A brief history of love
H 4AD είναι πλέον κάτι σαν την Δόξα Δράμας. Όλοι έχουν να θυμούνται ότι κάποτε ήταν πράγματι ένδοξη, αλλά κανείς δεν τολμά να πει πότε ακριβώς συνέβη αυτό για τελευταία φορά. Και όλοι προσδοκούν σε νεκρανάσταση, αλλά προχθές πάλι την άρπαξε την τεσσάρα από τον Εθνικό Πειραιώς η "άτυχη" Δόξα. Ομοίως περίπου και για την 4AD, για την οποία εδώ και χρόνια με κάθε νέο γκρουπ που εμφανίζει προβλέπουμε την δυναμική της επαναφορά, αλλά κάτι τέτοιο ποτέ δε συμβαίνει.
Δεν αλλάζουν ένδοξα και δραματικά (πως το έφερα, ε;) τα πράγματα και με το πολυχαηπαρισμένο ντεμπούτο άλμπουμ των The Big Pink, παρότι όντως έχουν ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα της εταιρίας εδώ και αιώνες, που παραπέμπει στα παλαιότερα των παλαιών, τα θεοσκότεινα! Με την υπογραφή της V23 πάντως να έχει πλέον αξιοπιστία ως προς το περιεχόμενο, αντίστοιχη με αυτή του οίκου Pinfarina πάνω στα τραμ. Η μουσική τους βέβαια παρότι δεν θαμπώνει, τάσσεται σε σαφώς πιο φωτεινή θέση από αυτή των νεκροζώντανων ηρώων των early 80s.
Προλόγισαν για τα καλά το δίσκο με το Velvet, που για κάποιους θεωρείται το καλύτερο single του 2009 (μάλλον για όσους δεν άκουσαν Pains...) και μέχρι να κυκλοφορήσουν το δίσκο άφησαν να διαρρεύσουν τριάντα δύο διαφορετικές παραλλαγές του τίτλου αυτού. Βαριέμαι ήδη, αλλά συνεχίζω. Ωδή στη γενιά του 97 και ακόμη μια αφορμή για να μιλήσει ο Πατώκος για τον "ιδανικό δεύτερο δίσκο των Verve" καθότι γύρω στα 10 άλμπουμ έχουν λάβει ήδη αυτό τον τίτλο από την πένα του. Γιατί όχι και αυτό;
Τα τραγούδια των Big Pink μοιάζουν να έχουν περισυλλεγεί από τα outtakes δέκα διαφορετικών άλμπουμ, τα οποία καταλαβαίνετε ποια είναι, οπότε περιττεύει ασφαλώς να τα απαριθμήσω. Τα καλύτερα πάντως βγήκαν όντως από αυτά των Oasis και τα πιο κουραστικά από το OK Computer. Χωρίς απαραίτητα να ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Το Velvet παραμένει δυστυχώς το μοναδικό που βγήκε από το Brief History Of Love και μόνον, καθότι πέραν των δανείων εκφράζει ένα ηχητικό σήμερα που παραπέμπει επαρκώς στο χθες, όσο επαρκώς τέλος πάντων το κάνουν κι οι MGMT. Το Dominos μετά την πέμπτη ακρόαση γίνεται αφόρητα κουραστικό, παρότι ίδιας συνομοταξίας.
Οι Big Pink παραείναι κουτοπόνηροι για να πέσεις στην παγίδα τους, ενώ για τους ΧΧ δεν θεωρώ ότι ισχύει κάτι τέτοιο, τουλάχιστον σε ανάλογο βαθμό. Συνεπώς οτιδήποτε πάνω από τη βάση νομίζω ότι τους είναι υπεραρκετό. Ας επανέλθουν είτε με μία ιδέα που πάει τα πράγματα λίγο παρακάτω, είτε με λίγο πάθος που μας τραβάει και πάλι πίσω, αλλά χωρίς να μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Και τότε τα ξαναλέμε, ασφαλώς.
Το εξώφυλλο πάντως είναι αμαρτία να λείπει από τη δισκοθήκη σας (...ε ρε που φτάσαμε και πάλι!).
