everlasting blink' ακούγεται αυθεντικά κοσμοπολίτικο, αέρινο, ζεστό και χιλιάδες ακόμα επίθετα τα οποία θα πρέπει να χαρακτηρίζουν την καλή lounge. Τα φωνητικά, αν και είναι όλα samples από παλιότερες ηχογραφήσεις, δένουν υπέροχα με την electronica-πασπαλισμένη-με-χρυσόσκονη που κάνουν οι Bent. Γενικά, το αποτέλεσμα δένει εξαιρετικά - κάτι που δε συνέβαινε στον προηγούμενο δίσκο.
Τώρα από τα κομμάτια του δίσκου σίγουρα ξεχώρισα το -χιλιοακουσμένο- 'Magic Love' αλλά και βρήκα «κάτι» στα 'Ordinary Day' και 'Beautiful Otherness'. Ίσως αυτά προορίζονται να είναι και τα επόμενα singles. Και μια καταγγελία: μου έλλειψε πολύ η φωνάρα της Zoe Johnston. Κάντε κάτι...
Βέβαια, δε σταματάει να είναι το μόνιμο σάουντρακ της σκηνής 'cocktail by the pool'. Δε διαφωνώ. Επίσης, δεν είναι κάτι καινούριο. Ούτε εδώ διαφωνώ. Είναι όμως το καλύτερο του είδους. Ακούστηκε παντού αυτό το καλοκαίρι και ίσως ήταν από τα λίγα που κατάφεραν να μας πουν κάτι. Έστω, το χιλιοειπωμένο «Η ζωή είναι ωραία». Ενώ ξέρουμε ότι τα 'χει με άλλον, αντέχουμε να το ακούσουμε αρκετές ακόμα φορές, αρκεί να μας το πουν με ωραίο τρόπο.
