The Besnard Lakes are the dark horse
Με πήρε αρκετή ώρα να διατυπώσω το εξής αξίωμα: "Οι Besnard Lakes στο album τους με τον ηλίθιο τίτλο 'The Besnard Lakes Are The Dark Horse' ακούγονται σαν τις καλύτερες στιγμές των Alan Parsons Project, όπως επίσης αυτό που δεν έγιναν ποτέ οι Polyphonic Spree μετά το πρώτο τους album -χωρίς να χρειάζονται να μαντρώσουν σαράντα επιπλέον νοματαίους-, έχοντας ως μαγιά και κύριο συστατικό τη βαριά κληρονομιά του 'Pet Sounds', αμφότεροι".
To εναρκτήριο 'Disaster' είναι εμφανώς επηρεασμένο από Alan Parsons Project εποχής 'Eye In The Sky' και είναι ολοφάνερο πως έχουν μελετήσει τις απίστευτες μπαλάντες των APP από το συγκεκριμένο δίσκο 'Silence And I' και 'Old And Wise'. Ίσως να τις έχουν χρησιμοποιήσει σαν ερωτικό soundtrack. Η φωνή του Jace Lasek αποθέτει φόρο τιμής στην αντίστοιχη του Eric Woolfson. Και η ενορχήστρωση δεν θα μπορούσε να κάνει το αντίθετο.
Ο επίλογος του 'Cedric's War' είναι ένα τυπικό ψυχεδελιασμένο δείγμα των Beach Boys, παιχνιδιάρικο mid-tempo σαν το 'Sloop John B' και χρησιμοποιούν διάφορα εφέ που συναντιόνται σε αρκετούς δίσκους της βοστονέζικης ψυχεδέλειας, αρκετά μίλια πιο νότια από το Μόντρεαλ που κατοικοεδρεύουν οι Besnard Lakes.
Στα υπόλοιπα έξι τραγούδια, διάρκειας πέντε έως οκτώ λεπτών, θα συναντήσετε την υπέροχη φωνή της Olga Goreas στα δεύτερα φωνητικά -μόνο στο 'For Agent 13' κατάφερε να αποσπάσει το χρυσό από το σύζυγό της Lasek-, όπως επίσης κάθε είδους (φυσικού) οργάνου μπορείτε να φανταστείτε, πλήκτρα, πνευστά, κρουστά, έγχορδα έχουν εξέχουσα θέση στην πιο τέλεια (κάτι μου λέει μέσα μου πως είναι και αναλογική) παραγωγή που έχετε συναντήσει τα τελευταία χρόνια.
Δε γνωρίζω κατά πόσο μπορεί να εκτιμηθεί ένας αρκετά παλαιομοδίτικος δίσκος όσον αφορά τη συγγραφή του, διότι σε θέμα παραγωγής είναι πραγματικά υπερσύγχρονος. Δε γνωρίζω πόσο μπορεί να αγγίξει τις ψυχές των σύγχρονων συνανθρώπων μου που προτιμούν περισσότερο τον ανεξάρτητο, εναλλακτικό ήχο ή σκοτεινό και πειραματικό ήχο. Πραγματικά δεν έχω ιδέα. Το πιθανότερο είναι πως δεν θα τους πολυαρέσει. Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος, όμως, πως μετά την ακρόασή του σίγουρα θα πουν, ναι, είναι καλή μπάντα, άσχετα αν τους αρέσει ή όχι. Και αυτό συμβαίνει γιατί οι Besnard Lakes επιτέλους έκαναν πραγματικότητα αυτό που τόσο καιρό περίμενα. Την απλότητα να στην προσφέρουν χωρίς να την ευτελίζουν, χωρίς να την πασπατεύουν με πειραματισμούς και άλλες χυδαιότητες, αλλά έτσι όπως είναι. Αγνή και όμορφη.
Δίσκος καταπληκτικός και μάλιστα ψυχεδελοπόπ, που μπορεί να ανακηρυχθεί με ευκολία ως κλασικός, δε βγαίνει πλέον. Αλλά να που οι παραδόσεις και τα αξιώματα είναι εδώ για να σπάζονται και μάλιστα αν αυτό επιτυγχάνεται από τους ίδιους, τι πιο όμορφο, εύηχο και αποτελεσματικότερο. Τουλάχιστον οι Besnard Lakes όσον αφορά το πρώτο σκέλος του γνωμικού τα κατάφεραν μέσα στο 2007 και στο χέρι τους είναι να κατακτήσουν και το δεύτερο στο εγγύς μέλλον.
