This is the beginning of a beautiful friendship
Κυκλοφορία που μετράει ήδη αρκετούς μήνες. Από αυτές που θα χαρακτηρίζαμε "η χαρά του blogger", καθότι ο δημιουργός της προσφέρεται για την ανάδειξη αυτού στον indie ανθυποήρωα της επόμενης ημέρας: Ισπανός, μουσάτος, που παίζει κάτι σαν Americana, με pop στοιχεία, που λέγεται ότι εφηύρε την ισπανική twee pop, ενώ κάπου πήρε το μάτι μου και ότι "η Ισπανία είναι η νέα Σουηδία", αλλά πάει καιρός από τότε και φαντάζομαι ότι τώρα που μιλάμε... η Κροατία μπορεί και να είναι η νέα Ισπανία κ.λ.π.
Τον θυμήθηκα και πάλι τον δίσκο εξαιτίας του Inception και της ανυπόφορης σαχλαμαροανάλυσης που διαβάζω παντού σχετικά με τα όνειρα, τις ζωές που ζούμε εντός αυτών, εκτός αυτών, το πώς όλα αυτά συγχέονται και τελικά μας συγχύζουν. Τέλος πάντων... σινεφίλ, τι να πεις..., τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Ο Bigott το εν λόγω... ακανθώδες ζήτημα το πιάνει σε μια πιο προσγειωμένη διάσταση αυτού, χωρίς budget εκατομμυρίων, χολυγουντιανούς σταρ και εφέ, έστω και κιθάρας.
Για αυτό και δια τούτο προτιμώ πάντοτε τη μουσική από τον κινηματογράφο. Συνήθως μας τα λέει πιο απλά και σε πιο προσωπικό επίπεδο. Κάποτε ξεφεύγει και αυτή βέβαια σε μεγαλομανίες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Εν προκειμένω οι ιστορίες είναι απλές και βγαλμένες από όνειρα, που μπερδεύονται με την πραγματική ζωή του υποκειμένου τους, που τελικά μπερδεύουν και τον ίδιο και που αποφασίζει να τις κάνει τραγούδια, γιατί ως γνωστόν τα τραγούδια αιθεροβατούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Όπως και τα όνειρα... Αυτά όμως μπορείτε να τα διαβάσετε και στο "Άστρα και Όνειρα", δεν χρειάζεται να σας τα πει το Mic.
Μόνο το Mic όμως θα ασχοληθεί εξαντλητικά με το σύνδρομο του αξεπέραστου πρώτου τραγουδιού, που σαρώνει ακροατή, δίσκο και δημιουργό και σε αναγκάζει να αντιμετωπίζεις αμήχανα οτιδήποτε ακολουθεί, έστω και αν αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Τέτοιας στόφας τραγούδι είναι το εναρκτήριο Dead Mum Walking, που εδώ και μήνες το ακούω και δεν μπορώ να σταματήσω να το ακούω και αν το ακούσετε θα το πάθετε κι εσείς. Σαν να θυμήθηκε και πάλι ο Bill Callahan το όχημα των Smog και να το ενεργοποίησε για να τραβήξει εκεί που του πρέπει αυτή την απροσδιόριστη διήγηση που θυμίζει ότι το υποσυνείδητο είναι σωστός οδηγός της ροκ σκέψης. Με ορθές δόσεις Οιδιπόδειου-γυναικείων φωνητικών και υποδόριου χιούμορ που σπάει κάθε ελπίδα σοβαροφάνειας. Ομοίως αυτά τα τραγούδια εμπίπτουν στην κατηγορία "περιμένω να με ανακαλύψει ο Μπάμπης Αργυρίου", διότι εδώ και χρόνια πάει και τα βρίσκει και τα ξεθάβει και όταν αισθάνεται γενναιόδωρος μας τα αποκαλύπτει.
Βαρύ το φορτίο λοιπόν για κάποιον που κυκλοφορεί τον τρίτο του δίσκο και δεν έχει ακόμη δική του σελίδα στο allmusic. Ο Bigott χωρίς να αγκομαχεί και πολύ το σηκώνει μέχρι τέλους, χωρίς πάντως να δώσει δεύτερο κομμάτι ισόποσου εθισμού ή έστω στα μισά αυτού. Περίτεχνα διασώζει τις καλύτερες indie στιγμές της τελευταίας δεκαπενταετίας, από τα καουμποϊλίκια του Αναθεωρητή Callahan που λέγαμε και πιο πάνω, μέχρι και τις στιγμές ανθρωπιάς των Arcade Fire, που πλέον δεν τις θυμούνται ούτε οι πιο στενοί τους συγγενείς. Δεύτερο τη τάξει το αναλόγου αισθητικής I'm a little Retarded. Αλλού μας αποδεικνύει πόσο καλύτεροι θα ήταν οι Wilco αν δεν ήταν τόσοι νοματαίοι και τόσο φιλόδοξοι να ξαναγράψουν το μεγάλο αμερικάνικο songbook από την αρχή. Το The Jingle, πάλι, χωρίς να ευτελίζεται ανταποκρίνεται στον τίτλο του και με τα 'ου-α-χα-χα-χα-χα' στο ρεφρέν ψάχνει να βρει διαφημιστή να το ακούσει και προϊόν να το επενδύσει.
Μέχρι να γίνει αυτό πάντως και επειδή όλοι κάπως πρέπει να ζήσουμε, και το παρόν CD και πολλά άλλα ενδιαφέρονται και αυθεντικά ανεξάρτητα, θα τα βρείτε στο grabacionesenelmar.com, σε απίστευτα χαμηλές τιμές. Support! Μην τα σκάτε μόνο στα bar του Primavera κάθε χρόνο. Αγοράζετε δίσκους όσο έχετε ακόμη τη δυνατότητα να το κάνετε και πριν εξαφανιστούν (το ξέρω ότι δεν είναι ωραίες αυτές οι προσταχτικές, αλλά το εν λόγω θέμα είναι καίριο!).
Αν τυχόν θέλετε να ακούσετε κάτι που δεν θα σας απογοητεύσει στο ελάχιστο, αλλά ούτε και θα κληθεί να δώσει νόημα στη ζωή σας ή να την αλλάξει σώνει και καλά, ο Bigott είναι ο άνθρωπος σας. Αν όχι, τότε είτε έχετε υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες από τη μουσική ή δεν έχετε καθόλου προσδοκίες γενικώς. Ή απλώς αναζητάτε τον επόμενο εξωπραγματικό rock star για να γαντζωθείτε πάνω του. Προσοχή στις πτώσεις.
